Politici houden niet van klokkenluiders (deel2).

In dit deel gaat het over de heer Spijkers omdat deze man wel het voorbeeld is hoe je een klokkenluider kunt trachten totaaal kapot te maken en alle middelen toelaatbaar zijn. Dat normen en waarden worden tot: Waardeloze normen en normloze waarden bij de overheid.

DE HEER OOVA, DEFENSIE MEDEWERKENDE VERMOORD DOOR DEFENSIE  MET 
VOORBEDACHTE RADE?

Op een gegeven moment wordt door Defensie besloten om een nieuwe mijn te intrduceren die gemaakt wordt in Nederland, de AP23. De mijn wordt afgekeurd, maar door de heer Engelsaman toch goedgekeurd. Hij wordt hiervoor beloond met "een fee" van de produktie maatschappij Eurometal, voor elke verkochte AP23 mijn aan Defensie. 

In 1970 vindt een bijna ongeluk plaats in Culemborg. Wanneer twee beproevingsleiders een weigerende AP23 naderen ontploft deze plotseling. 

Op 14 september 1984 voert de 27 jarige Defensiemedewerker Rob Oova een inspectietest uit. Hij houdt zich geheel correct aan de daarbij behorende veiligheidsvoorschriften. De mijn ontploft en de heer Oova is op slag dood.

Uit onderzoek bleek dat hij niet de eerste dode is. Op 18 juli 1983 was een landmijn van dit type tijdens een instruktieles ontploft in de handen van de instrukteur. Hij kwam om het leven en met hem vier andere millitairen. Elf millitairen werden gewond, waarvan twee levensgevaarlijk. Een van deze twee levensgevaarlijke gewonden, overleed later. Defensie wist dit probleem op te lossen door nabestaanden  een bedrag aan te bieden van tien duizend euro 'per geval'  en dit zonder nazorg vanuit Defensie.

De media schonk er weinig aandacht aan en Defensie wist ook de volksvrtegenwoordiging rustig te houden. Ook in de "zaak Oova'  was het beleid van Defensie de boel uit de media weren en de volksvertegenwoordiging te laten zwijgen.

DE ZAAK OOVA MOET DE DOOFPOT IN EN MEVROUW OOVA DIENT MISLEID TE WORDEN.

Drie dagen na het ongeluk vindt overleg plaats in de Haagse Prins Hendrrik kazerne en wordt geconcludeerd: "de heer Oova heeft voortreffelijk en bedachtzaam gewerkt". Deze conclusie mag niet naar buiten gebracht worden. De heer Spijkers krijgt het dienstbevel om mevrouw Oova mede te gaan delen dat haar omgekomen man onvvoorzichtig en onzorgvuldig heeft gehandeld. De reden is simpel:
De nabestaanden moeten dan maar kunnen bewijzen dat dit niet zo is en dan komt Defensie wel in actie, want haar blazoen mag niet bevuild worden en dat is Defensie wel toevertrouwd.

Minister de Ruiter van Defensie geeft opdracht tot het opstellen van een geheim onderzoek. De uitkomsten dienen vastgelegd te worden in een procesverbaal (P4/85). Duidelijk werd dat de AP23 niet deugde en nooit toegelaten had mogen worden voor de bewapening van de krijgsmacht. Dit rapport diende geheim te blijven om twee redenen:  Zo hoefde via het ABP de weduwe Oova en haar kinderen geen maximale compensatie aangeboden te worden en de kans dat de media er lucht van zouden krijgen op zijn minst verkleind.  Defensie kon dan richting de weduwe Oova dan ook bij haar verhaal blijven dat haar omgekomen man onvoorzichtig en onzorgvuldig heeft gehandeld  

De ABP werd deskundig misleid door Defensie, de media op veilige afstand gehouden en de weduwe in een onmogelijke positie om het voor haar man op te nemen.  Zo kon op Defensie champagne geschonken worden. Een nare kwestie werd  goed opgelost en dit binnen de integeriteitsprincipes die Defensie hanteert. 

DE HEER SPIJKERS BRENGT ZIJN BOODSCHAP BIJ MEVROUW OOVA NIET GOED OVER. 

Hoe het gesprek verlopen is tussen de heer Spijkers en mevrouw Oova verlopen is, is niet geheel duidelijk. Duidelijk is wel geworden dat mevrouw Oova zich niet liet overtuigen dat haar man onvoorzichtig gehandeld zou hebben. De heer Spijkers was kennelijk zo diep onder de indruk geraakt dat hij .
besloot op onderzoek uit te gaan.

DE HEER SPIJKERS WORDT KLOKKENLUIDER EN DAT VALT NIET GOED BIJ DEFENSIE.

Hem wordt salarisverhoging geboden en men was erg 'aardig' voor hem. Toen echter bleek dat hij niet van plan was te zwijgen besloot Defensie om een andere tactiek in werking te stellen Directeur Burgerpersoneel wendde zich tot de Marid (inlichtingendienst van de Marine) Deze stelde vast dat de heer Spijkers niet "staatsgevaarlijk' was. Hij vormt geen 'bedreiging'. Dat zint de Directeur Burgerzaken niet en hij schakelt de Lamid (inlichtingendienst van de Landmacht) en deze biedt goddank, voor de Directeur Burgerzaken, een handreiking om de heer Spijkers aan te gaan pakken. De heer Spijkers blijkt "loslippig" te zijn en wel in die mate dat hij beschouwt dient te worden als een "politieke crimineel" (POL
/CRIM; 1986).  

Het vervolg project werd: Hoe kunnen we hem 'gek' verklaren en daardoor arbeidsongeschikt? Dat zou mooi zijn een 'politieke criminee'l die ook nog 'gek' is. 

***De heer Spijkers wordt 'gek' verklaard.

Hoe kun je iemand die niet 'gek' is toch voor 'gek' verklaren. Laat dat maar over aan de RBB, Rijks Bedrijfsgezondheids en Bedrijfsveiligheidsdienst. Je gaat 'vriendschappelijke' gesprekken aan met de heer Spijkers en gaat vervolgens allerlei opschrijven in  zijn medisch dossier (heimelijk uitvoeren van keuringen heet dat). Dan kan het niet verbazen dat er 'materiaal' verzameld wordt waarop je de heer Spijkers wel 'gek' kunt laten verklaren. Dat medici hun beroepseed op deze wijze te grabbel gooien is niet van belang, het gaat uiteindelijk om, zoals ergens geschreven staat: Het is beter dan slechts een man  sterft in  plaats van een heel volk? Hoezo dus onethisch handelen door medici? En binnen Defensie handelt men toch zeer integer dus, wat is het probleem? Laten we wel zijn de heer Spijkers is wel een politieke crimineel en bescherm je hem dan niet door daar een psychiatrisch etiketje bij te plakken? Dus de medici konden niet begrijpen wat er op hun handelen en werkwijze op te merken viel: Zij beschermde de heer Spijkers en verdedigde het landsbelang?

De deskundige medici waren er zo van overtuigd dat de heer Spijkers 'gek' was dat ze besloten hem te laten onderzoeken door professort dr. W. van Tilburg (1989). Zijn rapport was was een natte dweil in het gezicht van de deskundige medici binnen de RBB. Deze professor durfde te beweren dat de heer Spijkers niet 'gek' was. Was ndeze professor wel deskubdig en integer? Niet getreurd, op naar de volgende psychiater en  nu werd uitgekozen dr. Keilson (1991) en ook deze stelde dat de heer Spijkers niet 'gek' was. Alle goede dingen in drie, dus op naar professor dr. M. Kuilman (1992). Deze had eveneens het lef om te stellen dat de heer Spijkers niet 'gek ' was. In mineur stemming werd besloten om valsheid in geschrifte te plegen, wel op zo'n slimme wijze dat bij ontdekking men zich kon verschuilen aan verschrijven door tijdsdruk en dat soort mooie uitvluchten. En dat gebeurde met succes. Toen onderzoek werd verricht door Mensenrechtenorganisatie Global Initiative on Psychiatry konden zij  niet bewijzen dat er sprake was van "moedwillig handelen", wel dat er gerommeld werd en erg onzorgvuldig werd omgegaan met medische gegeven.

De conclusie van de psychiaters waren eengezind: De heer Spijkers was niet 'gek' was en hij was niet arbeidsongeschikt.  Zij vervolgden: Er is sprake van een belangentegenstelling tussen Defensie en de heer Spijkers en om die reden zocht men hem te psychiatriseren

Toen minister Voorhoeve in 1997 in de Tweede Kamer werd gevraagd: "Heeft uw ministerie rapporten van psychiaters vervalst om maatschappelijk werker Fred Spijkers een persoonlijkheidsstoornis toe te schrijven", antwoordde hij: "nee, de beschuldiging van vervalsing van psychiatrische rapporten door Defensie mist elke grond".

Global Initiativeon Psychiatry concludeert bij monde van Robert van Voren: "Wonderbaarlijk heeft Fred Spijkers het vol kunnen houden ondanks de Kafkaeske situatie waarin hij verzeild is geraakt, puur en alleen omdat hij zijn geweten heeft gevolgd".

***De heer Spijkers beschoten.

In 1989 werd de niet zwijgende heer Spijkers door twee dienstplichtigen besschoten. Dit gebeurde op klaarlichte dag op de parkeerplaats van Mac Donald bij Huis ter Heide. Defensie vond vervolging niet nodig. De twee dienstplichtingen waren echt niet van plan om de heer Spijkers te raken. Nee, het was gewoon een 'kwaai jongensstreek' . Zij zouden disciplinair gestraft worden. Uiteraaard geheel op basis van de integeriteitsbeginselen die Defensie hanteert. 

***De heer Spijkers en de Centrale Raad. 

De strijd ging door en de heer Spijkers stond in 1997 voor de rechter van de Centrale Raad, hoogste bestuursrechter in ambtenarenzaken. De uitslag was dat er geen sprake was van een verband tussen het ontslag van de heer Spijkers en de zaak Oova.
De heer Spijkers  had zijn ontslag aan zichzelf te wijten: Het arbeidsconflict was in "belangrijke mate" veroorzaakt door de "houding en de opstelling van de heer Spijkers, die zich heeft vastgebeten in het conflict en niet in staat is gebleken om in overleg met de minister tot een oplossing te komen".

De heer Spijkers laat het hier niet bij zitten en dient een herzieningsverzoek in bij de Centrale Raad. en in 2010 doet zij uitspraak  Niet aantoonbaar is dat Defensie er bewust op uit was om de heer Spijkers 'gek' te laten verklaren. De minister van Defensie wordt als hoofdschuldige aangewezen voor het ontslag van   de heer Spijkers in 1993. Vast staat  ook dat er een direkte relatie ligt tussen het arbeidsconflict en de 'zaak Oova'.

De rechter achtte het herzienigsverzoek van de heer Spijkers terecht omdat volgens de rechter er wel degelijk "nieuwe feiten" boven water waren gekomen en stelde derhalve Defensie in het ongelijk die van mening was dat de zaak als "niet ontvankelijk" beschouwd diende te worden. Wanneer de nu bekende feiten boven water waren gekomen in 1997 zou tot een ander oordeel zijn gekomen. Anders geformuleerd: De rechter werd in 1997 door de landsadvocaat, namens de overheid, destijds ronduit belazerd.  

***Er wordt bemiddeld.

Na jarenlange strijd schijnt er dan beweging te komen richting oplossing. Er komt bemiddeling door de Ombudsman en een onderzoek door KPMG. In een zogeheten vaststellingsovereenkomst erkende het Ministerie van Defensie dat de heer Spijkers werd misleid, alsook de Tweeede Kamer, de media en de samenleving (2002).

De heer Spijkers ontving in 2003 een onbelaste schadeverzoening van 1,6 miljoen euro en werd hij onderscheiden met een koninklijke onderscheiding: Ridder in de Orde van Oranje Nassau. 
De belasttingsdienst was het hiermee niet eens en legde in 2005 de heer Spijkers een belasting op van 900 duizend euro.

In hetzelfde jaar (2005) liet staatsecretaris Van der Knaap de Tweede Kamer weten dat de heer Spijkers dat de juridische en medische kosten van de heer Spijkers niet vergoed zouden worden. Tevens berichtte hij dat  de archiefstukken over Fred Spijkers pas geopend mogen worden zeventig jaar na het overlijden van de heer Spijkers.

***De zaak van klokkenluider Spijkers ontgaat de media niet.

Dagbladen, tijdschriften, de televisie schonk aandacht aan deze kwestie. Er verscheen ook een boek: 'Een man  tegen de staat' geschreven door Nijeboer (2006). Hierin werd onder meer gesteld hoe bewindslieden 49 keer de Tweede Kamer ronduit voorlogen, dat heet misleiden. Deze 'doodzonden' werden door de volksvertegenwoordiging gewoon vergeven. Een lange rij van bewindslieden passeren: De Ruiter, Voorhoeve, Gmelich Meijling, De Grave, Van Hoof, Van der Knaap en allen blijken vuile handen te hebben. En de volksvertegenwoordiging, die was bezig met vechte belangrijke zaken. Die waren in deze kwestie horende doof en ziende blind. Ach het ging maar over een klokkenluider. En wat was het probleem. Hij kreeg schadevergoeding en een koninklijke onderscheiding. Eind goed, al goed toch? Waarom dat gezeur?

***Een studiegroep van academici stelt: Gezagsdragers ontbreekt het aan morele moed en waardgheid.

In 2008 verschijnt in het blad: 'Openbaar Bestuur' de uitkomst van een onderzoek door elf academici onder leiding van Professor dr. Jaap van der Vliet. De conclusies zijn door niemand mis te verstaan:

Het leven van de heer Spijkers werd "verwoest, door toedoen van politieke, bestuurlijke, rechterlijke en ambtelijke gezagsdragersnamens de Nederlandse Staat".

Sommige gezagsdragers hebben hun politieke verantwoordelijkheden en natuurlijke plichten ten opzichte van Spijkers "op een reeks van manieren grof geschonden". De onderzoekers benadrukken dat zij daarbij ook doelen op ministers en staatsecretarissen van Defensie en Binnenlandse Zaken vanaf 1984 tot heden (2008). 
Het ontbreekt de betrokken gezagsdragers aan "morele moed en waardigheid" Zij hebben 23 jaar lang rechtsmiddelen gebrukt om onrecht te begaan en zijn dus "slecht" of zelfs "kwaadaardig" . Zij waren geen "hoeders van rechtvaardigheid en van de rechtsstaat, integendeel, ze gebruikten de bevoegdheden  die hen ten dienste stonden om de rechten van een burger met voeten te treden": Ministers, staatssecretarissen, hoge ambtenaren, rechters, en zelfs de Nationale Ombudsman neegeren rechtsstatelijke beginselen en procedures als hun dat uitkomt. Ze doen dat om hun eigen hachje te redden of de vermeende belangen van hun ministeries, van hun politieke partij tebeschermen".

***De volksvertegenwoordiging.

En de volsvertegenwoordiging zag twee broodjes smeren en ze keken ernaar. Soms hoorde je dat een volksvertegenwoordiger ontzet was, of ontsteld, of verbijsterd en daar bleef het wel bij. Zij zijn derhalve mede aanspreekbaar dat ministers en staassecretarissen hun macht misbruikten om een klokkenluider op 'kwaadwillige wijze' te trachten diens leven te verwoesten. Zij heeft haar controlerende taak in deze zaak niet serieus genomen. Zij heeft haar mond vol over normen en waarden; goed burgerschap, die zij vooor zichzelf niet van toepassing achtte in deze kwestie. Het ligt voor de hand. Wie houdt er nu van klokkenluiders, daar valt toch geen stemmen mee te winnen bij de kiezers, dus wat is het probleem?

In 2008 kwam een deel van de Tweede Kamer in actie. Zes partijen (PvdA, SP, GL, ChristenUnie en Groep Verdonk) vonden dat er nu wel genoeg gedold was met de heer Spijkers en verzochten staastsecretaris Jack de Vries van Defensie om nu eindelijk eens tot overeenstemming te komen met de heer Spijkers. De overige partijen vonden dat er nog niet gedold was.

Duidelijk is geworden dat klokkenluiders flink in de tang te nemen toelaatbaar is dat daarbij normen en waarden verworden tot waardeloze normen en normloze waarden toegestaan is wanneer er grote belangen op het spel staan die wij burgers niet mogen weten en in de achterkamertjes besproken worden.

Het kan dan ook niet verbazen dat de volksvertegenwoordiging niets moet weten van een rechtsbeschermende wetgeving voor klokkenluiders.

Er zijn tientallen klokkenluiders en zij worden door de volksvertegenwoordigers in de steek gelaten. Klokkenluiders dienen op deze wijze tot voorbeeld gesteld te worden aan hen die misstanden ontdekken om horende doof en ziende blind te blijven. Misstanden moeten intern opgelost worden en zo niet, dan dit aanvaarden en zwijgen. Dat is de moraal van dit verhaal.

Wordt vervolgd

Binjamin Heyl