x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Corine hartman

Door Roxy gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Een recensie over twee boeken van Corine Hartman, een misplaatst bejubelde schrijfster.

Mijn eerste artikel op Xead zal een kritische worden. Wat u allereerst van mij moet weten, is dat ik een enorme liefhebber ben van boeken. Oude boeken, nieuwe boeken, romans, thrillers, maar ook die-hard literatuur (Mülisch, Hermans, etc.) kunnen mijn hartje wel bekoren. Het uitzoeken van een boek doe ik op gevoel. Een mooie kaft, sprekende titel, zelfs de achternaam van een schrijfster is voor mij genoeg om het boek in handen te nemen. Dit laatste overkwam mij bij een boek van Corine Hartman. Dit boek, getiteld ‘In Vreemde Handen’, sprak me aan en daarom nam ik een ander boek van dezelfde schrijfster ook mee. Dit boek draagt de titel ‘Schone kunsten’.
Eenmaal thuis aangekomen, besloot ik direct te beginnen met lezen. De achterkant van het boek sprak een aantal lovende woorden over mevrouw Hartman, onder andere dat zij een diepe indruk zou maken op de liefhebbers van Elizabeth George. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit een letter van Elizabeth George heb gelezen, hoewel ik een groot fan ben van Inspector Linley. Desalniettemin ben ik bekend met haar reputatie en faam en zo kwam het dat ik met hooggespannen verwachtingen begon aan het boek ‘In Vreemde Handen’.

Maar o ach en wee, wat een teleurstelling. Hartman is niet erg goed in het creëren van spanning. Hoe ze ieder hoofdstuk afsluit met een ‘onheilspellende’ zin is werkelijk waar om te huilen. Ik geef u enkele voorbeelden. ‘Ook zij heeft zo haar redenen om struisvogels tot haar favoriete dieren te rekenen’ (blz. 78). ‘Helaas. Houten bleek niet ver genoeg’ (blz. 163). En zo kan ik nog wel even verder gaan. Daarnaast gebruikt Hartman Engelse woorden als zij haar puberende personages uitspraken wil laten doen. Met name in het boek ‘Schone kunsten’ is dit zeer nadrukkelijk aanwezig. Agent Wagener doorspekt zo ongeveer iedere zin met een totaal overbodig Engels woord. Dit leest niet erg fijn, maar nog veel erger is dat het absoluut niet geloofwaardig overkomt. Om dit te illustreren geef ik u wederom twee voorbeelden: 'Toen hij haar voor het eerst onmoette, zijn nieuwe baas, was hij verrast. Fragile, was zijn eerste gedachte' en 'Hij is als de dood dat hij morgen naar de sectie moet. First time'. Beide te vinden op pagina 49.
Het verhaal in ‘In Vreemde Handen’ is nog best sterk, ondanks dat het zwak uitgewerkt is. Een gezin reist af naar Toscane om daar een agriturismo te beginnen, maar wordt lastiggevallen door een nationalistische psychopaat. Een verhaal met potentie, dat Hartman er niet uithaalt. Het verhaal is doorzichtig en zodra alle personages in beeld zijn, is het verhaal direct duidelijk. Het verhaal in ‘Schone kunsten’ is daarentegen zo standaard en makkelijk te doorzien dat het niet eens het beschrijven waard is. Bovendien is het naar mijn mening niet erg sterk om in beide boeken de naam Femke te gebruiken en in beide boeken te verwijzen naar Toscane. Natuurlijk, menigeen zal een voorliefde hebben voor een bepaalde streek of een bepaald land, maar gooit u dat in ieder gesprek dat u heeft? Corine Hartman wel. 

Ik hoop dat Hartman haar handboek ‘hoe-schrijf-ik-een-thriller’ ritueel verbrand en haar eigen stijl gaat ontwikkelen. Mocht dit haar eigen stijl al zijn, dan kan ze maar beter ophouden met schrijven.

Een boek dat ik u overigens wel van harte aan kan raden is het boek Kraaienvoer van Preston & Child, twee zeer begenadigde schrijvers, die u de rillingen over het lijf zullen laten lopen.
 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nogmaals: iedereen heeft recht op zijn of haar mening. Iedereen mag die ventileren. Waar het hier om gaat is de respectloze manier die aan het eind gewoon persoonlijk wordt en dat kan ik niet waarderen.
Verder ga ik er geen woorden aan vuil maken daar het slechts om een reactie van een lezer gaat, recensies schrijven is voorbehouden aan recensenten.
Zelden zo'n misplaatste reactie op een boek/topauteur gelezen en dan nog wel door een enorme liefhebber van boeken! Recensie wil ik het daarom niet eens noemen. Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen mening, kritische opmerkingen prima, maar doe het dan wel op een manier die recht blijft doen aan het werk van de auteur. Het is vaak ook een kwestie van smaak en beleving dus door de leeservaring op deze wijze kenbaar te maken aan anderen, haal je niet alleen de auteur onderuit maar ook de potentiële lezer en dat vind ik erg spijtig. Aan het eind nog even snel een ander boek te promoten is een trap nageven en dáár krijg ik de rillingen van. Om nog maar niet te spreken over de min of meer persoonlijke aanval in de respectloze één na laatste zin. Halen we de VN thrillergids erbij, waarin échte recensenten In vreemde handen 3 sterren geven én concluderen dat Hartman met Zwart Water tot de zes beste thrillerschrijfsters van Nederland hoort, dan ziet het plaatje er wel anders uit.
Corine Hartman heeft inmiddels allang bewezen bij de top te horen en dat krijg je alleen voor elkaar door goede boeken te schrijven. Ik heb ze in elk geval met veel plezier gelezen en kijk reikhalzend uit naar de volgende. En met mij vele anderen, daarvan ben ik heilig overtuigd!
Ik heb met verbazing dit artikel gelezen, ben het helemaal met Egni eens dat dit geenszins een recensie betreft. In een recensie bekritiseer je een boek, niet de auteur en zeker niet op bovenstaande wijze. Uiteraard heeft een ieder recht op zijn of haar eigen mening, maar het lijkt me niet de bedoeling om op deze manier iemand neer te halen. Dat u geen fan bent geworden van Corine Hartman is duidelijk, maar laat haar wel in haar waarde.
Zelf ben ik wel degelijk fan van Hartman haar boeken, stuk voor stuk en met mij vele anderen, daarnaast heeft ook menig professioneel recensent haar boeken bejubelt, ze behoort niet voor niets tot de top.
Ik blijf het jammer vinden dat u op deze wijze Corine Hartman neerzet en ik hoop dat u in uw volgende "recensies" een boek op een eerlijke wijze zult bekritiseren want op deze manier zullen weinig mensen uw adviezen serieus nemen.
Zo gaat dat met recensies, de één vindt het mooi, de ander niet. Je schrijft een recensie vanuit je eigen beleving, en daarom vind ik het goed. Zo gaat het nu eenmaal Mimi en Egni. Je kunt natuurlijk ook zelf een recensie schrijven die positief is, maar dat neemt niet weg dat iedereen gewoon een eigen mening mag hebben. Duim van mij.
Goed artikel.
ach ja de waarheid mag gezegd worden:) Ik ga dat boek eens lezen (kraaienvoer) Bedankt voor de tip! Duim van Tascha! P.s. Welkom bij Xead!