Nu alles, niets blijkt.

Door Madje88 gepubliceerd op Friday 01 November 16:07

Haar adem stokte in haar keel. Zo veel wat door haar heengaat, zo weinig uit te brengen. Benauwend, verstikkend, alles vernietigend.  Op die plaats, op die plek en die tijd, stierf ze. Helemaal alleen.

 

Zijn woorden galmden na, als klanken van een nietsontzienende, alles wegvagende klap. Zo scherp en pijnlijk als een pas geslepen mes, welke diep doordringt in zacht, vers en onschuldig vlees. Om al het leven te doen sterven. Zo voelde zijn woorden.

Hij houdt van haar, zo zei hij. Meermaals. Maar toch bleek hij het nodig te vinden haar te breken, haar kapot te maken. Te kwetsen, pijn te doen tot op het bot. Door merg en been. Te slopen. Is dat, wat ‘houden van’is?

De kilte, de stilte, de kou na zijn woorden deden misschien nog wel meer pijn. Ze had hem aangekeken. Gezocht naar wat ooit ‘hen’ was. Maar dat alles bleek verdwenen, ver vervlogen in hun tijd. Hun verleden tijd.

Wat ooit echt leek, was nu een vage schim van een hang naar liefde en geborgenheid. Een farce.  Een denkbeeld van iets, wat nooit was.

De foto’s in haar agenda, verstopt om misschien ooit gezien te mogen worden, zijn een valse getuigenis van hun samenzijn. Nu zijn woorden nagalmden, nu zijn woorden sneden en deden sterven. Nu alles, niets bleek te zijn.

 

Op een afstandje stond hij toe te kijken. Met zijn hoofd gebogen, hoorde hij de woorden van afscheid aan. Als een ongenode gast, op een besloten feest. Hij had nog één keer samen willen zijn, met degene die hij liefhad.

De ceremonie had plaastgehad, de aanwezigen liepen bedroefd en een langzame voorbijtrekkende stoet terug naar de zaal. Niemand merkte hem op als de afwezige aanwezige, de man van wie niemand wist wie hij was. De sneeuwvlokken dwarrelden naar beneden.
Het was tijd om naar huis te gaan.
Zij vrouw wachtte.   

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Fijn weer eens iets van je te lezen
Wauw wat een mooi artikel als comeback! Goed geschreven en blij je hier weer te zien!
Triest, maar heel pakkend geschreven!
Net als Ingrid, zat ook ik er helemaal in. Goed geschreven. Meeslepend en welkom back.
Tijd niets van je vernomen geweldige comeback...TOP Taco!
Zo...ik zat er helemaal in, prachtig!
Mooi, beeldend en intens voelbaar. Klein, maar veelzeggend. Ik zie de film voor mijn ogen...
You're back! I love it!