Verhaal Als een vader zijn kind verliest...

Door Arinka gepubliceerd op Sunday 13 October 11:57

Telkens vroeg ik me af of iemand me zou proberen tegen te houden. Misschien was dat wel waarom ik het deed. Hoewel ik wist dat dat natuurlijk onzin was. Het was vooral de kick. Ik staarde naar mijn schoenen op de leuning van de brug. Zou ze komen?

21096e1c40a6aab7c6b06ee85718aa50.jpg

~Mijn meisje~

Ik wiebelde door een vlaag wind. De auto’s raceten me voorbij en ook al zag ik sommige bestuurders kijken naar mij daar boven op die leuning, niemand stopte, niemand gaf er echt iets om.

Ik vroeg me af of ze weer zou verschijnen.

De gedachte om te springen was beangstigend. Een adrenalinestoot die door je hersenen vliegt en je brein in opperste staat van verrukking brengt. Een roes die ik steeds weer moest opzoeken. Was dat de reden dat ik dit steeds weer deed?

Of wachtte ik op haar?

Ik keek naar beneden in de diepte, zag het kolkende water. Ik vroeg me af of het mogelijk is dat te overleven en kwam tot de conclusie dat het antwoord Nee moest zijn. Het water was daar zo wild, dat overleefde alleen een geest. Ik voelde me al gestorven sinds zij weg was gegaan.

Er stopte nu een auto. Toch. Ik merkte het wel op, maar was niet van plan me af te laten leiden. Ik concentreerde me op het water, de hoogte en het gevoel. Ik deed nu mijn handen achter mijn rug in een opgewonden gevoel van verwachting.

Het kon nu elke seconde gebeuren.

a7fcda333c872788088c84f52d4b5d07d2F0ZXJf

Ik vroeg me af of iemand me zou proberen te stoppen, maar niemand kwam dichterbij. De auto stond nog steeds met draaiende motor, alsof de bestuurder niet kon beslissen of hij actie wilde, durfde, ondernemen. Mijn hand brandde bijna, zo gespitst waren mijn zenuwen.

Was dit wat ik wilde? Ik vroeg het mezelf af. Nee, natuurlijk was dit niet wat ik wilde, maar ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik had al het andere al geprobeerd. Ik kon het niet onder ogen zien, ik kon het niet als waarheid accepteren.

Het leven zonder haar was geen leven.

Steeds meer auto’s begonnen nu langzamer te rijden. Steeds meer gezichten die in mijn richting keken. De wind liet mij zwaaiend heen en weer gaan op de leuning. Ik stond nog steeds met mijn handen op mijn rug. Waarschijnlijk dacht men dat ik me wel zou bedenken.

Als ze eens wisten… Iemand riep naar me ‘Hé man, wat doe je, zo erg kan het niet zijn! Kom nou naar beneden!’ Een man keek me aan alsof ik gek was. Ik bleef evengoed staan waar ik stond. Ik was niet van plan nu op te geven.

Ze zou komen.

223bfc8033e0901753195e55cfafa386NjkwMjMx

Al die mensen die naar me keken, ik kreeg er bijna de slappe lach van. Wat deden ze hier? Dachten ze werkelijk dat ze me van gedachten konden laten veranderen, of wilden ze zien of ik het echt wel durfde. Moest ik soms bewijzen dat ik wel degelijk de moed had?

Waar bleef ze nou?

Ik wist dat het de laatste keer was. En ik vroeg me nogmaals af ‘Zou iemand me proberen te stoppen?’ Het antwoord was Nee. Ik begon met mijn been een stap te maken. Langzaam tilde ik mijn voet op. Zou ze komen? Het was moeilijk om door te zetten nu, ik voelde de impuls om op te geven heel sterk.

Ik dacht aan haar gezicht, voor de laatste keer. Er was geen hoop meer. En straks was mijn lichaam ook dood, onderaan de brug in het water. Er kwam een grote rust over me heen. Een verdoofd gevoel. Haar weer vasthouden…

Haar weer zien…

Ik huil.

En dan voel ik haar kleine zachte hand reiken en ze grijpt naar mijn trillende hand. Haar warmte dringt diep door in mijn koude vuist. Mijn lichaam, net nog zo stijf als een plank, voelt nu losser. Ik wil me laten vallen in de kolkende massa diep onder mij. In plaats daarvan leidt een kleine ruk aan mijn hand me af.

09a0e2771be91b68916464ad7a0fe639V2F0ZXIg

Mijn gedachten ontsnappen, ik heb alle controle in haar handen gelegd. Ik heb mijn ogen gesloten en loop over de leuning. De hand die me leidt is zo vertrouwd, ik wist dat ze eindelijk voor mij zou komen. Ik zak op de grond in dankbaarheid dat ze hier is.

Ik wil haar niet meer loslaten, ook al wil zij me enkel wegleiden van de leuning. Ik open mijn ogen en zie haar nu. Zoals ik me haar herinner, die laatste dag dat ik haar zag. Zo lief, zo jong nog. Die lichtbruine ogen nog net zo intens als de laatste keer dat ik haar had gezien.

Dit was mijn doel. Ik streel zachtjes over haar wang met mijn vingertoppen. Misschien is dit de laatste keer dat ik haar zo aan kan raken. Ik wend mijn ogen van haar af, omdat ik dit beeld voor altijd bij me wil houden. Zoals ze was toen ze bij me woonde.

‘Ik wist wel dat je zou komen’, zeg ik haar. Dit is alles wat ik wil en zij weet het. Ze is boos op me, dat is wel duidelijk. Misschien meer nog verdrietig, het breekt me dat ik deze pijn bij haar veroorzaak. ‘Ik ben er altijd’, zegt ze dan zachtjes met haar heldere stemmetje, ‘maar we kunnen dit niet blijven doen papa.’

‘Ik weet het’, antwoord ik. De spanning in de lucht is te erg om nog normaal te ademen. Ik kan niet meer naar haar kijken, het afscheid is elke keer te moeilijk. In plaats daarvan laat ik mijn handen over haar haren gaan en voel haar lokken door mijn vingers glijden. De haren van mijn dochter.

Dan zeg ik haar dat ik haar zo weer zie en laat mezelf van de leuning achterover in de diepte vallen.

0fe1a77fd8cd2ace4a999b22ffce1b49SGVhcnRz

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Erg goed geschreven! net als alle andere dingen die ik van je gelezen heb.
Weet even niet wat te zeggen...Sorry... Duim krijg je in elk geval
Het verliezen van een kind[ik heb het meegemaakt] is ergste wat je kan overkomen...indringend verteld...Taco
pfff moeilijkjong

Dank je wel Thalmaray!
wauh, dat hakt erin. diep triest maar prachtig geschreven!
Meesterlijk ! Intens, rauw, maar wondermooi !