Soms

Als het stil is hoor ik, geluidjes die je maakte Zuchtjes die je slaakte en het zachte hartgetik Altijd als je bij me lag, jouw lijfje in mijn armen Jij kon me verwarmen, op menig kille dag Vaak werd ik vrolijk, een lach op mijn mond Door je hupjes in het rond en een snuitje zo olijk Je verzachte mijn pijn, in al die mooie jaren...

Zwarte gedachtes

Zwarte gedachtes ranselen in vroege uren mijn schreeuwende ziel Als hellevegen wiens onverzadigbare dorst wordt gelest met teistering Zoet lijkende lokroepen van zeiszwaaiende zijn waarvoor ik nog niet viel Al werd het kleurvolle dikwijls door herinneren vergrijst met verbijstering Zwarte gedachtes tonen levenslang verlies zowel...

Silhouet

Niet bejaard wel vaak op bed Waarom leven als silhouet Van wie ik was wat ik kon Hoe ik dikwijls opnieuw begon Vrienden kwamen bij de vleet Aan hen heb ik veel tijd besteed Velen gingen het werd stil Ach ieder heeft zijn vrije wil Liefde kwam maar moest weer gaan Geen wederhelft in het bestaan Het enig kind vliegt uit mijn nest ...

Aardewerk

In aardewerk rond en stevig Rust vormeloos zij mijn schat Als kruimels van wie ik liefhad Zo ver weg toch aanwezig Mijn vingers rond gebakken klei Brengen haar tot aan mijn borst Zilte druppels worden vermorst Waarom moest ze weg van mij Haar adem over mijn gelaat Diepe blik in mijn ogen Zijn voor eeuwig nu vervlogen Droefenis r...

Afscheid

Wat viel er nog te zeggen Of was er nog te doen Mijn vingers in je blonde haar Een allerlaatste zoen De spanning in jouw lijfje Je blies hem langzaam heen Met lieve woordjes in je oor Was het dat jij verdween Mij stevig aan je klampend Moest ik je laten gaan Het einde van ons samenzijn Je vloog bij mij vandaan Ik kan je nog stee...

Als onze dagen vervagen

Als onze dagen vervagen en de wind schuurt het vale gras Zullen we samenzijn in onwetendheid van wat eens was Men heeft ons leven gegeven hetgeen wij namen zonder weten Van welk lief en leed te vinden als wij de tijd hier sleten De laatste zuchten ontluchten vermoeide geesten en versleten lijven Wanneer het is als voor wij waren...

Nooi weer één

Scherven resten de tere kostbare beelden van weleer Uiteen gebarsten in passende stukjes versmolten nooit weer Overpeinzingen blijven op zoveel vragen zoeken naar rust Genoeg besproken tijd te verlaten aangeraakt noch gekust

Wie was jij, stoffelijk overschot?

Wie was jij, stoffelijk overschot? Was jij eenzaam of tevreden? Was jij klaar met een mooi leven? Ging jij met jouw laatste schreden, in berusting heen, niets meer te geven? Wie was jij stoffelijk overschot? Zullen er tranen om jou geven? Zullen er klagen aan jouw graf? Was er nog liefde in jouw leven of niemand meer om wie jij ...

Daar opeens was jij

Dolend door mist in eindeloze sleur Badend in vijvers van verlangen Starend naar leegte van landschap zonder kleur Eenzaam door verbittering bevangen Voelbare verstening van koudheid in ‘t hart Levend met leegte in mij Gebukt onder weemoed en hopeloze smart Ging ik mijn weg maar daar opeens was jij Geurend naar bloemen bekend ...