Wees de regisseur van je eigen leven

Wees de regisseur van je eigen leven

De regisseur van je eigen leven, soms lijkt het moeilijk, maar je zult wel zelf de regie in handen moeten nemen, want anders is het jouw leven niet meer, maar maken anderen gebruik van je leven.

Mijn leven, mijn loopbanen

Mijn leven heeft ook invloed gehad op mijn loopbanen. Soms stelde ik het allemaal weer wat bij, soms nam ik afscheid van een carrière en begon opnieuw en stortte me in een ander avontuur. Het leven heeft ervoor gezorgd, dat ik keuzes moest maken, sommige betreur ik, andere kan ik vol overtuiging blij op terugzien. Stabiliteit in het leven, is noodzakelijk om carrière te kunnen maken, wanneer de stabiliteit weg is, dan moet je keuzes maken en daarvoor gaan, wat voor jezelf het belangrijkste is, maar er wel oog voor houden, dat je omgeving er zo weinig mogelijk schade van ondervindt. Dat is niet altijd even gemakkelijk, maar als je ervoor staat, dan zal het je zeker lukken.

De regisseur zijn van je eigen leven

Lang heb ik mijn leven laten regisseren door anderen. Ik liep achteraan in het rijtje en liet me alles gebeuren. Niet omdat ik me niet verzette, of omdat ik niet anders wilde, ik kon gewoon niet anders, er was geen uitweg, dacht ik. Maar niets bleek minder waar, alleen de tijd moest het me leren. En ik heb het geleerd, je kunt niets voorkomen, je kunt niet voorkomen, dat een ander pijn moet lijden door jouw keuzes, doordat je de regie over je eigen leven gaat nemen. Maar ook dat zal een ander moeten respecteren, want ook zij zullen de regie over hun eigen leven moeten nemen. Hoe mijn ogen geopend werden, hoe ik leerde mezelf meer te waarderen, dat was pas toen ik allang de 40 was gepasseerd, maar het kwam wel door een keuze die ik maakte, welke me de aanzet gaf tot het nemen van de regie over mijn leven.

Het verpleeghuis

Op een dag, besloot ik, na al de bijbaantjes, die ik had gehad, om maar eens buiten de deur te gaan werken. Ik had het al eens eerder geprobeerd, maar het liep uit op een fiasco. Het gezin raakte ontregeld en ik werd gemist, omdat de werktijden niet binnen de kantooruren vielen, maar juist net buiten de kantooruren. Dat betekende dat het gezin, zonder mij, aan tafel zat. Het werkte niet, ze waren misschien nog te jong, maar ik merkte dat er iets niet helemaal goed ging, dus ik besloot te stoppen met dat werk. Toch bleef het knagen, ik wilde nu eindelijk wel eens wat voor mezelf gaan doen en besloot een open sollicitatiebrief te schrijven, maar één, naar het verpleeghuis in ons dorp. Vol verbazing zag ik, dat ik binnen een paar dagen al een bericht op de mat had liggen. Nu verwachtte ik er helemaal niets van, misschien een bedankje voor de sollicitatie, maar niet dat er weleens een totale verandering op het spel kon staan. Dat gebeurde dus wel!

3 vacatures

Er waren 3 vacatures, waaruit ik kon kiezen en er werd mij verzocht om zo snel mogelijk contact op te nemen en aan te geven welke vacature mij het meest aansprak. Ik belde meteen en gaf aan, dat ik de vacature met de meeste uren wel zag zitten. Binnen een week zat ik al op de sollicitatiestoel en nog geen week later, kon ik beginnen! Het leek en droom, zo ineens een baan, zo ineens was mijn leven verandert, ik werkte 5 ochtenden in de week. Om de week in het weekend en ik vond het heerlijk. Er was maar één maar en dat was, dat ik een contract kreeg voor een jaar en dat het niet zeker was of ik mijn baan zou behouden, want ik had de baan gekregen, omdat mijn voorgangster gebruik maakte van onbetaald ouderschapsverlof. Maar een jaar duurt lang, dus ik maakte me vooralsnog geen zorgen.

Teambuilding

Zo kwam ik ook in aanraking met de teambuilding van ons team en daar leerde ik even wat het overnemen van de regie betekend en wat het betekend om op een goede manier feedback te geven. De teambuilding opende mijn ogen en tot slot, werd dit gedicht voorgelezen. Ik heb het gedicht meegekregen en ingelijst, zodat ik steeds weer met mijn eigen gedrag geconfronteerd werd. Ook nu kijk ik nog vaak naar dit gedicht, een gedicht wat mij steeds weer opnieuw de kracht geeft om de regie in eigen handen te nemen.

De vicieuze cirkel

Als ik blijf doen wat ik altijd heb gedaan,
Blijf ik krijgen wat ik altijd heb gekregen.

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken,
Blijf ik denken zoals ik altijd heb gedacht.

Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht,
Blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven wat ik altijd heb geloofd,
Blijf ik doen wat ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen wat ik altijd heb gedaan,
Blijft me overkomen wat me altijd is overkomen

Wees de regisseur van je eigen leven

Het vervolg

Na een jaar, bleek mijn voorgangster ervan af te zien haar baan weer te hervatten, wat betekende, dat ik een vast contract kreeg, maar ook meer verantwoordelijkheid, want mijn leidinggevende vertrok uit deze functie en ik kreeg haar functie aangeboden. Maar nog geen half jaar later werd mij ook nog eens een opleiding aangeboden, waardoor ik me nog meer zou kunnen ontwikkelen. Dit was mijn kans, mijn kans om me onafhankelijk op te kunnen stellen, mijn kans, om eindelijk uit het leven te stappen, waar ik mijn buik van vol had, het leven met een man, waar ik allang niet meer van hield, maar die ook allang niet meer van mij hield, hij had mij al ingeruild voor de drank. Nu kon ik mijn eigen weg gaan. Ik besloot nu de scheiding definitief door te laten gaan en na het behalen van mijn diploma, zou ik geheel zelfstandig verder kunnen. Maar ook nu, moest ik mijn plannen weer bijstellen, want ik werd verliefd, verliefd op een vrachtwagenchauffeur, die internationaal reed en graag wilde dat ik met hem meeging. Dus, eigenlijk, net na het halen van mijn diploma, besloot ik mijn plannen bij te stellen en ging ik een nieuwe carrière tegemoet.

De vrachtwagenreisjes werden al snel ingeruild voor een uitzendbureau voor chauffeurs en logistiek. Ineens was ik de directeur van mijn eigen bedrijf. Ik was onder de indruk van mijn eigen capaciteiten, volgde cursussen en had veel geleerd, tijdens de buitenlandse tochten. Maar de relatie liep stuk, mijn financiële toestand was niet meer optimaal, want het was een verkeerde keuze geweest om met deze man in zee te gaan, hij was uit op geld en hield ook niet van mij, maar van zijn zijspansport. Nu was er weer een keuze te maken, maar ik besloot alles op alles te zetten en toch een goed resultaat neer te zetten. Het lukte maar mondjesmaat, ik werkte tot 's avonds laat en was 's morgens al weer vroeg op kantoor te vinden. Maar ook nu kwam ik weer voor een beslissing te staan, ik kon samengaan met een groter uitzendbureau. Ik besloot mee te gaan, maar hierin bleek dat ik weer de kous op de kop had gekregen, deze mensen hebben mij eigenlijk buiten mijn eigen bedrijf gezet, mij uitgeschreven bij de KvK en als vestigingsmanager te werk te stellen. Alles wat de laatste jaren was gebeurt, brak me ineens op. Gelukkig had ik een nieuwe steun en toeverlaat gevonden en samen deelden we het leed. Toen ik ineens erg ziek werd, bleek dat ik niet meer nodig was als medewerkster en werd mijn contract niet meer verlengd.

Ziek maar niet verslagen

Wanneer je te horen krijgt, dat je ziekte ongeneeslijk is, dan moet je dit wel even verwerken. Je moet vechten tegen de instanties, die je ziek zijn, een beetje wegwuiven en je toch op één of andere manier toch gezond verklaren, ondanks de dossiers, die er van de ziekenhuizen werden toegestuurd. Vechten was een keuze, vechten voor het bestaan was een keuze, met opstaan en vallen, maar steeds weer met opstaan gevolgd en uiteindelijk blijven staan. Door alles wat er is gebeurd, ben ik mensen verloren, maar ook mensen bewust verloren, de keuze om niet weer voor vuil uitgemaakt te worden, de keuze om niet weer onderuitgehaald te worden, is voor mij gemaakt. Ik heb nog steeds de regie over mijn eigen leven, het is allemaal anders gelopen dan ik ooit had kunnen vermoeden, maar zolang het nog steeds gaat zoals ik dat zelf wil, dan heb ik nog steeds de regie!