Uiteindelijk is het hem gelukt, hij maakte een einde aan zijn leven

een bijzondere ontmoeting, een bijzondere vrriendschap, een moeilijke maar bijzondere levenservaring

De eerste kennismaking
 

Jaren geleden tijdens een rondleiding op mijn werk, in een groep van vijf nieuwe mensen ontmoet ik een jongen. Een jongen die mij imponeerde, want tijdens de kennismaking die dag vertelde hij mij in geuren en kleuren dat hij al vijf keer een poging tot zelfmoord heeft gedaan. IK was bang van hem, waarom verteld hij mij dit, en nog wel op een eerste kennismaking. Die dag leg ik het naast me neer, ik kan er niet zoveel mee, ik kom bovendien voor andere dingen. Maar goed ook hij, wat mij ernstig verbaasd na al die verhalen, krijgt een groep toegewezen waar hij mag gaan werken. Dat ik daar verbaasd over ben, zal u niet verbazen , ik heb het hier over een zorginstelling voor geestelijk gehandicapte mensen. Ik vind niet dat die jongen hier op zijn plaats is maar oké wie ben ik, om daar over te oordelen.
 

Ik was er voor hem ook al kon ik niks voor hem doen
 

We krijgen ergens boven de groepen alle vijf een kamer toegewezen in de zelfde gang, dus of ik nou wilde of niet ik bleef uiteindelijk wel geconfronteerd worden met die jongen. Schijnbaar heb ik toch een bepaalde aantrekkingkracht op hem gehad, want hij kwam vaak even met me praten, best moeilijk als je weet dat iemand zo’n achtergrond heeft, en voor mij zo duidelijk dat hij nog steeds niet lekker in zijn vel zit, dat de angst dat hij het nog een keer zal proberen absoluut aanwezig is. Toch heb ik mijn draai daar in kunnen vinden met hem, door te luisteren en er voor hem te zijn zonder me emotioneel met hem te verbinden. Zodra hij mijn deur uitliep gingen zijn verhalen met hem mee. Na een maand of twee werd toch echt duidelijk dat hij inderdaad niet geschikt is om in de zorg te werken en verlaat hij de instelling.
 

Even terug om bij te kleppen, of is het een afscheid ?
 

Twee maanden later komt hij nog een keertje bij ons boven langs om te kijken hoe het met ons gaat. Die middag hebben we het reuze gezellig en ’s avonds besluiten we om in het plaatselijke dorp de disco op te zoeken voor een gezellige voortzetting van de avond. Na een half uur echter heeft hij het wel weer gezien, en besluit hij om in zijn eentje terug te keren. Hij leent de fiets van een van de andere meiden die vervolgens ’s nachts bij een van ons weer achterop kan om thuis te komen. Op de terugweg krijgt een van die meiden het benauwd, opeens spoken er gedachten door haar hoofd dat hij best onderweg eens in een sloot zou kunnen liggen. Tja en als dat zo is dan is dat zijn eigen keus, klinkt misschien stom maar ik was er heel rustig onder, misschien wel omdat ik altijd geweten heb dat hij het toch opnieuw zou proberen. Het was zo duidelijk dat hij niet wilde leven, hij was zo ongelukkig, hij was zo klaar om weer te gaan. Ik kan hem niet helpen, hij had hier specialistische hulp voor, dat wist ik maar die andere meiden niet. Ik heb ze kunnen kalmeren, en uiteindelijk bleken de zorgen ook voor niets te zijn geweest want hij was veilig aan gekomen en lag heerlijk in zijn bedje te slapen.
 

Het is hem gelukt
 

Een maand na het bezoek aan ons krijg ik een telefoontje van een van onze begeleiders, hij heeft zich van het leven beroofd. In zijn dagboek, waar hij me veel in heeft laten lezen, waar hij ook over zijn eerdere pogingen heeft geschreven, staat het volgende: Gisteren zag ik een film waarin iemand zich ophing, ik heb goed opgelet, eindelijk weet ik hoe ik het moet doen. Mijn vriendin spiritlady waar ik veel mee heb kunnen delen, moeten jullie echt van me bedanken, zij was er altijd zonder oordeel, zij heeft me altijd geaccepteerd zoals ik was, en zij heeft altijd geweten dat het me ooit zou gaan lukken. Dat maakte haar bijzonder, en ik wil haar graag laten weten, hoe ik dat gewaardeerd heb, maar vooral dat zij zich nimmer schuldig moet voelen voor mijn keuze van vandaag.
 

Naar aanleiding van dit gebeuren heb ik deze gedichten geschreven.
 

Dit gedicht heb ik aan hem opgedragen
 

Blind door het verleden
Niet denkend aan het heden
Ging je zo je eigen gang
Je hele leven lang
Nooit zal ik vergeten
Hoe jouw slecht geweten
Leidde tot jouw ondergang
Je hele leven lang
 

Zie je het niet meer zitten dan kan je 1 ding op verschillende manieren doen
 

Spring voor een trein
Is voor de machinist ook fijn
Heeft hij eens wat anders te vertellen
Dan die saaie treinrellen
Hang jezelf op
Aan een mooie strop
Ver boven de aarde
Het leven heeft toch geen waarde

Je kunt jezelf ook pillen geven
Als je geen zin meer hebt in leven
Het is de minst pijnlijke manier
En artsen geven het met plezier

Spring van een hoge flat
Niemand die je het belet
Pas als je beneden bent zal blijken
Dat ze naar een lijk staan te kijken

Spring in het water met een steen
Dan ga je ook vanzelf heen
Bedenk voordat je gaat
Als ze je vinden is het te laat

Steek je zelf in brand
Altijd de spullen bij de hand
Je zal eindigen in as
Wat eigenlijk je leven was

Als je jezelf van je adem beroofd
Doordat je je hoofd in een gasoven doofd
Bedenk dan dat de duitsers de joden
Ook op deze manier doodden

Maar……………

Zelfmoord is alleen een zwart gat
Wordt wakker en doe liever wat
Ook al voel je je kapot en stuk
Blijf vechten voor levensvreugde en geluk.

©spiritlady