x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

De Ventoux onoverwinlijk, koranverzen ten spijt

Door Scriba gepubliceerd op Monday 03 February 14:25

In mei beklom ik voor het eerst sinds 1970 een alp per fiets. Een half jaar na mijn zestigste verjaardag, in mei 2013 werd het tijd voor mijn tweede Alp.

Onlogisch

De Mont Ventoux is dan geen logische keuze. Maar omdat het in de Provence al te koud is deze meimaand, laat staan noordelijk daarvan heb ik gewacht tot de Kale Berg eindelijk werd geopend. De eerste dag in Bedoin verregent volkomen. Bovendien is mijn fiets defect. Dus, terwijl de mecanicien zijn werk doet gaan mijn vrouw en ik per auto op verkenning. 
Al voor Chalet Reinard worden we opgezogen door een vette mist. Het zicht is zo slecht dat ik stapvoets de haarspelden volg. Op de top zien we mensen waarvan de jassen bijkans door de wind worden afgerukt. Een wonderlijke combinatie trouwens  voor een laaglander: storm en mist.  De mist gaat vlak voor Malaucène pas over in een druilerige regen. De afdaling is bezaaid met stenen van decimeters groot.

Naar de depanneur

De tweede dag  in Bedoin heeft de mecanicien mijn remhandle die niet meer schakelde, zo'n op een horloge gelijkend binnenwerk is indrukwekkend, gerepareerd. Dus ga ik op verkenning. Het is nog steeds te koud dus langer dan een uurtje zal de rit niet duren. De praktijk is anders: in winterjack en beenwarmers gehuld ga ik richting Mont Ventoux. In de eerste kilometers rijd ik even op met een corpulente Belg, racefiets, bandana onder de helm, blote benen en overschoenen. Hij harkt op een zwaar verzet op het nog niet te steile asfalt. De Vlaming verblijft in Sault en heeft onderweg naar Bedoin dus al een steenklomp van honderden meters platgetrapt. Hij gaat nu via Chalet Reynard terug naar Sault. Ik wil versnellen, neem dus afscheid. Ik hoef of moet vandaag niks, dus ik mag verzuurd stilvallen en omkeren.

Terugschakelen kan niet meer

Na de laatste bebouwing in Saint Estève gaat mijn versnellingsbak op 30/30. Verstandig in mijn geval. Nadeel is dat je dat geruststellende gevoel van een nog lichter verzet achter de hand niet hebt. De beenwarmers voldoen maar het winterjack is te warm. Rits wat open en doorgaan. Acht en een halve kilometer voorbij de marmeren startlijn in Bedoin voelen mijn benen niet goed meer, mijn hart bonkt in m'n keel. De ademhaling houd ik nog altijd rustig. Stoppen kan je uit je cadans halen. Was er dan nog sprake van een cadans? Nee, stoppen dus. Twee minuten op een natte graspol, een mierzoete müslireep weggespoeld met water en wat stretchen. Als ik weer op de fiets zit ben ik als herboren. Wat verder staat een man naast een felblauwe Berlingo, Frans kenteken, stuur rechts. De man roept in plat Engels: go on, you are doing it well. Ik glimlach dankbaar. Even later haal de Brit me in en rijdt even naast een jonge knaap. De Berlingorijder coacht een ploegje de Kale Berg op. De tweede keer dat hij langs de weg staat vraagt hij: "are you well?". "Yes, i'm allright, i am going to Chalet Reynard, not to the top", zeg ik in alle eerlijkheid. Kennelijk heb ik dat onbewust  besloten. Is ook beter, zo'n eenduidig doel om naar toe te werken. Bij de derde ontmoeting roept de Brit: "Cjèleej Reejnaor is only two and a half kilometer". Ik antwoord met "Nice that someone is looking after me". De Brit: "You're welcome".
Na door de hele Britse ploeg te zijn ingehaald zie ik een groen fietspak met een mountainbike eronder. In het pak een klein, broodmager, jong ventje. Hij komt nauwelijks vooruit. De koranverzen die uit zijn rugzak galmen ten spijt. Het glorieuze gevoel van ook iemand ingehaald te hebben wordt overstemd door medelijden. 

e7bcc804eaf66b490270a83946a7ad1d_medium.Dan komt het uitzicht waar ik bij toekomstige beklimmingen naar zal verlangen: Twee stalen loodsen links van de weg. Vanaf hier stijgt de weg namenlijk met een paar procent minder. Niet eens fijn, dat trappen met voor het gevoel geen weerstand. Ik schakel een paar keer op. Het gaat hagelen. De wind is opeens heftiger, stormachtig zelfs. Het Forêt de Bedoin ligt achter me. Ik sta voor Chalet Reynard, het begin van het maanlandschap.

De nazaten van Reinier Paping

Ik zie fietsers verder gaan. Directe nazaten van Reinier Paping natuurlijk. Naar Annemarie bellen gaat niet: geen bereik. Overleg over doorgaan naar de top, hoe aanlokkelijk ook, was toch zinloos geweest. Ikzelf vind het ook beter het oorspronkelijke plan: "effe een eindje de berg op", te eerbiedigen. Na een kwartiertje rondkijken in de shop stap ik weer op. Af en toe het geluid van een oude gammele camion achter me. Als het geluid voorbij komt blijkt het steeds een fietser te zijn die met een flapperend geel jack afdaalt met een snelheid van dertig kilometer meer dan de mijne. Ik knijp voortdurend in de remmen. Mijn risicomijdende instelling maar ook de snijdende kou maken dat ik onder de veertig blijf. Overschoenen en helmmuts mee? Ben je gek, ik ga naar Zuid-Frankrijk! Hoofdpijn alsof je een bolletje Italiaans ijs in een keer doorslikt.

bd0880d0c7067b969e9a2ebead1fed8b.jpg

Precies daar waar de bomen wat groter worden, wordt de temperatuur ook aangenamer. De hele afdaling kent twee haarspeldbochten. De talloze flauwere bochten zijn minstens zo gevaarlijk. Na de haarspeldbocht bij Saint Estève is er weer tijd voor ontspanning. Ook heeft trappen weer zin. 

Wielertricots achter een pint

Na de marmeren startstreep voor de fietsenwinkel linksaf, de hoofdstraat van Bedoin in. Alle bomen en muurtjes bezaaid met racefietsen, een enkele mountainbike. Fietsers die op hun wielerschoenen naar de terrasjes strompelen. De terrassen zitten vol met wielertricots achter een pint,.

Waar je vanuit Bedoin ook naartoe fietst, zorg dat je afsluit met deze straat door Bedoin. Voor de ambiance.

 

 

Meer verhalen van al dan niet fietsende Ventoux liefhebbers

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel leuk verslag. Ik heb deze berg tweemaal met de moutainbike beklommen. Vanaf de noordelijke klim en vanaf de zuidwestelijke klim. Liederlijk zwaar moet ik zeggen, maar nog net niet zo zwaar als de slotklim in de laatste bergetappe in de tour van 2013. Die rit naar de top van de Cret de Chatillon op het montagne de Semoz bij Annecy. Die heb ik ook een maand na de Tour de France met de mountainbike beklommen. Toen was ik echt helemaal kapot!