Het liefst zou ik hier een one-liner van maken, maar dat is helaas onmogelijk.
Heel Nederland is op zoek naar Ruben en Julian, de twee broertjes die sinds maandag spoorloos zijn verdwenen.
Ik heb er een tijdje over nagedacht of ik hier wel over zou schrijven, het houdt me tenslotte nogal bezig, maar ik heb toch besloten om mijn gedachten er op los te laten.

Deze horrorstory begint met het feit dat er een man levenloos in het Doornse Bos wordt gevonden. Hij blijkt zelfmoord te hebben gepleegd. Dit gebeurd helaas wel vaker, ware het niet dat er veel meer achter dit verhaal zit. Ineens zijn er 2 jochies verdwenen, Ruben en Julian, de kinderen van deze man. Uiteraard gaan er dan allerlei alarmbellen rinkelen....waar zijn de kinderen?

Via social media probeer je alles te volgen, elke keer als ik het journaal aanzet slaat mijn hart een beetje sneller...zouden ze gevonden zijn? Maar helaas....de twee jochies zijn nog steeds van de aardbodem verdwenen. De nachtmerrie van elke ouder!

Men hoopt, men zoekt, men bidt, men laat kaarsjes branden. Tot nu toe tevergeefs. Hoe kan het in Godsnaam dat deze 2 kinderen nog steeds niet zijn gevonden? Waar zijn ze? Leven ze nog? Zijn ze verdwaald in één of ander groot bos?
Een bericht van de moeder verbaasd me; ze weet zeker dat de broertjes trots zouden zijn als ze zouden weten dat iedereen zo meeleeft. Hoe moet ik dit opvatten? Ik struikel hier een beetje over.

Wat me ook tegenwerkt zijn de oordelen over de vader. Er wordt meteen maar gesuggereerd dat hij de jongens iets heeft aangedaan, om vervolgens de hand aan zichzelf te leggen. Waarom zou hij er dan eerst voor zorgen dat ze niet gevonden kunnen worden? En waaróm zou hij ze meenemen naar het hiernamaals?
Er zijn zo ontzettend veel vragen, maar alleen hij kent het antwoord. En die zullen we dus niet te weten komen.
Mensen, oordeel niet als je de achtergronden niet kent. We weten niet waarom deze man zichzelf van het leven heeft beroofd en we hebben het recht niet om er over te oordelen.
Ik begrijp de woede en de onmacht, maar het helpt niemand.

Ik hoop nog steeds dat Ruben en Julian gevonden worden, gezond en wel.
En het zou mooi zijn als dit verhaal een goed einde krijgt, ondanks het verdriet over de vader/zoon/broer.

10/05/2013 11:59

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
10/05/2013 17:08
Niemand kent het werkelijke verhaal, deze tragedie, maar ik ben van mening dat hij zijn kinderen hier buiten had moeten houden..
als hij zelfmoord wil plegen, om welke reden dan ook, dan had hij nog eerst de kinderen kunnen veilig stellen..
ik mag niet oordelen, maar ik vind het wel egoIstisch heel eerlijk gezegd...
oops, oordeel ik toch...
maar ik meen het wel...
10/05/2013 15:41
Ja, ik weet het. En vaak worden de kinderen als inzet gebruikt, zo jammer. En de kinderen hebben er niet om gevraagd. Daarom zei ik; we kennen het verhaal niet. Wellicht.....nee, ik weet het niet dus mag ik het niet hardop zeggen....
10/05/2013 14:02
Het is hopenlijk een teken, voor al die echtparen, met of zonder kinderen, dat het waard is om bij elkaar te blijven en daarvoor te vechten.
10/05/2013 14:16
Als de liefde op is is het op. Als men eerlijk blijft tegen over elkaar zal er uiteindelijk goede harmonie zijn, Naa de teleurstelling en verdriet dat een breuk met zich mee kan brengen
10/05/2013 13:58
Ik vindt het mooi geschreven van je en je zoals ik al bij een eerder artikel van candice hier over heb ik in een reaktie ook gezegd dat iedereen maar oordeeld. Niemand weet wat er echt gebeurt is. Alleen de vader (als ze al uberhaupt bij hem waren wie zegt dat de moeder de waarheid spreekt?) We kunnen allemaal wel gaan speculeren maar daarmee worden de jongens niet terug gevonden. Ik denk dat er achter de vermissing van de jongens een veel dieper gaande verhaal gaat die door elke persoon in het verhaal anders beleeft word. Het enigste wat wij als burgers kunnen doen is onze ogen open houden net zoals voor de andere kinderen die vermist worden. Want niet alleen jullian en Ruben zijn die dag verdwenen. De omstandig heden van verdwijning zijn dan wel anders maar er zijn altijd achterblijvers met de zelfde emoties en ongerust heden.