Roparun 2012, deel 24. Sport, tot de dood erop volgt

Op facebook hoorde ik er het eerste over, the hunger games.

Een foto van een jongetje met daaronder een tekst die met de hunger games te maken had. Ik begreep hem niet echt, omdat ik nog niet eerder van de hunger games had gehoord.
Toen die foto steeds meer begon te circuleren, maar steeds met een andere tekst erbij (hier niet bijgevoegd), ben ik maar eens gaan kijken wat het was.

The Hunger Games. Het blijkt een film te zijn.

En let wel, ik heb hem niet gezien hoor, maar het thema zet me weer aan het denken en doet me denken aan 'The Marathon' van Stephen King.

Het idee: meedoen met een ultieme uitdaging waarbij maar 1 overlevende zal zijn. Mensen die zich opgeven zonder er wellicht al te diep over na te denken, niet nadenken over de mogelijke gevolgen, alleen denkend aan de winst die er te halen valt. (bij the hunger games gaat dat geloof ik niet echt op vrijwillige basis, maar zoals gezegd, die film heb ik nog niet gezien).
The Marathon is een boek dat ik iedereen aan zou willen bevelen. Het idee erachter is te bizar voor woorden en de manier waarop het beschreven is, is super. En in tegenstelling tot vele boeken van Stephen King, is dit een boek wat bizar is, maar waarvan ik bij de eerste keer lezen al het idee had dat dit wel eens echt voor zou gaan kunnen komen.
En ik ben daar niet de enige in.

John de Mol vertelde een tijdje terug ook over een nieuwe show. 10 mensen in een vliegtuig, 10 parachutes waarvan slechts negen het doen. Elke deelnemer krijgt een miljoen. 1 overleefd het dus niet. Te bizar voor woorden, maar hij weet zeker dat hij duizenden aanmeldingen zou krijgen. Een makkelijk programma, makkelijk uit te voeren, maar een grens te ver. Nog wel.
Waar gaan we heen, wat zijn we aan het doen?

Het is iets waar ik aan denk als ik aan het hardlopen ben. Rennen van Parijs naar Rotterdam is een flinke opgave, op z'n zachtst gezegd. Maar we doen het met 8 man waarbij we elkaar steeds af kunnen wisselen. Hoe ver zouden we kunnen komen als we door zouden blijven rennen? Tot Amsterdam? Nog veel verder? Je rust uit terwijl de overige 7 lopen. Rust je genoeg uit tot je weer aan de beurt bent, of wordt de vermoeidheid juist steeds erger? Van Parijs naar Rotterdam, en weer terug? Ergens houdt het een keertje op natuurlijk. Maar wat nou, als het winnende team een miljoen krijgt? Hoe ver kan je dan nog gaan, hoeveel wordt de grens dan verlegd?

En wat als de prijs niet alleen een miljoen is, maar juist de straf heel erg is als je niet de winnaar bent?
Zoals gezegd, het is bizar om er over na te denken, maar ik schrijf het in het Paasweekend 2012, ik voorspel dat er een moment komt, dat dit echt op tv wordt uitgezonden. De reallifesoap waarbij de winnaar niet alleen gigantische prijzen gaat winnen, maar de verliezer de ultieme prijs betaald, dat de deelnemende teams in een rij staan om mee te mogen doen, dat de adverteerders zich verdringen om in de pauzes hun producten aan te mogen prijzen en dat de kijkcijfers sky-high gaan.
Onmogelijk? Dat waren de reallifesoaps vroeger ook, en een paingame ook. Het lijkt nog een grote stap, maar ik ben bang dat het dichterbij is dan je denkt.

Zomaar even een overpeinzing op paasdag...

Dit is een losstaand deel in de serie over de Roparun.
Alles nog eens vanaf het begin lezen? Dat kan. Klik hier voor deel 1.

Naar het volgende artikel in de serie van de Roparun: klik hier

Fred Steenbergen, 2013
“Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!”
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.