Verhaal De Tandarts; Nóg enger dan je denkt!

Door Arinka gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Door de intercom klonk de stem van zijn assistente een beetje paniekerig Thomas, ik heb een spoedje, kan die tussendoor? Hij heeft vreselijke kiespijn. Thomas drukte het knopje in en antwoordde Is goed, stuur maar binnen. Maar geef me even 5 minuutjes.

d1b945be66701ae08177c9aa3b8cbf70MTAzNTM0

~De wraak van de tandarts~

Hij rommelde wat op zijn bureau, schoof papieren aan de kant. Het was een drukke dag in de praktijk en af en toe bleef er wat liggen. Dat kon natuurlijk niet. Hij drukte weer op het knopje en zei Kun je even wat paperassen ophalen hier, want mijn bureau puilt uit. Het kastje antwoordde Oké.

De assistente kwam binnen en gaf hem een knipoog. Hij lachte naar haar en overhandigde haar de stapel papier. Hier, ik hoop dat je er nog wijs uit kunt, ik heb het een beetje laten versloffen, sorry. Ach, antwoordde ze, van jou kan ik dat wel hebben. En ze lachte lief naar hem.

De deur van de behandelkamer ging open en een grote kerel kwam binnen lopen met zijn hand aan zijn wang. Thomas herkende hem meteen. Zijn assistente keek snel weg. Hij voelde zich ineens weer een jongetje van 10. De vloer leek ineens te draaien en hij voelde een golf van misselijkheid opkomen. Niks laten merken zei hij tegen zichzelf. Je bent nu een volwassen vent, hij doet je niks meer.

cc6e5ad1ba9e25979ba3ebd0c0d7aa68aGVhZGVy

Hij gaf de man voor hem een hand, die daardoor zijn wang even los moest laten. Dat zag er niet best uit. Een dikke wang, die al behoorlijk rood was, dat zag eruit als een wortelkanaaltje (yes!). De man zei Hallo, ik ben Remco Witschge, ik hoop dat u me kunt helpen. Zijn stem klonk bij de laatste woorden bijna smekend.

Nou, dacht Thomas, en of ik jou ga helpen…

Gaat u maar liggen mijnheer, dan zullen we eens even kijken. Waarom hij altijd we zei snapte hij zelf ook niet, tenslotte deed hij dat toch echt altijd alleen. Hij pakte zijn haakje en boog zich over de mond van Remco. Dat zag er niet best uit. Hoe iemand zijn gebit zo kon verwaarlozen begreep hij echt niet, zo jong en dan al zoveel rotte tanden en kiezen.

Net goed, dacht hij tegelijkertijd, ik hoop dat hij gigantisch veel pijn heeft. Hij prikte nijdig met het haakje in het tandvlees. Auwwww!!, riep Remco uit. Nounou, zijn we een beetje kleinzerig, ik heb u nog niet eens aangeraakt. Dat trof doel. Deze ‘stoere’ vent vond niks erger dan een mietje te zijn, zoveel wist hij wel.

Hij wist zoveel. Zijn gedachten gingen terug naar 30 jaar eerder…

3236fb951518ec5f7e607422b67cd180dGFuZGFy

Hij was een zielig jongetje, als hij nu terug keek begreep hij wel dat hij gepest werd. Zijn ouders gaven niks om hem en hij liep vaak rond in vieze kleren, zijn gezicht nog besmeurd met het eten van de vorige dag. Hij was onopvallend, niemand leek hem te zien en als hij zou verdwijnen zouden zijn ouders het waarschijnlijk pas dagen later merken. En er blij om zijn.

Zijn verjaardag was net geweest en eindelijk had hij een keer een mooi cadeau gekregen (meestal kreeg hij nuttige spullen zoals een nieuwe broek...). Zijn vader vond dat hij dat niet waard was, hij was een minkukel, maar zijn moeder had bepleit dat als je 10 wordt, mensen verwachten dat je kind iets bijzonders krijgt. Het ging weer niet om hem, maar om de mensen.

Hem maakte dat al niks meer uit, hij wist niet beter en hij kreeg nu eindelijk een walkman! Hij was zo blij met dat ding. Als hij over straat liep met die watjes op zijn oren waaruit zijn favoriete muziek kwam, dan voelde hij zich gelukkig. Urenlang zat hij bij de radio om zijn favoriete muziek op te nemen.

Zijn spaargeld ging allemaal op aan cassettebandjes en hij had zich nog nooit zo gelukkig gevoeld. Tot die dag. Tot hij Remco tegen kwam. Remco, de etter van de klas en de buurt. Remco, die de pik op hem had en hem geregeld afranselde. Ook haalde hij gemene ‘grapjes’ uit. Thomas haatte hem.

16d40a3be745187190a9683cc8a9e1c0Zm90by1p

’s Avonds lag hij vaak in zijn bed te bidden dat Remco een dodelijke ziekte kreeg, van de trap zou donderen of zou worden aangereden, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Remco floreerde onder zijn ellende en iedereen wilde vrienden zijn met hem, niet in de laatste plaats om zelf niet in elkaar geslagen te worden.

Zo was er die keer dat Thomas had moeten betalen om mee te mogen doen met een partijtje voetbal. Zoals gewoonlijk was Remco weer de baas en hij had gesteld dat Thomas alleen mee kon doen als hij 5 gulden betaalde. Thomas had het natuurlijk uit zijn spaarpot moeten halen. Hij kreeg niet vaak geld, maar alles wat hij kreeg spaarde hij en hij had net genoeg.

Hijgend kwam hij aanrennen met de 5 gulden en vroeg verwachtingsvol En, waar mag ik staan? Nou, ga jij maar op het doel! Een uur lang had hij alles gegeven, maar de vele ballen die van TWEE teams op hem afkwamen waren niet te ontwijken. Zijn gezicht leek wel een tomaat toen hij weer thuis kwam en nog weken deed zijn hoofd zeer van al die ballen tegen zijn kop.

Die dag vergat hij nooit meer, maar het kon nog veel erger. Remco had het jaar daarop zijn walkman afgepakt en Thomas was hysterisch geworden. Geef terug! Nee, zei Remco lachend en hij hield zijn hand met daarin de walkman omhoog. Thomas was maar een onderdeurtje en stond te springen dat het een lieve lust was, maar hij kon echt niet bij de walkman.

8c2b7c5f9176bd359d4d42f4e9f9f15ddGFuZGFy

Geef terug!, riep hij nog een keer. Nou, oké dan, zei Remco zogenaamd toegeeflijk en hij gooide de walkman op hem af. Het ding kletterde op de grond uit elkaar. Ze kregen een lachbui met zijn allen en Thomas voelde zich nog kleiner dat hij al was. De enige die hem had geholpen was zijn buurmeisje Babette. Zij werd altijd gepest en betast door Remco en kon hem wel schieten.

Hij had niet kunnen slapen van de blauwe plekken. Zijn vader was hels geweest. Krijg je een keer wat, is het weer gesloopt. Rotjong. Hij had hem het halve huis doorgeslagen tot zijn moeder had gezegd dat het nu wel genoeg was. Het jong moet tenslotte wel gewoon weer naar school morgen…

Die nacht had hij een afspraak met zichzelf gemaakt. Later als hij groot was, dan zouden ze ervan lusten. Hij zou zorgen dat hij ze allemaal voorbij ging en dat hij succesvol zou worden. Dat zou de beste wraak zijn. En Remco, die kreeg hij nog wel.

Hij had zich op school gestort en was de eerste van zijn familie die ging studeren. Natuurlijk moest hij alles zelf betalen, zijn ouders gingen hem nu ineens echt niet steunen, maar hij zat er niet mee. Hij wist waar hij het voor deed en hij was vastberaden om zijn doel te bereiken. Ook Babette was aan het dorp ontsnapt en in hun studententijd hadden ze zoveel plezier gehad. Allebei waren ze vast van plan een succes van hun leven te maken. De pesters eens een poepie te laten ruiken.

85bea3bb05e27edacbfd0a70ef277160bWVkaWFf

En het was gelukt. Hij was een van de beste tandartsen van het land. Overal was hij bekend en geliefd. Hij leek dan ook niks meer op de stumper van vroeger (hoewel hij zichzelf nu eerder als een schattig en gevoelig jongetje zou omschrijven). Hij trainde, kon de mooiste kleding betalen. Zijn vrouw vond hem een spetter en getuige de reacties van sommige vrouwen was dat niet alleen omdat ze bevooroordeeld was.

Hij had een goedlopende praktijk en werd door collegae en vakbladen gezien als een zeer kundige tandarts. Aan vroeger dacht hij niet vaak meer, althans niet enkel in negatieve zin. Het had hem tenslotte wel de drive gegeven om iets met zijn leven te doen en hij vroeg zich serieus af of dat anders ook het geval was geweest. De meeste dorpelingen hadden genoegen genomen met een triest leven, zoals dat van hun ouders. Uitzichtloos. Zo was het hem niet vergaan.

En nu lag hij hier in de stoel, Remco. Hij had hem meteen herkend, hij was niks veranderd. Nog steeds diezelfde domme, logge kop met die veel te diep liggende ogen. Dat gedrongen lijf met een veel te vette pens. Net een Neanderthaler. Vreemd genoeg had hij dat vroeger nooit gezien, maar het was duidelijk dat Remco niet vooraan had gestaan in de evolutie. Of eigenlijk wel, het was maar hoe je het bekeek.

Was hijzelf er alleen maar op vooruit gegaan, Remco was simpelweg stil blijven staan. En nu lag hij hier in zijn stoel, met een zere bek. Inwendig schaterde hij het uit. Oh, het liefst zou hij hem zo laten liggen. Vastbinden, praktijk dichtgooien en pas na 6 weken weer terug komen. Maar hij moest natuurlijk wel aan zijn goede naam denken.

bfcefed6ef9db2e3453b7aad610c6515MzU0OC4u

Hij tikte tegen de kies en Remco schoot in een pijnreflex omhoog. Aha (hahahaha) daar hebben we de boosdoener al. Hij tikte tegen nog een paar kiezen en tanden en Remco had bijna overal pijn (heerlijk). Dat werd een langdurig klusje. Hij stond op en liep naar de intercom en zei Kun je al mijn afspraken afzeggen voor de rest van de dag, dit kan wel even duren. Natuurlijk dokter. Hij hoorde de opgewekte toon in haar stem.

Oh, vervolgde hij, en maak alvast wat verdoving klaar voor hem als je wilt. Natuurlijk dokter, ik kom het zo brengen. Hij liep weer naar de behandelstoel en richtte zich tot Remco. Nou, ik heb even gekeken en het is wel duidelijk dat er dringend iets aan uw gebit moet gebeuren. U heeft zeker 4 wortelkanaalontstekingen, dus daar moet vandaag nog iets aan gebeuren, anders begeeft uw hart het nog.

Remco piepte Kan dat dan? (grijns) Ja, het risico is enorm groot, het is een wonder dat u nog leeft eigenlijk. Heeft u enig idee hoeveel bacteriën er momenteel in uw kaak rondzwerven? Ik wil er niet eens aan denken eigenlijk, maar ik kan u vertellen dat u een wandelende infectie bent. Remco was zo wit als een lijk geworden (gnagnagnagnagna).

En… en nu, dokter?, stamelde Remco schijterig. Nou, ik zal wel een paar uur met u bezig zijn, ik heb mijn andere afspraken al afgezegd. Oh, maar, protesteerde Remco, ik moet eigenlijk… Uhuhuh, mijnheer Witschge, we zijn toch geen smoesjes aan het verzinnen hè? Hij voelde zich groeien in zijn rol van autoritaire tandarts. Zo waren alle tandartsen toch, dus vandaag hij ook.

f7a39d7f475d5bab53e733ce5d5519f7QmVoYW5k

Zijn assistente kwam binnen met de instrumenten en injectienaalden. Dank je, zet hier maar neer (Ja, waar anders, daar zet ze het altijd neer toch? Kalmte Thomas!) De assistente ging aan de andere kant van de stoel zitten en keek Thomas aan. Ze was te mooi voor woorden en Thomas zag dat Remco onder de indruk was van haar verschijning. Ze was dan ook een echte stoot.

U bent een klein beetje angstig hoor ik. Begrijpelijk hoor, het is nogal wat, wat de dokter moet doen. Maar u bent in goede handen, de beste handen die er zijn, dat verzeker ik u, mijnheer Witschge. Remco leek enigszins te ontspannen, voor zover dat bij een tandarts met een wortelkanaalbehandeling mogelijk is.

Ik ga nu eerst de verdoving inspuiten, zei Thomas. Dat is een pijnlijk werkje, want de zenuwen van de kiezen liggen nogal diep. Hij ramde de naald in het tandvlees en drukte door tot hij de kaak voelde. Hij spoot de hele spuit leeg. Zo, dat is een, zei hij opgewekt. Remco had een traan over zijn wang lopen, de pijn van zo’n prik is dan ook heel venijnig, een traan kun je niet bedwingen.

Mooi, daar gaan we dan. Hij prikte aan 4 kanten, onder en boven en bij elke kant spoot hij 2 injecties leeg. Nou, nu moeten we even wachten. Voelt u nog iets? Eh ja, zei Remco. Oh, nou, dat begint zo wel te werken. Thomas keek naar de assistente en gaf haar de lege injectiespuiten. Wil je nog een dosis aanmaken? Het ligt wel erg diep, dus ik heb misschien meer nodig.

85ca5257057913be2209480bb5ee5a63MjcuanBn

Ze huppelde bijna naar de kamer naast de behandelkamer en kwam al rap weer terug met nieuwe spuiten. Ik had ze al klaar gelegd, zei ze, want ik had al verwacht dat het niet genoeg zou zijn. Ik hoop maar dat het lukt, zei ze. En dat was wat hij ook dacht.

Hij tikte tegen de kies en Remco veerde op. Oh, nog een beetje gevoelig zie ik. De verdoving werkt niet, zei Remco. Natuurlijk werkt de verdoving wel, weersprak Thomas op een toon die geen tegenspraak duldde. Er zit nu zoveel verdovingsvloeistof in, dat het me niet zou verbazen als u in slaap valt. Meer mag ik u echt niet geven.

Na 5 minuten wachten zei Thomas Ja, ik moet nu echt beginnen. En hij begon. De assistente hielp hem waar ze kon en samen zwoegden ze zich door de wortelkanaalbehandelingen heen. Remco lag af en toe zo te kronkelen dat de assistente hem in bedwang moest houden. Nog even, zei Thomas dan de hele tijd.

Het boren duurde het langst. Hij moest bij de 4 kiezen de hele binnenkant uitboren. Het moment dat hij bij de zenuwen aan kwam gaf hem vleugels. Remco schreeuwde het uit van de pijn. De assistente maande hem tot rust. Komkom mijnheer, we zien hier kleinere mensen die minder moeite met de pijn hebben dan u.

41d7028df61089ed54e5f01e6f7e5e2aSHVtb3It

Remco zou vast opgestaan zijn, als zij hem niet zo bespeeld hadden, maar Thomas wist precies wat zijn zwakke plekken waren. Zoals gezegd, hij was niks veranderd. Dus hij leed en pikte het dat ze zijn mond stonden te mishandelen, omdat hij te trots was om toe te geven dat hij de pijn niet aan kon.

Ja, het was een hele klus. Maar na uren had hij dan eindelijk een opgeknapt gebit. Ze hadden hem wel 2 keer weer bij moeten brengen, omdat de pijn te heftig werd. Er was nog meer verdoving toegediend, maar het hielp allemaal niks. Hij hield pijn. Het inbrengen van de staafjes in de wortels was het pijnlijkst geweest.

Toch kwam er een einde aan de marteling en Remco was zo goed als nieuw toen hij de deur uit liep. Dank u wel!, zei hij ook nog en Thomas lachte zich kapot van binnen. Zijn gezicht zag er uit alsof hij tegen een tram aan was gelopen. Hij verwachtte niet dat hij Remco ooit nog in zijn praktijk zou terug zien.

Hij liep de behandelkamer weer in en zag zijn assistente bezig met de instrumenten. Ze liep met het dienblaadje vol spulletjes naar het kamertje ernaast en hij volgde haar. Ze stond bij de verdovingsmiddelen en hij ging achter haar staan. Tegen haar aan en sloeg zijn armen om haar middel. Ze leunde achterover tegen hem aan.

d073c2842c53d0ae685a6a72ef66e4d8Mjk2NjI1

Ze pakte een fles spa blauw en zette die opzij. Ze pakte de spuiten en zei Voor de volgende zal ik maar geen water meer gebruiken zeker? Hij draaide haar om en keek naar haar. Hij was zo trots op haar. Gaat het?, vroeg hij. Hij wist dat dit niet eenvoudig geweest was. Ja, ik voel me uitstekend!, zei zijn assistente.

Zijn assistente… zijn maatje, zijn vrouw, zijn steun en toeverlaat al zijn hele leven; Babette. Samen hadden ze hun studie afgerond en waren ze deze praktijk begonnen. Ze had Remco ook meteen herkend. Hij had haar zoveel aangedaan dat ze vond dat ze zich nog hadden ingehouden. Samen hadden ze nu eindelijk gezorgd voor gerechtigheid in hun leven.

Hij boog zijn hoofd en begon haar hartstochtelijk te kussen. Jaren had het geduurd, jaren hadden ze er over gefantaseerd. Wat als we hem ooit zouden moeten behandelen, jouw bully, mijn verkrachter? En vandaag hadden ze wonder boven wonder die kans gekregen. Oog om oog, Tand om Tand!

40615970e07d91a15cf42214ae5f4847a2lzc2lu

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Rina!
who super geschreven !
Super verhaal!
Wederom bijzonder geschreven, spannend en verrassend!
Ik heb dit met veel plezier en leedvermaak gelezen. Heerlijk!
Fantastische plot!
duim!
Ik durfde het bijna niet te lezen: de tandarts niet echt iets waar ik met plezier aan denk. Een mooi opgebouwd verhaal. Graag gelezen
Geweldig mooi spannend opgebouwd verhaal! Duim taco