Een engel redde mijn leven; weet het zeker!

Door Janne Marthies gepubliceerd op Tuesday 17 March 22:25

Ik keek de dood in de ogen!1bdf0f307a217927bdc3ae23ded4af2d_medium.

Vroeger toen ik een jong mens was, leefde ik een 'jeugdinternaat' waar alles zich afspeelde, afgezonderd van de gewone buitenwereld. We leefden in een tijd van een eeuw terug! Strenge discipline, kinderarbeid, fysiek en psychisch geweld met sadistische mishandelingen, die bijna als normaal werden ondergaan. Kortom: een Spartaanse Opvoeding zonder tegenstribbelen! Het gebeurde met de regelmaat van de klok en de meeste kinderen zag je langzaam veranderen in wandelende zombies; die niets  leken (wilden) te voelen en alles met een gelaten gezicht ondergingen. Zo deed ik dat in mijn eerste twaalf jaren ook! 

In het internaat hadden we geen fietsen!

Ik beschrijf nu  een belangrijk fragment in mijn leven, dat ik probeer uit te leggen als een realistische waarneming!

5322a52d6ddd48345cbb64105b0142b7_medium.

Omdat ik mocht gaan studeren, moest ik vijfentwintig kilometer zien te overbruggen om mijn bestemming te kunnen bereiken. Met de bus mocht niet en dus werd er gekozen voor een fiets. In samenwerking met de kinderbescherming te Maastricht werd  bepaald, dat ik mocht sparen voor een fiets, maar daar wel voor moest werken in een gezin buiten het internaat. Ik kreeg uiteindelijk twee gezinnen toegewezen om te poetsen en op te passen op hun kinderen. Ik kreeg redelijk goed uitbetaald en ik vond het vriendelijke mensen, die me geen enkel strobreed in de weg legden. Het bedrag voor de fiets werd voorgeschoten! Alleen ging men voorbij aan een belangrijk feit, namelijk ik kon helemaal niet fietsen. Dus er werd besloten om met een groepleidster te gaan oefenen in de binnen- en buitenstad van Roermond. Na één uur kon ik redelijk op- en afstappen, maar was zo angstig, dat ik niet goed lette op het verkeer. De groepsleidster was zich van geen enkel gevaar bewust. Ze vond dat het goed ging. De tweede keer oefenen op m'n fiets was een week later.

Ik zag een vrachtwagen regelrecht op me afrijden.

Ik bleef angstig en gespannen tijdens het fietsen en keek nauwelijks naar het verkeer, bovendien kende ik de verkeerregels nauwelijks, ondanks het feit dat ik op de lagere school mijn verkeersdiploma had gehaald. De kinderen uit de stad mochten met een fiets hun verkeersexamen afleggen en de kinderen van het jeugdinternaat moesten lopend hun fietsdiploma weten te behalen. Dat stelde helaas weinig voor! We liepen een rondje zoals werd opgedragen en kwamen slechts één meneer tegen, die zei, dat we niet met elkaar mochten praten maar moesten letten op het verkeer. Dat was het! De jeugdleidster stapte ergens midden in de stad Roermond van de fiets af en zei: 'Probeer nu maar eens alleen naar Seenentrappen te fietsen'. Ik keek haar met angstige ogen aan, maar ik was een moedig kind. Ik stapte op de fiets met krampachtige handen aan het stuur en concentreerde me op het niet vallen van de fiets. Opeens besefte ik, dat ik niet goed op het verkeer lette, want ik hoorde luid getoeter en schreeuwende mensen! Toen ik voorzichtig opkeek zag ik een vrachtwagen regelrecht op me afkomen, omdat ik als spookrijder aan de verkeerde kant van de weg was gaan rijden.

Een luid getoeter en hard geschreeuw om me heen.c7cf2948a962df777f78456e277a4aff_medium.

Ik keek recht in de ogen van een luid toeterende vrachtwagenchauffeur en ergens wist ik vaag, dat ik de dood in de ogen keek. En juist op dat moment, zag ik hel en flitsend licht vanuit het niets verschijnen met de contouren  van een zwaard met een soort engel. Ik weet het zeker, omdat de hard schreeuwende jeugdleidster precies hetzelfde waarnam, toen ze me achterna fietstte en angstaanjagend luid schreeuwde , toen de vrachtwagen recht op me afkwam. Het gebeurde in een flits! Wat ik nog kan herinneren is, dat ik als het ware werd opgetild door de felle bundel met licht. Toen de chauffeur de vrachtwagen met gierende remmen tot stilstand kreeg, was wat ik zag heel verbazendwekkend. Ik stond nu aan de goed kant van de weg en de fiets lag voor de vrachtwagen aan de overkant van de weg. Tientallen mensen keken verbaasd van de fiets naar mij en omgekeerd. Het was bijna griezelig stil! Niemand zei iets dan me met grote ogen aanstaren. Ik begon heel hard te huilen en werd vervolgens haastig door de jeugdleidster onder de arm genomen. Pas dagen later vroeg ze aan mij: 'heb je dat felle licht (engel) ook gezien?' Ik knikte van; ja! En heb het vervolgens  nooit meer met iemand over dit voorval gehad.

38d50942975604ecfaa3561d0dd56daf_medium.

Janne Marthies.

Tekst: Janne Marthies.

Afbeeldingen met toestemming van mijn vrienden.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een engel geen wolf
wat een mooi verhaal, een reddende engel♥xx
Ja, zo voelt het nog steeds voor mij! Tot op de dag van vandaag ben ik dit voorval nooit meer vergeten. Bedankt voor jouw compliment:-)xx
Het blijft een bijzonder verhaal.*__*
Ja, het staat nog steeds op mijn netvlies gegrift:-)xx
Ja dat kan ik me voorstellen. Xx