Tijd voor een vervolg, op verzoek van velen....

Nieuwe info:
Sanne stond samen met moeder onder de douche afgelopen vakantie. Op een gegeven moment hadden ze samen lol en Sanne tikt moeder tegen de billen. Moeder deed dat terug en zo stonden ze samen te giechelen onder de douche. Uit het niets zei Sanne tegen moeder:
“Jij slaat mij niet om mij pijn te doen he mama?” “Nee natuurlijk niet” “Hoe kom je daar nou bij?” Nou de oppas slaat mij en mijn broertje wel. Hij zoent ook met mij.” “Zoent hij met jou?” “Wat bedoel je daar dan mee?” “Nou, hij kust mij op mijn mond en doet dan zijn tong naar binnen”.

Je kunt je voorstellen hoe een moeder zich voelt als ze dit hoort van haar eigen dochter. Moeder reageerde hierop natuurlijk door Sanne uit te leggen dat dit niet normaal is. De vraag is of het voor Sanne “normaal” is. Net zoals het slaan tussen haar en haar broer William kan het zoenen ook “normaal” zijn geworden voor haar. Ze vond het kennelijk wel vreemd dat de oppas dit deed. In het verleden deed haar vader dit ook bij haar zei ze, maar dat vond ze niet zo vreemd. Bij kinderen in dit soort situaties ontstaat een soort normvervaging. Wat normaal is voor ons is niet altijd normaal voor een ander. Abnormaal kan zo normaal worden en extreme dingen worden dus gewoon voor een kind. Het wordt gewoon om elkaar te slaan en uit te lokken dat de ander straf krijgt. Uitlachen is toch normaal als papa dat ook doet? Ik mag toch iedereen slaan als ik dat wil en iedereen kleineren als ik dat wil? Dat is toch normaal?

Conflictueuze situaties.
Probeer deze kinderen maar eens opnieuw aan te leren wat normaal is. Dat gaat nogal gepaard met enige conflicten! Als ouder zijnde moet je iets als kinderen abnormaal gedrag laten zien. Vaak wordt je dan boos. Je kunt moeilijk rustig overal over in gesprek gaan. Kinderen moeten geconfronteerd worden met hun gedrag en er van leren. Zo hoorde stiefvader Sanne op een gegeven moment in het geniep iets zeggen tegen een ander kind over zijn vriendje. Het was zoiets als: “Met hem moet je niet spelen, want hij is lelijk” Een kind van 6 jaar die zoiets zegt, erg vreemd als je het mij vraagt! Stiefvader werd hierover boos tegen Sanne en zei dat hij zich schaamde voor haar dat ze zoiets zei. De eerste reactie van Sanne was haar handen naar haar hoofd brengen en haar oren dichthouden. Alsof ze ergens op zat te wachten wat we allemaal wel kunnen invullen. De norm voor Sanne is vervaagd. Ze vind het normaal dat ze slaag krijgt in zo’n situatie. Het is dan ook ontzettend moeilijk om zo’n kind nog te kunnen bereiken en uit te leggen dat ouders soms boos moeten worden en hun stem moeten verheffen in opvoedkundige zin.

William maakt zich zo groter dan hij is. Hij laat zich gemakkelijk opstoken door speelkameraadjes om dingen te doen die niet mogen. Zo zei een vriendje toen ze samen een ijshoorntje aten: “Dat is net een clownsneus” “Het zou grappig zijn om dat op je neus te zetten” Voor William was dat maar een kleine stap om te laten zien “wat hij allemaal mag”. De ijshoorn ging vrolijk naar zijn neus, en ja, hij zat er helemaal onder. Alsof hij een peutertje was dat nog niet weet wat wel en niet mag. Hij ziet zijn eigen aandeel ook niet in situaties en wijst altijd de ander aan in conflicten. Als moeder met hem in gesprek gaat geeft hij ook nooit toe dat hij degene is geweest die fout zat in een ruzie met vriendjes of vriendinnetjes. “ja maar hij”, of “ja maar zij” is bijna een standaard antwoord voor hem. Als hij echt door de mand valt als hij wordt geconfronteerd met zichzelf wordt hij boos en krijgt hij een extreme driftbui. Hij vind dan dat hij het voor het zeggen heeft en zegt dan tegen zijn moeder dat zij “haar kop moet houden”. Hij laat zich wel in de hoek zetten of naar zijn kamer sturen als het echt mis gaat, maar doet dat vloekend en tierend. “ik haat iedereen!” wordt er dan geroepen. Als moeder na tien minuten gaat kijken zit hij op zijn bed met zijn armen over elkaar en kijkt heel donker met zijn nek stijf en zijn hoofd rood. Elk antwoord dat hij geeft is kort en boos en geschreeuw. Als moeder na tien minuten weer terug komt ligt hij op bed te huilen. Hij voelt zich dan heel zielig en is hulpeloos. Hij weet niet eens meer wat er is gebeurt en als moeder er met hem over in gesprek wil gaan geeft hij nauwelijks antwoord en stelt dan vragen over totaal andere onderwerpen.

Moeilijke keuzes.
Moeder heeft er nu voor gekozen, uit veiligheid voor haar eigen kinderen en om meer gedragsverandering te voorkomen, om beide kinderen niet meer terug naar vader te brengen.. Moeder heeft dit gedaan in overleg met het meldpunt kinderbescherming en haar advocaat. Zelfs een aangifte bij de politie is gedaan. Deze is opgelegd omdat dit zal leiden tot een studio verhoor met de kinderen. Als de veiligheid van haar kinderen veranderd door een onderzoek van het AMK en een gunstige uitspraak van de rechter dan zal het onderzoek bij de politie niet nodig zijn.

Dit alles geeft een enorme impact voor zowel kinderen als moeder. De kinderen moeten naar een anders school nu. Ze gaan niet meer naar hun vader, wat ze overigens niet zo erg vinden. Moeder heeft ineens fulltime haar kinderen weer terug en moet zodoende ook voor kleren zorgen enz. Van vader hoeft moeder geen medewerking te verwachten. Die ontkend alles, ook tegenover het AMK en de politie. Moeder spoort niet zegt hij, maar in mijn ogen zegt hij eerder dat zijn eigen kinderen niet sporen. Hij laat ze in de steek door niet voor hun veiligheid te kiezen en ze naar een oppas te brengen waar ze helemaal niet goed af zijn.

Hopen op een goede afloop…
Hoe dit alles zal aflopen is nog niet zeker. Hoop is er wel steeds meer voor moeder en de kinderen. Momenteel zijn ze in ieder geval even veilig tot dat er een beslissing gaat komen van de rechtbank. Er zal iets moeten gaan veranderen, hoe dan ook. Of vader zal moeten kiezen voor een andere vorm van omgang en de dagelijkse zorg aan moeder over gaan laten. Of, in het ergste geval, voor zowel vader als kinderen, zal vader helemaal geen contact meer krijgen met zijn kinderen of eens in de twee weken een weekend kunnen doorbrengen met hem. Vader zelf zegt tegen de kinderen dat wanneer ze voor moeder kiezen, hij ze nooit meer wil zien. Vreemd he? Dat een vader dat tegen zijn eigen kinderen zegt? Lijkt zelf wel een kind als je het mij vraagt!

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? http://www.xead.nl/sanne-en-william-kindermishandeling

Dit verhaal heeft een vervolg (helaas) : http://www.xead.nl/sanne-en-william-kindermishandeling-update
 

11/12/2012 15:40

Reacties (14) 

Voordat je kunt reagearen moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
03/07/2012 09:48
Nu vader minder te zeggen heeft, gaat het wel de goede kant op met de kinderen. Verschrikkelijk dat een vader zo met zijn eigen kinderen omgaat.
03/07/2012 09:47
Nog steeds verschrikkelijk...hoop dat alles in orde komt.
03/07/2012 09:10
Heel goed geschreven. Jammer alleen dat het echt is. Hoop dat moeder de kinderen mag houden waar ze liefde en opvoeding krijgen.
03/07/2012 08:47
Wij hebben gekozen voor een jonge peter voor onze dochter. En hij is ook net gaan samenwonen met zijn vriendin. Die vriendin is vroeger misbruikt geweest door haar vader. Nu heeft ze hem vergeven en aan hun uitleg soms te horen blijkt dat diene mens daar dikwijls blijft slapen, om maar niet te zeggen dat hij er woont. In elk geval, mijn dochter is al bij haar pepe, zoals ze hem noemt, blijven slapen. Maar nu ik weet dat die vader er ook zo dikwijls is, wil ik dat niet meer. Maar hoe moet ik hen dat gaan uitleggen zonder hen te kwetsen. Stel je voor dat dit mijn dochter overkomt, dan vergeef ik mezelf nooit dat ik dat niet heb kunnen tegenhouden.
Goed geschreven in elk geval.
03/07/2012 08:46
heftig en goed geschreven. dat dit kan he. schandalig. klasse
03/07/2012 08:46
oei.. wat een verhaal! Dit is wel sexuale intimidatie en kindermishandeling ineen.. ik hoop dat de vader er voor zal boeten, want dit kan gewoon niet! Ik had hetzelfde als deze moeder gedaan, en voor de veiligheid van de kinderen gegaan!.. ik kan maar niet bevatten dat er van zulke mensen rondlopen... je kan vast wel bedenken wat ik met zo'n man zou willen doen...
Gelukkig is mijn verhaal over mijn kinderen niet zo heftig als dit, zij kunnen goed bij hun vader terecht en hebben ook een leven op het internaat, waar ze goed begeleid worden. duim! fantastisch wat je hier schrijft!
03/07/2012 08:45
Heftig zeg! Te hopen dat dit goed af gaat lopen, voor zover dit mogelijk is.. Want zulke kinderen zijn getekend voor het leven :-s