Dodenherdenking zou moeten worden afgeschaft - Waarom ik niet aan dodenherdenking doe

Door Victor Brenntice gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ik heb gezien dat ik fors in de minderheid ben, maar dat weerhoudt me er niet van om dit artikel te schrijven over de redenen dat ik zelf niet aan dodenherdenking doe. Sterker nog, het zet me er alleen maar toe aan

Oorlogen waren, zijn en blijven verschrikkelijk
Laat ik beginnen met voorop te stellen dat er geen twijfel bestaat over de verschrikkingen die een oorlog onherroepelijk met zich meebrengt, en dat ik hetgeen er tijdens de Tweede Wereldoorlog is gebeurd absoluut afkeur. Het valt dan ook luid toe te juichen dat we hier in Europa al meerdere decennia in vrede kunnen leven. Elders in de wereld is dat wel anders; in vele delen van Afrika bijvoorbeeld en in het midden-oosten wordt nog altijd keihard strijd geleverd tussen diverse landen en diverse etnische bevolkingsgroepen. Op het nieuws krijgen we vrijwel dagelijks iets van deze gewapende conflicten mee, en waarschijnlijk heeft menig van ons daar ooit weleens op gereageerd met “gelukkig is dat ver bij mijn bed vandaan“ of iets van die strekking. Men is blij dat men hier in Europa gebroederlijk naast elkaar kan leven zonder dat er haat en nijd hoeft te ontstaan. En bij dat belangrijke gegeven begint mijn standpunt.

Wat herdenken we met dodenherdenking?
Want wat herdenken we nu eigenlijk met dodenherdenking? Tot 1961 werden uitsluitend de Nederlandse slachtoffers (zowel burgers als militairen) herdacht die tijdens de Tweede Wereldoorlog om het leven zijn gekomen. Sindsdien worden ook de gevallenen tijdens andere militaire conflicten (zoals de politionele acties in Nederlands-Indië) en vredesoperaties (zoals in Libanon, Bosnië of Afghanistan) herdacht. De betekenis heeft zich dus in de loop der tijd uitgebreid, hoewel de term dodenherdenking in de praktijk nog altijd onlosmakelijk is verbonden met de Tweede Wereldoorlog. Sla de telvisie er maar op na op 4 mei. Geen dodenherdenking gaat er voorbij zonder uitgebreid stil te staan bij hoe slecht de Duitsers wel niet waren tijdens de Tweede Wereldoorlog.












Dodenherdenking houdt wrok jegens Duitsland in stand
Daar heb ik problemen mee, want op die manier wordt er een zekere wrok jaar in jaar uit nieuw leven ingeblazen. Wrok die eigenlijk niet meer terecht is. Men kan een land immers niet generaties lang blijven veroordelen voor hetgeen er in het verleden is gebeurd. Ik zou immers ook raar opkijken als er ineens een woedende Indonesiër naar me toe komt die begint te schreeuwen dat “mijn familie zijn land kapot heeft gemaakt“ of iets van die strekking. Wat kan ik nou aan die zaken doen, die lang voor mijn tijd zijn gebeurd?

Er zijn wel meer oorlogen geweest
Verder is de Tweede Wereldoorlog bij lange na niet de enige oorlog geweest die de wereld heeft gekend. Ik hoor de voorstanders van dodenherdenking al meteen roepen dat deze oorlog net iets erger was dan andere oorlogen. Wel, dat is hooguit qua aantallen slachtoffers het geval. Qua mate van wreedheid weet ik dat nog zo net niet. Natuurlijk maakte men tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruik van de meest gruwelijke moderne foltermethoden, maar of ze daadwerkelijk wreder waren dan bepaalde martelmethoden die bijvoorbeeld door de Spaanse inquisitie werden gebruikt, betwijfel ik. Bezoek het Torture Museum in Amsterdam maar eens, dan zul je erachter komen dat martelen heus niet iets is dat pas in de Tweede Wereldoorlog goed en wel was uitgevonden.

Onbeschofte weigering Duitse handreiking













In 2009 vroeg de Duitse ambassadeur Thomas Läufer (zie foto hierboven) of hij bij de dodenherdenking van 2010 aanwezig mocht zijn. Hij was van mening dat de betrekkingen tussen Duitsland en Nederland dusdanig zijn verbeterd, dat er eigenlijk geen belemmeringen voor zijn aanwezigheid meer in de weg zouden mogen staan. Bovendien is hij ook bij dodenherdenkingen in andere landen te gast geweest, en daar had hij vrijwel geen weerstand meer opgemerkt. Hij kon voor zijn opvattingen rekenen op de steun van 73% van de Nederlanders (bron: www.duitslandweb.nl), maar klaarblijkelijk behoorden de leden van het Nationaal Comité 4 en 5 mei tot de overige 27%: het verzoek van Läufer, die notabene pas in 1945 werd geboren, werd niet ingewilligd, met als drogreden dat “de plechtigheid een Nederlandse gebeurtenis is“. Echter, roepen al die voorstanders van dodenherdenking niet dingen als dat “naast Nederlandse slachtoffers ook bijvoorbeeld Amerikaanse, Engelse en Canadese soldaten worden gedacht die hun leven gaven voor onze vrijheid?“ Hoezo kan men dan nog spreken van een puur Nederlandse aangelegenheid? Slaan we dan ook verzoeken van Amerikanen, Engelsen en Canadezen af? Zou ik tamelijk frapant vinden. Echter, zouden zij de dodenherdenking wél bij mogen wonen, geven we dan niet een vijandig signaal af aan Duitsland? Duitsland, dat nota bene zelf jacht maakt op voormalige (en inmiddels stokoude) nazi’s, voor zover die er nog zijn? Duitsland, dat zich tegenwoordig zo fel afzet tegen racisme? Duitsland, dat -jawel!- momenteel het populairste vakantieland is onder Nederlanders? Lekker hypocriet om dan een Duitse handreiking niet te accepteren…

Schaf dodenherdenking af!
Ik ben dan ook van mening dat we dodenherdenking af dienen te schaffen, en anders op z’n minst op internationaal niveau dienen te reorganiseren, niet in de laatste plaats omdat er zoveel landen betrokken zijn geweest bij alle oorlogen – en zeker de Tweede Wereldoorlog. In zijn huidige vorm heeft de dodenherdenking een veel te vijandig en anti-Duits karakter dat ik ongepast vind. Tijden zijn veranderd, en de Duitsers van nu zijn de Duitsers van toen niet meer. Als je nagaat dat de Duitser die in 1945 geboren is dit jaar 67 wordt of reeds 67 geworden is, dan is het eenvoudig uit te rekenen dat verreweg de meeste Duitsers de Tweede Wereldoorlog niet eens hebben meegemaakt. Ik stel dan ook voor om 4 mei af te schaffen, en in plaats daarvan een internationale dodenherdenking te organiseren, waarbij iedereen welkom is die welkom wíl zijn. Alleen dan maken we daadwerkelijk stappen richting oprechte verbroedering tussen landen, en dát is waar ik voor sta.













Door mij geschreven verwante artikelen
Overeenkomsten en Verschillen Tussen Nationaalsocialisme en Fascisme >
Het Hoefijzermodel: Raakvlakken Tussen Extreemlinks en Extreemrechts >
Het Verloop van de Tweede Wereldoorlog in Europa >
Top 5 Meest Moordzuchtige Dictators Aller Tijden >
Het Nationaalsocialisme, De Ideologie van Adolf Hitler >

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mag van mij worden afgeschaft.
Dagelijks komen er nog steeds mensen om door oorlog of gebrek water en voedsel.

Het heeft er niets mee te maken dat ik geen respect heb voor mensen die omkomen door oorlog, voedsel te kort of zinloos geweld. Het word tijd dat we eens af zijn van het "moeten". Laten we elkaar eens wat meer met rust laten. Als we eens minder op elkaar letten en ons eens minder met elkaar bemoeien zal er ook minder haat en nijd komen.

Iedereen herdenkt op zijn eigen manier en is er vrij in dit op welke dag in het jaar dan ook te doen.
mensen die hun leven gaven voor hun land - die mensen mogen in een herdenkdag weer eens in het licht geplaatst worden, vind ik!
Ik schreef in mijn artikel over "Ieper" hoe daar elke avond de 'Last Post' geblazen wordt - hoe ik daar mensen tegenkwam die er familie verloren hadden en die nu stilletjes wenen. Die mensen weten dat er in Ieper (en elders) nog gedacht wordt aan 'hun helden'.
dat was mijn bescheiden mening
Duim voor je
Niet specifiek voor / tegen - van Duitsland, maar er móet een herdenk dag blijven voor jongens en meiden die de moed hadden om voor vrijheid te vechten! Waar dan ook ter wereld ..........zegt deze oud onderofficier! D
Ik vind dat doden herdenking niet afgeschaft mag worden , maar wel een internationaal karakter mag krijgen , we moeten lering trekken uit het verleden, Bevrijdingsdag gaat echt over het einde van de tweede wereld oorlog.maar bij doden herdenking denk ik aan alle mensen die gestorven zijn door de hand van een ander,in de hele wereld en in alle tijden, ik maak geen onderscheid.de vlag gaat halfstok om mijn spijt en medeleven te betuigen
@ Nyn: ik was me er ter dege van bewust dat dit een gedurft artikel zou worden. Echter was het geenszins mijn bedoeling om wie dan ook te kwetsen, laat ik dat vooropstellen. Zo te lezen ben je het al met al zowaar nog voor een klein deel met me eens ook nog. Mooi, maar zoals gezegd zal ik nooit iemand vragen om het met me eens te zijn. Van mijn kant dus alle respect voor jouw standpunt.
@typisch ik, natuurlijk heb ik alle respect voor jou artikel. Ik vind het ook zeer gedurft. Gisteren ontstond gelijk een stuk emotie bij mij. Nu ben ik wat rationeler. Ik blijf bij mijn standpunt, echter ben ik ook van mening dat de herdenking internationaler zou mogen.

Dus: Niet afschaffen, wel internationaler.
Natuurlijk mag een ieder zijn eigen mening hebben. Persoonlijk en ook mijn hele familie heeft niemand te herdenken op 4 mei. (gelukkig) Ik ben dan ook gewoon getrouwd op deze datum. Maar ik kan me voorstellen dat het voor een enorme groep wel een waardevolle dag is waar ze graag aan meedoen. Waar ze even stil kunnen staan bij het enorme verdriet van hun verlies die vaak geen datum heeft... Leven en laten leven, daar ben ik dan toch maar weer voor.