Oke taco, ik geef me bloot, nu een echt avontuur.

Door Spiritlady gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Type een korte omschrijving over uw artikel

Een nieuw avontuur, je vind mijn dromen niet genoeg www.xead.nl/seks-op-het-werk.

taco, speciaal voor jou , een waargebeurd verhaal, met pikante details van diepe gevoelens. De naakte waarheid, ,een onthulling, ik neem de uitdaging aan.

Negen jaar geleden.
 

Na een zware zwangerschap, en uiteindelijk de uitdrijving van een prachtige dochter, even weer terug in de realiteit. Lichamelijk volledig naar de kloten, mijn huwelijk belandt in de hel, en uiteindelijk op mijn knieën biddend voor redding, stond zij daar ineens voor mijn deur. Keurig in mantelpak, met een mapje onder de arm, meld ze me dat de woningbouw me op straat wil zetten. Ik raak volledig in paniek , voel de grond onder mijn voeten verdwijnen, en stort voor even compleet in. Mag ik even binnenkomen vraagt ze vriendelijk en begripvol, ik voel haar liefde, doe de deur een stukje verder open en laat haar erin. Nu zal je wel denken waar gaat dit heen, maar ik hou de spanning er nog even in.
 

Ze was mijn redding
 

We zetelen ons op mijn keurige bank, en nemen alles even door. Niet dat ik begreep wat hier aan de hand was hoor, ik was volledig in de ban van het gebeuren. Maar kordaat als ze was, nam zij het initiatief , nam contact op met de woningbouw. Mijn god wat een overredingskracht, wat een power die vrouw, wat een engel. Na een half uurtje legt ze de telefoon op de haak, en ademloos luister ik naar haar stem. Hoor ik dat nou goed? Ja ze meent het , ze is echt mijn redding. Ik ben hevig ontroerd, en val haar dankbaar in de armen. Maar de tijd is kort en al snel nemen we weer afscheid.
 

Nu is het tijd voor mij om actie te nemen.
 

Mijn man komt thuis, ik voel de angst, maar die middag is er iets met me gebeurd. Mijn engel heeft mij aangeraakt. Ik voel haar kracht, ik voel haar power, en meteen, zonder twijfel trek ik van leer. Ik ben boos, nee ik ben woedend. Hij noemt zich vader ? Hoe kan hij in godsnaam zijn kinderen op straat zetten, ik ben zo klaar, en zonder enige voorbereiding, knal ik al mijn woede eruit. Mijn god wat een power , wat een kracht , wat een heftige orkaan. En hij , hij staat daar stil, overweldigd, sprakeloos, met zijn mond vol tanden, maar zo ijzig rustig. Mijn woede wordt erger en erger, mijn hart verscheurd, beetje bij beetje. De pijn , die ondragelijke pijn, mijn emmer loopt over, ik ontplof. De salontafel vliegt door de kamer, tegen de kast omhoog. Op de andere tafel knalt een asbak neer. Ik schreeuw , ik vloek, ik ben alle controle kwijt, hij blijft stil, ijzig stil. Ik ren naar het aanrecht, wordt gewoon gedreven, grijp naar het messenblok, maar bedenk me nog net. Ik bleef steken bij het bord, grijp hem vast en gooi hem krachtig naar zijn hoofd. Hij kan nog net wegduiken en het bord valt in duigen tegen de muur. Hij kijkt me zo ijzig stil, ik zie hem denken, zoekend naar woorden. Zijn lip begint te trillen, hij gaat wat zeggen, maar het is niet wat ik wil horen. He je gaat mij niet de schuld geven van alles wat je hier aan diggelen gooit , en je ruimt de bende zelf maar weer op. De stoom komt uit mijn oren, even uit mijn evenwicht gebracht, maar toen kwamen er ineens oerkrachten vrij. Van diep uit mijn tenen, borrelde er iets omhoog, mijn spieren tot aan de top gespannen, een gevecht voor mijn leven , deed mij de box van mijn dochter oppakken. Ik schreeuwde ga weg , verdwijn, of je krijgt die box naar je kop. Even zie ik hem trillen, maar zonder een woord, draait hij zich om en verdwijnt door de deur. Ik zak ineen op een tafel, de pijn , de ondraaglijke pijn in mijn hart, doet mijn hand erop leggen , om het bloeden te stelpen. Ik kan niet meer, ik ben kapot.

Dan ineens gaat de deur weer open, maar even ben ik de kracht kwijt.
 

Hij kijkt me aan vraagt of het goed gaat met me, of dat hij een dokter moet bellen. Maar ik ben zo moe, wijs met mijn vinger naar hem, en zeg zachtjes dat hij moet gaan. Zijn ego, zijn gruwelijk grote ego, wordt aangetast en hij bedenkt zich niet, tikt over mijn vingers en zegt dat ik niet moet wijzen. Ik explodeer, spring op met een kracht, met een vastberadenheid, vlieg ik hem aan. Ik heb nog maar een gedachte, jij gaat eruit, levend of dood, maar jij gaat eruit. Ik schreeuw het naar hem, ik schop en ik sla, mijn rem is weg heb nog maar een doel, die voordeur,hij gaat eruit, vandaag, nu , op dit moment. Geen weg terug alleen vooruit, hij mag vrijwillig , maar hij mag ook van vijf hoog gaan vliegen, het maakt mij niet meer uit. Hij geeft het op, godzijdank,hij draait zich om en verlaat het huis.
 

Ik voelde me gebroken.
 

Ik herkende in mezelf een autist, begreep nu wat het is om autist te zijn. Ik heb er mee gewerkt, maar pas nu, op mijn meest pijnlijke moment in mijn leven, begreep ik hoe het is om met een volle emmer te lopen. Ik heb ervaren hoe het is om te ontploffen zonder rem. De kortsluiting, de chaos, de oerkrachten die vrijkomen, de chaos in je hoofd. Het is net alsof je naar iets kijkt, maar het zelf niet bent. Alsof je uit je lijf treedt en kijkt wat voor chaos het aanricht. De spanning in je lijf, de pijn die door je hele lijf gaat, het zuigt je leeg, ben zo moe. Ik huil, ben geschrokken, geschrokken van mezelf, en bel mijn moeder op. Hortend en stotend komt het hele verhaal eruit, ik huil , mijn moeder huilt mee. Na een half uurtje brullen met zijn twee, ben ik weer wat tot rust. De pijn in mijn harstreek wordt langzaam minder. We nemen afscheid, en met het laatste restje eigenwaarde, ruim ik de chaos in mijn huis op, en duik daarna onder de dekens. Ik voelde me zo uitgekotst, door de maatschappij, door het stempel wao, maar nu ook als vrouw. Ik wil niet meer, wil hier echt niet meer zijn, maar val doodmoe, gewoon in slaap.
 

Middenin in de nacht.
 

Ik schrik wakker, badend in het zweed, opgeschrikt door de babyfoon, midden in een droom. Angstig, trillend, zwetend, en lichtelijk in paniek, besef ik wat ik heb gedroomd. Ik stond op de flat, zeven hoog op het dak, heen en weer wiegend op de rand. Een zuchtje wind, een verkeerde beweging en ik zou vliegen naar de dood. Maar daar beneden zag ik twee hele kleine kinderen, zo lief , nog zo onbewust, een deel van mij. Dit is een teken, mijn dochter roept me, ik sta op, kordaat, helemaal wakker. Die twee lieve kinderen, waar ik bewust voor gekozen heb, uit liefde, zij hebben mij nodig. Deze verantwoordelijkheid heb ik op me genomen, dit moet ik doen, dit kan ik niet aan hem overlaten, dit ga ik doen, ik kan nog niet dood.
 

Een jaar later
 

Nog steeds met het uitgekotste gevoel, probeer ik overal waar het maar kan, een stukje waarde van mezelf terug te vinden. Terug gegaan naar mijn geboorteplaats en daar in mijn oude vertrouwde veilige omgeving, opnieuw in een ontdekkingstocht, als een puber, zo angstig en onzeker, stap voor stap weer een stukje de wereld in. Weg achter de geraniums, dwars door mijn angsten heen, heb ik me aangemeld bij een vrijgezellenclub. Niet om een partner te zoeken , maar steun, vriendschap, gewoon een beetje hulp , op mijn nieuw ontdekkingsreis. Het viel mee, was even zwaar, maar al snel, werd ik omringd door nieuwe vrienden, vrienden om mee te stappen, dingen te ondernemen, uit de beperking, die ik mezelf opgelegd had.
 

En toen ineens zag ik jou
 

Mijn wereld werd steeds een stukje groter, en toen even weer terug naar een stukje jeugdsentiment, terug naar de sporthal, daar waar ik jaren gehandbald had. Vergeten jaren, weggestopt in mijn beperking, ik kon het niet aan om daar te zijn. Maar op die dag, trof ik jou, een oude vriend, oude herinneringen, tijd om het weer terug te halen. Na een kort gesprek namen we afscheid, met de belofte om snel bij elkaar langs te gaan. Je hebt je woord gehouden , een week later stond je voor mijn deur, een hele avond herinneringen, maat name de uitwisselingen naar sportkampen waren bijzonder populair. Daar de onthulling van een stukje leven dat we graag wilden vergeten, jij net als ik op dit moment alleen. Die aandacht, het begrip, je medeleven, het gaf me iets, het gaf me weer een stukje van mezelf. De spanning was te voelen, we hadden allebei zo de behoefte ,en lieten ons even gaan. Heerlijk zoenen op de bank, Jouw handen gleden over mijn lijf, lieten me alles even vergeten. Ik voelde me warm, weer een beetje vrouw, even zo ontzettend geweldig.

Twee weken later
 

Het is hoog zomer, ontzettend warm, op het moment dat ik je aan de telefoon heb. Je vraagt me of ik zin heb om mee te gaan naar het strand, niet te vroeg, niet in alle drukte, maar later op de middag. Met licht een stuk lopen langs het strand, en in de schemer door de duinen weer terug. Enthousiast zeg ik ja, heerlijk even naar de zee, zo gezellig met zijn twee, mijn dromen nemen me even mee. Ik zie me al liggen in de duinen. Naakt en verborgen een stukje van het pad, opgaan in de wildste dromen. Daar genomen, in de vrije natuur, mijn vrouw laten herboren, zuiver en puur. Wie wil nou niet dit heerlijke gevoel, ik ga mee en laat de boel de boel.
 

Je haalt me op voor een nieuw avontuur
 

Een uurtje later sta je voor mijn deur, ik ben er helemaal klaar voor. Opgewonden stap ik snel in je auto, en rijden we met een sneltreinvaart richting de zee. Mijn dromen aldaar neem ik heerlijk mee. Al kletsend en lachend komen we eindelijk aan, om onze tocht langs het strand te gaan. Hand in hand lopen we van Wassenaar naar Katwijk aan Zee. Daar nestelen we ons samen in een hoekje van een restaurant, om onze buiken te vullen , voor de tocht terug door de duinen. Als de schemer inslaat vervolgen wij onze weg naar het avontuur wat ik in mijn gedachten heb meegenomen. Hand in hand beginnen we aan onze tocht. Jij hebt geen enkel idee wat er in me omgaat, maar ik kijk om me heen, voor een intiem plekje voor ons twee.

Plots hou je stil
 

De schrik staat in je ogen. Angstvallig zie ik je alle zakken bij langs gaan, maar de teleurstelling is groot als ik te horen krijg dat je , je autosleutel kwijt bent. Zoekend lopen we terug naar het restaurant, misschien ligt hij daar. Maar helaas geen sleutel gevonden. Het is inmiddels al te donker om het strand op te gaan om daar nog verder te zoeken. Maar je hebt al een idee, we bellen een taxi, gaan hiermee naar schiphol, huren daar een auto, en gaan terug om de reservesleutel te halen. Mijn droom is weg, dat avontuur is voorbij, ik zit in een nieuwe, iets anders als ik had verwacht. Maar ik laat niets van mijn teleurstelling zien en loop braaf achter je aan als de taxi arriveert. Het duurt niet lang voordat we op schiphol zijn, en daar lopen we resoluut naar de car rent toe. Maar het verhaal krijgt opnieuw een andere wending. De auto die we willen huren kan alleen betaald worden met creditcard en wat denk je, die ligt in de auto.

Dit overtreft mijn dromen.
 

Even voel ik paniek, o god dit had ik niet verwacht, maar ik pas me snel aan de nieuwe spanning aan. We gaan op zoek naar een hotel, wauw , dit overtreft mijn dromen. Niet even stiekem in de duinen , maar ik heb je uren voor mij alleen in bed. Ik wordt er helemaal opgewonden van, ben er meteen helemaal voor in, maar het is zomervakantie en welk hotel we ook bellen in de buurt, er is geen plek. Maar we geven de moed niet op, gaan zover mogelijk met de trein en komen uiteindelijk in amersfoort uit. Het lot heeft bepaald, daar sta ik weer in mijn oude flat, maar nu bij mijn buurvrouw, die zo lief is om haar auto uit te lenen zodat we voor de ochtend nog zijn auto weer bij huis kunnen krijgen , om vervolgens weer op te gaan in de plichten die er daar weer staan. Dus terug naar het noorden, even snel wat warmers aantrekken want het wordt nu toch wel koud, om opnieuw onze reis naar het strand te ondernemen. Het monotone motorgeluid, en het lichte trillen van de auto wiegen me al snel in slaap.

De opwinding is er uit
 

Jij denkt maar aan 1 ding, mijn auto moet naar huis. En als we dan eindelijk bij jouw auto aankomen, wordt ik wakker gemaakt, heel lief met een kus, dat wel, maar mijn ogen eenmaal open doet me beseffen waarom. Je stapt uit de auto in die van jezelf en beginnen de reis weer terug naar amersfoort. Midden in de nacht de tank weer vol gooien we de sleutel en de papieren met een lief briefje bij mijn buurvrouw door de deur en vervolgen onze weg terug naar huis. Om tien uur ’s ochtends een biertje op de goede afloop, en laatste keer jouw warme lippen op de mijne. Even onderzoek je mijn mond met je tong, maar we zijn moe, kan nog net een uurtje slapen , voordat mijn lieve kinderen weer voor de deur staan. Jij gaat naar huis, het avontuur is voorbij, wat een mooie dag had kunnen zijn was een lange reis op de weg. Mijn dromen vlogen weg bij die allerlaatste kus.
 

©spiritlady

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
uitstekend verhaal en vond het ook leuk om het te lezen duim en fan erbij
Dit kan je ook echt overkomen....
Mooi :) En herkenbaar. Daarbij doel ik niet op de gebeurtenissen an sich, maar wel op de gedachten en verwachtingen die je hierboven beschrijft ;)
Whoa! Dat is het enige wat ik kan zeggen....

Whoa!
Netjes, mooi geschreven. Duimpje!
maar dit is lang geleden, hoe zit dat nu?
oelalaaa!