Public

Ziel van Vera - 8 – Dinsdag 27-09-2016 – Gezin Savic – deel 3

VeraSoul > VeraBio

Mijn een jaar jongere broer was die vakantie bij de andere oom, oom Vlada, in Velika Plana(Grote Plana, Grote Dorp) als gast geweest. Oom Vlada was helemaal anders dan zijn broer Vesa, fysiek en qua karakter. Hij was lang en mager, met energieke stem en bewegingen, en hij rookte veel. Zijn haren waren koolzwart en hij had een snor. Op andere vakanties dat wij later met mijn moeder naar Velika Plana gingen, sliepen wij meestal allemaal bij oom Vlada. Hij was getrouwd met tante Vera uit Mala Plana(Klein Dorp) en zij hadden geen kinderen.

15781876_10211717625357525_1030504443_n.

Tante Vera en oom Vlada, ergens in de jaren vijftig

 

Zij had, zoals oom Vlada, pikzwarte haren en was niet lang, maar boven het gemiddelde qua lengte, niet mager maar niet dik, meer aan de magere kant, en maakte met haar stem meestal aangename geluiden, meestal `n beetje kinderachtige stem, of misschien was toen dat voor ons, kinderen. Als zij lachte, lachte zij met de kinderachtige stem heel hard, dat was `n feest van geluiden waar zij meestal tijdens het lachen met haar hoofd achterover ging.

Oom Vlada en tante Vera hadden een grote huis. Eigenlijk waren dat paar huizen naast elkaar in een grote tuin vol met rozen, zij waren bezig met maken van nieuwe soorten rozen. Via de passage tussen de winkels van oom Vesa en oom Vlada kom je in de tuin en meteen aan de linke kant had je trappen naar de hoofdhuis. Die was groot, boven waren veel slaapkamers en het huis ging verder  met een gedeelte in de vorm van de letter L. Naast het huis was meteen een kleinere huis en daar woonde een oude tante van tante Vera die meestal kookte voor ons allemaal, zij was toen rond zestig jaar, tante Cana. Naast dit huisje was aan de kant van de tuin en helemaal aan het einde was een huis, eigenlijk een opslagplaats, met een grote deur, ouderwetse houten poort. Dat was in de schaduwen van de andere objecten en verborgen, daar waar de zon niet makkelijk kan komen, dat was een wijnkelder. Pas later, misschien na de tweede, derde vakantie bij oom Vlada  ging ik daar spelen tussen de grote houten vaten.  Daar, waar de tuin eindigde was een gesloten zomertoilet in de tuin en verder nog paar eilanden met de rozen en daar begon een huisje die diende als zomerkeuken d en waar inde zomer een grote zonnescherm was. Wat voor feestmalen waren daar elke dag! Paar soorten soepen, enkele soorten vlees, enkele soorten salades gemaakt door virtuoze tante Cana en tante Vera. En dan nog desserts: taarten, gebak, pudding, ijs…En dan de hele tijd nog de vragen: wil iemand misschien nog dit en dat…Dat is meestal zo in Servië, dat was altijd traditie, dat zij gasten graag willen verwelkomen en in watten leggen, tenminste vroeger, nu is het anders met de Nieuwe Wereld Orde en zijn invloeden.

De laatste vakantie daar, misschien was ik dertien, veertien,  speelde ik op de top van de huizen boven de tuin en je kon groot deel van Velika Plana van boven zien. Het was als een fort waar je boven kon lopen. Aan de andere kant van de passage, ingang in het huis van oom Vlada, was de winkel van oom Vesa. Paar meter, de breedte van de passage, verder was de winkel waar oom Vlada werkte, een staatsbedrijf, textiel winkel. Aan de buiten kant van zijn huis, de fort, in de hoofdstraat! Pas later, door onze leeftijd, kunnen wij bepaalde dingen beter zien en over zij nadenken, hoewel wij vroeger naar dezelfde dingen de hele tijd hebben gekeken, en toch niet gezien. De man was zo bekwam. In de textiel winkel kwamen meestal boerinnen, dat was een landbouw regio. Ik was paar keer in de winkel met oom Vlada tijdens zijn werk en ik hoorde toen hij met boerinnen praate, wat zij nodig hadden, waarvoor, welke gelegenheid, zijn tips in verband met hun haren, ogen, handen, armen, benen, wat voor stof moet dat zijn, welke kleur, hoe moest men dat wassen, welke stikster ken hij en voor welke stuk kleding zijn de beste in de omgeving. Dat was een charmeur van de eerste klasse met elke klant. Hij kende hun families, praatjes, toonde interesse over zij…En, over de prijs zei hij nooit iets, precies hoeveel was iets, ook als zij hem dat vroegen, het was altijd zoiets als : “Als je dat probeert en dat past je goed, dan regelen wij voor je iets gunstig…”

Een keer, de laatste keer van mijn vakantie bij zij, ging ik met hem naar “zijn plaats”, een stukje grond dat hij had dichtbij Velika Plana. Toen wist ik niet veel over geschiedenis, ik was nog heel jong. Het stukje grond was niet meer dan honderd meter van Pokajnica, beroemde klooster. Dat is een kleine, houten klooster gebouwd in 1818 door Vujica Vulićević, een van de verzetsleiders in de Eerste Servische Opstand tegen Turken(1804-1813).

15782481_10211717643997991_614505405_n.j

Pokajnica ( https://en.wikipedia.org/wiki/Pokajnica_monastery )

Na de nederlaag van Serviërs in de Eerste Servische Opstand begon de Tweede Servische Opstand in 1815. De leider van de Eerste Opstand Karađorđe (Zwarte George) was in 1813 gevlucht naar Oostenrijk, en dan ging hij naar Rusland. Hij kwam daar in contact met Grieken die ook tegen de Turken hun bevrijdingsstrijd begonnen  en in 1816 ging Karađorđe samen met Grieken tegen Turken strijden. In geheim kwam hij in 1817 in Servië. De leider van de Tweede Opstand was Miloš Obrenović en hij heeft naar de opstand van de Turkse sultan wat autonomie gekregen. Op deze plek, Pokajnica, heeft vriend van Karađorđe, Vujica Vulićević, ontmoeting met hem afgesproken en dezelfde nacht(25 naar 26 juli 1817) zijn moord georganiseerd. Dat was in afspraak met Miloš Obrenović. Als een teken van berouw werd door Vujica Vulićević, op dezelfde plek waar de moord op Karađorđe plaatsvond,  de klooster gebouwd  in 1818. De eerste Servische dynastie na de bevrijding van de Turken was van het huis  Obrenović. In 1903 de koning Aleksandar Obrenović was samen met zijn vrouw in een coup vermoord en aan de macht kwam de dynastie Karađorđević die daar bleef(na de Eerste Wereld Oorlog met de toegevoegde gebieden als Joegoslavië) tot de Tweede Wereld Oorlog. Vanaf de Tweede Wereld Oorlog was Joegoslavië een republiek.

Op deze plek had oom Vlada enkele hectaren grond. Ik was toen met hem paar uurtjes. Het was een mooie zomerdag en ik genoot in de natuur en heuvelachtige landschap. Naast de grond was een grote schuur met een tafel en paar banken en twintig meter verder had, toen, oom Vlada bijen, hij maakte honing. Ik heb dat nooit gezien als een stadskind en het was voor mij heel interessant. Verder was paar honderd meter geploegde grond en oom Vlada zei dat dit jaar hij daar mais ging planten. Een jaar mais, vorig jaar watermeloenen…elk jaar iets anders, zei hij, de grond moet men met verschillende dingen elk jaar bewerken…Naast de bijen had hij wat bomen van fruit: appels, peren, abrikozen…Hij vertelde mij dat hij verkocht zijn rozen aan de Joegoslavische regering in Belgrado. Ik kon dat toen niet alles begrijpen wat zaken zijn, contacten, geld, maar later wist ik dat oom Vlada een hele slimme en bekwame handelaar was, iemand met veel energie en neus voor zaken.

15782463_10211717625277523_1835390211_n.

Van links naar rechts: Olga(zus van mijn moeder, een jaar ouder dan mijn moeder), oom Vlada, (half)broer van mijn moeder en mijn moeder, 1958

Een keer heb ik van mijn vader gehoord, dat na de eerste vakantie bij oom Vesa en Vlada, waar mijn broer voor een maand was bij oom Vlada, in 1968, en mijn ouders kwamen ons ophalen dat oom Vlada, die met tante Vera geen kinderen had, was zo enthousiast over mijn broertje en deed een voorstel : hij wilde mijn broer kopen! Mijn vader was verbaasd! Dat doet men niet! En, oom Vlada ging snel verder over iets anders praten zodat het onderwerp zo snel mogelijk achter de rug bleef.

15749894_10211717625317524_24015499_n.jp

Oom Vlada en mijn vader, 1968

Zoon van oom Vesa, Miša is arts geworden en een zon gekregen en heel vroeg, voor zijn veertigste aan een hartaanval overleden. Zijn zus, Vojka, dochter van oom Vesa en tante Dusica, woont ergens in Belgrado en wij hebben geen contact, zij is nu rond zeventig jaar. Oom Vesa is begin jaren negentig overleden en tante Dusica eind jaren negentig. Oom Vlada overleed aan longkanker, naar een lange strijd. Hij betaalde artsen in de beste ziekenhuizen met dukaten maar de strijd heeft hij verloren, dat was midden jaren tachtig. Paar jaar daarna overleed ook zijn vrouw, tante Vera.

Door de gedachten over mijn moeder en vakanties bij haar familie in Velika Plana zullen zij bij mij altijd blijven.

Nuon als energieleverancier

Help deze website mogelijk te maken en stap over naar Nuon als energieleverancier.
25/12/2016 19:09

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
1
27/12/2016 19:09
namen klinken en beetje uit vormalige Joegoslavie klopt dat maar toch en mooie verhaal geschreven
27/12/2016 19:23
Bedankt en beste wensen voor 2017.
1
26/12/2016 11:05
mooi verhaal
28/12/2016 21:11
Bedankt.
1
25/12/2016 19:43
Je hebt dan ook al veel van dichtbij meegemaakt. Ik heb ook gekeken op de link die je bijvoegde. Dat iemand jouw broertje wilde kopen is toch wel een mine mededeling en het lijkt wel op slavernij en wat een gedachte"-((

Ja VeraSoul, veel verleden tijd zal zo goed als iedereen wel bij zich mee dragen hetzij goed of slecht.
1
25/12/2016 20:11
Ja, soms kan je echt niet geloven wat in hoofden van mensen is, en waar zijn de grenzen tussen wensen en een echte wereld. Men kan niet alles met geld regelen, er zijn ook andere waarden die groter zijn.
1
25/12/2016 20:28
Ik begrijp je helemaal met de laatste zin. Maar het is echt wel zo.