Een bloedend ziel.. een brandend hart.

Door Anna Elisabeth gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Een bloedend ziel.. een brandend hart.. Met muziek in mijn oren, schrijf ik een brief. Geniet ik van de klanken van mijn hart.

Een bloedend ziel.. een brandend hart.

Hier zou ik willen leven.
Met de muziek in mijn oren.
Mijn hart uitgeschreven.
Mijn ziel open en bloot.

Ik ben een open boek,
eerlijk en oprecht.
De wereld wil van mij een strijder maken,
maar dat ben ik niet.. niet echt..

Ik ben gevoelig denk ik dan,
tegenwoordig hoog sensitief.
Ik kan de prikkels niet verwerken,
maar ik heb de wereld lief.

Moet ik mijzelf een label geven,
om te weten wie ik ben.
Dat mag, dat kan, soms werkt het.
Maar het is mij niet bekent.

 

Denk ik na over de oorzaak,
besef mij heel goed het gevolg.
Mis ik liefde in mijn leven.
Is het mijn liefde die mij verzwolg.

Moet ik leren minder lief te hebben,
niet aan een ieder mijn hart uit te delen.
Maar wat als ik hier ben,
om alles wat ik heb te geven.

Om nooit op te geven,
het doel voor ogen te houden.
Een hemel op aarde,
wil ik me daar aan vasthouden.

Wil ik mijn ziel bloot geven,
Met jou naar het feest.
Kijk ik recht in de wereld,
alsof het feest er ooit is geweest.

Hou mijn handen op naar de hemel,
voor een teken, vanuit een wens.
Kan niemand mij vertellen,
..waarom is alles zo intens.

Liefde, haat, verdriet en pijn.
Ik wil gewoon gelukkig zijn.
Een hemel op aarde.
Nee, zou dat niet prachtig zijn.

In de achtbaan, op en neer.
Omhoog is spannend.
Naar beneden is eng.
Het uitstappen.. ontspannend.

Het leven is mooi,
ik twijfel er niet aan.
Perfect in zijn schepping.
Imperfectie is ons aangedaan.

Dus maak van mij maar een strijder,
ik val je dapper aan.
Met een knuffel vol liefde,
ik zal je altijd bij willen staan.

Perfectie, dan weer defect
dat is wie ik lijk te zijn.
Verward, op zoek, verloren,
loop ik rond met liefdes pijn.

Liefde die ik hoop te krijgen,
wens te vinden in het leven.
Een hemel op aarde,
Ja, dat is wat ik je wil geven.

Herinner ik mij absoluut geluk
de vroege jaren uit mijn kindertijd.
Mis ik daardoor iets,
zal ik proberen om weer een kind te zijn.

Genieten van de kinderdromen,
spannend, dankbaar en actief.
Zit ik mijzelf nu dwars te bomen,
Ben ik onbewust passief.

Volg je hart,
maar mijn hart bloed.
Ik moet mijn wonden helen.
Nee.. ik kan niet met je spelen.  

Spelen in de speeltuin fijn...
kan de wereld niet mijn speeltuin zijn.
Altijd veilig en geborgen,
vallen doet maar even pijn.

Speelkwartier is over,
vandaag kom ik weer thuis.
Ga ik weer liefde geven,
bouwen we samen ons droom huis.

Of een snoep huis,
ook leuk.. vooral lekker.
Is de heks weg?
Kom mee, het kan nog gekker.

Vliegen op haar bezem steel,
Salto's maken in de lucht.
Gekke dingen, twee aan twee,
stunten maken in de vlucht.

Lachen om de gekste dingen,
wezens die niet kunnen zingen.
Vogels die ons vlug ontwijken.
Kijk hoe verbaast ze naar ons kijken.

Laat ik mij vallen van die steel,
naar beneden heel tevree.
De wind draagt alle zorgen weg.
En even ben ik vrij..

Tijd om wakker te worden,
de wekker is al afgegaan.
Ik hoorde hem wel,
maar heb hem steeds weer uitgedaan. 

Ja, de wereld wacht.
Tijd om op te staan.
Klaar om te ontvangen.
Het leven is nog niet voldaan.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een geweldig gedicht, verwarrend , gevoelig, prachtig geschreven
Heeel erg mooi!
Mooooooi
Prachtig
Mooi artikel!
heel mooi:)
Mooi hoor je gedichtje.
Heel verwarmend