Roparun 2012, deel 22. Racen op Zandvoort tijdens de circuitrun

Op 25 maart wordt op het circuit van Zandvoort de Circuitrun gehouden. 12km over het circuit, door de straten van Zandvoort en over het strand. Ik doe mee in het businessteam, en gebruik deze als meetpunt voor de Roparun. Wat is mijn snelheid, hoe lang kan ik het volhouden.

Let op de zomertijd, dat was waarschuwing 1. Kom niet met de auto maar met de trein, dat was waarschuwing 2.
Gezien de ervaringen die ik heb van de halve marathon van Egmond besloot ik echter niet voor de trein te kiezen maar een stuk met de auto te gaan met de fiets achterin en dan het laatste stuk te fietsen.
Dat bleek een goeie keuze, kilometertje of 10, (hoewel ik hem ook wel wat dichterbij had kunnen zetten), en vast een beetje de spieren los maken.

Ik deed mee aan de businessloop en we hadden om 12 uur afgesproken. Om 12 uur liep ik het circuit op maar oei oei, dat was al druk. Eerst maar even vragen waar ik moest wezen (een van de boxen waar de auto's normaal in staan). Ik werd de kant op gewezen waar juist al lopers bezig waren. 'ja, maar als het goed is kan je er wel doorheen'.
Nou, dat bleek uiteindelijk inderdaad het geval, maar toen kwam ik dus in het vak vlak na de finish van de dames en daarna liep alles vast. Lekker handig, rond een uur of 12 zouden we naar de bedrijfsfoto lopen maar toen stond ik dus vast. We moesten wachten tot de mannen voorbij waren zodat we over mochten steken. Wachten dus.
Maar dat duurde me te lang, dus kijken of ik dezelfde weg terug kon nemen. Maar daar gaf iemand aan dat ik er wel degelijk doorkon, dus 2e poging en inderdaad, het lukte.
Even later sta ik dus bij het bedrijfsvak en kan ik me omkleden. De foto hadden ze net laten nemen. Helaas.

In tegenstelling tot de halve marathon besloot ik me van te voren warm te lopen zodat ik bij de start meteen op tempo kon gaan lopen. Dribbelen, rekken, zwaaien en wat een lekker weer zeg. Heerlijk.

Een half uurtje later ga ik naar het startvak, even later klinkt het startvak en druk ik mijn horloge aan.
We gaan meteen het circuit over. De Tarzanbocht, Gerlachbocht, Hunserug, Slotemakerbocht, Scheivlak, Mastersbocht, Audi-S bocht, Humhobocht, Arie Luyendijkbocht, door de Paddock en dan het circuit af, even wat sportdrank naar binnen werken en dan naar het strand. (van 15 meter boven NAP naar 1 meter boven NAP). Het strand was zwaar, dat bleek ook wel uit mijn gemiddelde snelheid, die ging toen naar beneden (maar lag nog steeds verrassend genoeg boven de 13. Vlak langs de waterlijn viel het gelukkig wel mee, dus weer even lekker tempo erin.

Een eind verder op weer door het zachte zand, om weer naar de Boulevard te gaan. Hier gaat de snelheid ook weer even naar beneden en de weg flink omhoog. Gelukkig is het nog wel redelijk rustig dus geen last van voorliggers zoals ik uit de verhalen van anderen had begrepen. We zitten dan weer op +15m maar volgens mijn horloge zijn we kort daarna nog eens verder gestegen naar 25 meter. Daar keren we om, gooien we nog een bekertje sportdrank naar binnen (althans, het meeste, de rest gaat ernaast) en beginnen aan de terugweg.
Ik ben niet bekend in Zandvoort maar het is er gezellig en het loopt lekker. De piepjes per kilometer die mijn horloge geeft hoor ik niet door de gezelligheid, bandjes, omroepers, muziek in de tuinen, het is lente en dat merk je.

onderweg wordt ik aangesproken door een hardloper achter me. Hij heeft mijn rugsticker gelezen en zegt "Hé, team 214!?". Aan zijn shirt zie ik dat we collega's zijn, we kletsen even wat. Hij blijkt reserveloper van ons Roparun-team te zijn. Doet tot nu toe nog niet mee met onze trainingen, maar als het nodig is, kan hij inspringen. Daarna versnel ik weer iets en probeer mijn 13 vast te houden.

Via straatjes komen we uiteindelijk weer bij het circuit terecht. Nu is het niet ver meer en langzaam maar zeker gaat de snelheid weer een beetje omhoog. Het gemiddelde ligt net onder de 13, zou toch leuk zijn als we die nog op de 13 kunnen krijgen...
In de verte staat de finishvlag, als dat hem inderdaad is, dan kan ik nog wel even aanzetten. Heel langzaam maar zeker begin ik te versnellen en in een volle sprint ga ik over de eindstreep heen. Mijn uitslag laat naderhand zien dat ik nog steeds aan het versnellen was en dat ik met exact 20 per uur over de lijn ging, waardoor het totaal exact op 13km/uur kwam op de 12,27km. Volgens de uitslagenlijst van de circuitrun ben ik op plaats 213 van de 1245 businessrunners geëindigd. Lekker hoor.

Daarna uitpuffen, medaille in ontvangst nemen, fototje van mezelf laten nemen...

... en mijn tas ophalen. Het Roparunshirt uit 2011 wat ik van de loper van "Daar lopen we voor" had gekregen laat ik nog even aan. Ik ga namelijk even het hotel opzoeken wat ons sponsort om nog een extra sponsoractie op te kunnen starten en dan is het wel goed om even de sportkleding aan en medaille om te houden.
Het hotel blijkt aan de uitgang van het circuit te zitten. Hier even gesproken met de manager die erg behulpzaam was. Er staat op dit moment al een andere spaarpot maar vanaf half mei zijn we erg welkom! Heel Gaaf.
Moe maar voldaan fiets ik naar de auto en ga weer naar huis.
Lekkere dag geweest. Volgende week de 3e teamtraining in Nijmegen. Dan komt het vooral aan op het hoog-laag-rennen waarschijnlijk. Nu al zin in.

Dit is een losstaand deel in de serie over de Roparun.
Alles nog eens vanaf het begin lezen? Dat kan. Klik hier voor deel 1.

Naar het volgende artikel in de serie van de Roparun: klik hier

Fred Steenbergen, 2013
“Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!”
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.