Public

Ziel van Vera - 9 – Maandag 26-12-2016 – Onverwachte telefoon

VeraSoul > VeraBio

Het is ergens rond twee uur in de middag en ik ben bezig met maken van diner voor vanavond. Ik zou mijn vrouw en kinderen moeten gaan ophalen en naar huis brengen maar ik moet zij eerst bellen en horen of zij klaar met sporten zijn. Ik denk over het laatste hoofdstuk over mijn moeder en gesprek met Saša in de tuin op de dag van de crematie. De telefoon belt en ik denk dat mijn vrouw is.          

“Hallo?”

“Hallo! Miško?”

“Ja.”

“Hier is Zoran, van Evica Brljak.”

“Ja?”, van ergens bekende en belangrijke  naam voor mij maar lang niet gehoord. Mijn hersencellen gaan snel de bekende naam in archieven van mijn leven doorzoeken en ik ben verbaasd dat ik in een seconde dat vind.

“Tante Evica?”

“Ja. Mama is overleden.(?)”

Ik ben niet zeker of dat een vraag is of een vaststelling :”Ja, ik weet het. Op 24 september.”

“Nee, op 26 november.”

“Ach”, nu heb ik het :”Tante Evica is overleden?!?”

“Ja.”

“Gecondoleerd.”

“Dank je.”

“Mijn moeder is ook overleden, op 24 september.”

“Ik wist het niet, gecondoleerd.”

“Dank je Zoran.”

“Ik ben bezig met spullen van mama en ik vond wat brieven van je moeder en het adres en de telefoon. Hier staat Vera Savic, is dat haar meisjesnaam?”

“Ja. Eh…Zoran! Lang niet gezien? Hoeveel is het: dertig, vijfendertig jaar?”

“Ja, zoiets, misschien meer. Ik ben vroeg uit Zenica weggegaan en verhuisd waar ik ook nu woon, Sremska Kamenica, dichtbij Novi Sad. Hoe gaat het?”

“Wel, ik heb twee zoons, eentje is veertien en de andere elf. Je? Kinderen?”

“Nee, ik heb geen kinderen, ik ben lang getrouwd maar geen kinderen.”

“Luister, Zoran, tante Evica was heel belangrijke persoon in ons leven geweest, zij was verloskundige tijdens twee of drie bevallingen van mijn moeder. Ik weet zeker dat zij bij de geboortes  van de jongste twee broers verloskundige was geweest, maar ik ben niet zeker hoe was het bij de derde broer. Zij was bij ons altijd in mooie gedachten geweest, je mama was een prachtig persoon. En, na de geboortes, was zij vaak op bezoek bij mijn moeder om te helpen en vragen hoe is het, wat tips geven. Af en toe kwam zij ook voor koffie bij ons, en mama ook bij haar, wij waren in dezelfde buurt, kleine honderd meter  woonden wij van elkaar.”

“Ja, ik weet het.”

“Welk geboortejaar was tante Evica?”

“1930.”

“Mijn moeder 1933.”

“Ja, ze is `n beetje ouder dan je moeder, Miško.”

“Ik kan me nog herinneren jullie buurvrouw, oude tante Gradinčić, zij had huis naast jullie huis en paar kersenbomen. In de zomer liet zij ons op de bomen klimmen en de kersen plukken en eten. Maar ja, ik ben wat jonger dan je, misschien deed zij dat pas later. Je bent in 1954 geboren?”

“Nee, 1949. Mišo in 1950 en de jongste, zus in 1954. Maar de tante Gradinčić liet ons ook op de bommen klimmen en kersen plukken.”

“Hoe is het met Mišo? “

“Het gaat, hij heeft ook geen kinderen. Hoe is het met je vader, waar is hij nu?”

“In Bijeljina, met zijn tweede vrouw. Hij was hier bij mij twee keer op bezoek geweest, de laatste keer  vijf, zes jaar geleden. De tijd vliegt, Zoran, ik ben je bijna vergeten.”

“Ja, alles gaat snel. Ik kan mij nog herinneren dat jullie weekendhuis op bergen Smetovi gingen maken en er was een actie om jullie te helpen, een oude berghut in Babino, 10 km verder moesten wij uit elkaar rafelen en dat alles op de vrachtwagens op de berg brengen.”

“Juist, Zoran. Dat was jaar 1970.”

“Doe hem groeten als je hem ziet of hoort!”

“Ik doe het.”

“Ok, Miško. Beste wensen voor je leven verder. Ik ben blij dat ik je heb gehoord.”

“Allerbeste wensen voor jou Zoran en doe de groeten aan Mišo!Proost.”

“Proost!”

Enkele minuten ben ik in een roes, het is zoveel gebeurd in het gesprek met iemand die ik meer dan dertig jaar niet gezien heb en bijna vergeten! En zo iemand weet zo veel belangrijke momenten van mijn leven en ik van zijn ook. Pas nu komt ook een herinnering die Zoran misschien weet maar vergat te vertellen, misschien hoorde hij dat van zijn moeder, tante Evica. En ik vergat dat ook in het onverwachte gesprek, maar het is belangrijk. Toen ik zes jaar geleden mijn geboortestad ging bezoeken, tante Evica was een van de personen, vrienden van mijn moeder en ons gezin, die ik moest zien. Dat was eigenlijk de reden voor het bezoek naar mijn geboortestad, trouwe en belangrijke personen in ons leven te zien. Mijn moeder probeerde altijd brieven te schrijven omdat zij brieven wilde krijgen en zij schreef niet naar iedereen die zij kende maar naar haar trouwe vrienden. Zij gaf mij het adres van tante Evica en nu kan ik me herinneren hoe is het geweest. Ik kwam met taxi op het adres, daarvoor maakte ik afspraak met tante Evica.

Tante Evica was en lange, slanke vrouw die altijd licht in kleine stappen liep. Haar haren waren licht bruin, bijna blond maar in de loop van jaren zijn zij grijs geworden. En ook toen, bij de laatste ontmoeting had zij dezelfde kapsel, niet lang maar niet kort en dezelfde lichte, zachte, aangename stem. Wij begroetten elkaar met zoenen op de wang en gingen naar de woonkamer. Zij woonde in een appartement aan de andere kant van de rivier Bosna, op de berg Crkvice. Het oude huis was verkocht, haar kinderen getrouwd en verhuisd naar Vojvodina, in het noorden van Servië . Tante Evica maakte koffie en wij gingen wat herinneringen ophalen en doorlopen. Ik vroeg haar over haar gezondheid, zij klaagde niet, zei iets over haar arm dat de laatste dagen deed pijn maar ook dat dat snel goed zou komen. Zij was heel actief in bewegingen en gesprek en ik was heel blij, zij woonde alleen, de kinderen kwamen paar keer per jaar op bezoek, regelmatig. Zij kon alles zelfstandig doen, koken, naar de winkel, rekeningen betalen. Zij rookte nog steeds, hoewel zij al tachtig was. Ik was heel blij om haar zo te zien en ik wilde meer over haar weten, als kind ging ik met de vrienden van mijn moeder niet in hun gesprekken deelnemen en ik wist over haar bijna niks behalve dat zij voor ons een trouwe en lange kennis was. Zij vertelde mij kort over haar. Zij is geboren in het noorden van Kroatië, dichtbij Koprivnica, bij de Hongaarse grens. Na de Tweede Wereld Oorlog had zij haar man daar ontmoet, hij was officier, soldaat en hij kreeg dienst in mijn geboorte stad, Zenica, in Bosnië,  en zo zij zijn daar gekomen. Haar man is in de jaren zestig overleden en zij bleef weduwe. En, dat was echt kort, en , voor mij, belangrijk, dat ik weet hoe de wegen van belangrijke personen in ons leven toch kruisen, dat ik tenminste iets weet over mooie personen in mijn leven. Ik was blij, heel blij met tante Evica en onze ontmoeting, ik was daar niet lang, paar uurtjes, maar, ja, dat was ook niet kort en ik herhaalde de groeten van mijn moeder veel keer en benadrukte betekenis van tante Evica in ons leven en mooie herinneringen.

Zonder onverwachte telefoonoproep van haar zoon, Zoran, zou ik nog een keer een mooie persoon bijna vergeten. Het is moeilijk in ons leven, er zij niet zo veel goede en mooie mensen, zij zijn zo schaars. Als wij zij meemaken, moeten wij dat waarderen.

Nuon als energieleverancier

Help deze website mogelijk te maken en stap over naar Nuon als energieleverancier.
28/12/2016 22:12

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.