Je bent dakloos, en dan?

je kunt morgen je hypotheek niet meer betalen of de politie betrapt je in je huurwoning met een hennepkwekerij, wat dan?

Ik wil beginnen met een songtekst van Guus Meeuwes:

Zie je daar die oude man
graaiend in een vuilnisbak
zoekend naar iets bruikbaars
voor in zijn oude plastic zak
net iets teveel meegemaakt
waardoor hij dakloos is geraakt
praat in zichzelf
over hoe het vroeger was

Zie je daar dat meisje
ze is net zeventien
heeft nu al zo`n tien jaar
haar ouders niet gezien
muurtje om zich heen gebouwd
omdat ze niemand meer vertrouwt
vraag je haar wat liefde is
dan noemt ze jou een prijs

Zie je daar die oude vrouw
die rustig voor de regen schuilt
deze bui is minder
dan de tranen die ze heeft gehuild
die vroeger een gezin bezat
maar later klap op klap gehad
nu sjouwt ze haar verleden
in een zelfgemaakte tas

Zie je daar die jongeman
hij is bijna al zijn tanden kwijt
hij beet zich stuk
op het vergif van deze tijd
elk uur een marteling
altijd zoekend naar één ding
kruipt eens per dag door het oog van de naald

Refrein
En dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad
en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien
dat het met jou zo slecht niet gaat

Dakloos:
Goed, je denkt dus dat het slecht met je gaat omdat je op straat staat. Bij het luisteren naar de tekst van dit nummer raak je in tranen en zie je het helemaal niet meer zitten. Wat moet je nu? Waar kan ik naartoe? Het eerste waar je als buitenstaander aan denkt zijn je ouders, broers, zussen, familie. Stel dat je het zo bont hebt gemaakt in je leven dat je daar niet meer kunt aankloppen? Heb je dan nog mensen die je willen steunen? Misschien een goede vriend of vriendin? Ze zien je aankomen! Ze hebben zelf een partner en kinderen en het kost hen in deze tijd al moeite om alle zaakjes rond te krijgen.

Ik geef het een paar weken.
Na een paar weken bij vrienden, misschien toch wel familie en vage bekenden te overnachten kotsen ze je overal uit. Ga jij nu maar zelf op zoek naar een woning en werk. Je baas heeft je ontslag gegeven omdat je niet meer op kwam dagen. Hij kon het niet toestaan dat je een paar dagen niet kwam opdagen op je werk. Je staat dus eindelijk echt op straat en je wordt met je neus op de feiten gedrukt. Je bent een zwerver geworden. Waar kun je terecht? Je mobiele abonnement is intussen ook al afgesloten, want je salaris is stopgezet. Je bent vergeten een uitkering aan te vragen en nu je geen vast adres hebt is er ook geen enkele uitkeringsinstantie die je wil betalen. Je kunt naar een nachtopvang gaan voor zwervers. Daar krijg je onderdak en een hap eten, misschien wel wat kleding om wat schoons aan te trekken.

Dan kom je voor de keuze.
Wat ga je doen? Blijf je tussen wal en schip en ga je maar zwerven? Vergeet heel je leven hiervoor maar en duik de vuilnisbakken in. Of ga je misschien kijken wat je nog kunt redden van je leven? Ga je jezelf aanmelden bij een hulpverleningsinstantie? Het laatste is toch echt de beste keuze. Er zijn in Nederland, onze verzorgingsstaat, tal van hulpverleningsinstanties waar je, bij genoeg inzet van jezelf, ver kunt komen. Ik wil een kort verhaal vertellen over een man die is overkomen dat hij dakloos is geworden.

Hij raapte zichzelf op.
Door een breuk in zijn relatie kwam de man op straat te staan. Hij had niemand meer om op terug te vallen. Hij was 55 jaar oud. Zijn ouders waren dood en hij was enigst kind. Hij had dus totaal geen mensen om op terug te vallen. Zijn vrienden en de familie van zijn vrouw durfde hij niet om hulp te vragen. Het was immers hij die zijn vrouw had geslagen uit onmacht na een nachtelijke ruzie. Hij was vetrokken uit de woning met zijn auto en had daar bijna drie weken in rondgereden en geslapen. Tot dat de politie hem op een nacht van de weg af haalde omdat hij geen verzekering meer betaalde voor zijn vierwieler. Hij had geen inkomen, want zijn vrouw werkte. Hij kon niet meer werken vanwege zijn rug. Vroeger had hij een eigen zaak gehad, een stratenmakerbedrijf, en wist eigenlijk niet beter dan dat er voldoende geld was om van te leven. De laatste jaren was het zijn vrouw geweest die voor hem zorgde, financieel gezien. De depressie had hem gemaakt tot wie hij nu was, een chagrijnige oude man, die het leven niet meer zag zitten. Toch werd hij nu met zijn neus op de feiten gedrukt en moest hij vertrouwen op zijn eigen overlevingstalenten. Hij hoorde op de zwerversopvang dat hij een kans zou hebben in een crisisopvang.

Hij melde zich aan.
Na een gesprek met een maatschappelijk werker kreeg hij nieuwe motivatie om zijn leven weer op te pakken. Hij werd opgenomen in een logeerhuis. Na een weekje rust ging hij bij de sociale werkplaats aan de slag om dozen in te gaan pakken. Saai werk, maar hij had wat te doen overdag. Daarbij kreeg hij ook nog een uitkering. Hij werd enthousiast om naar zijn werk te gaan, want hij was weer tussen de mensen daar. Na een paar weken zag de leidinggevende dat deze man kwaliteiten had om andere mensen te motiveren om door te werken. Hij werd aangewezen als een soort voorman. Met zijn rug kwam dat goed uit, want nu hoefde hij niet meer zoveel te sjouwen. Nu, drie jaar later heeft deze man een vaste baan in een groot productiebedrijf. Hij is daar voorman. Hij heeft een flatje in een rustige wijk en kan genieten van zijn leuke volière op zijn balkon als hij thuis komt.

Hij kroop door het oog van de naald, maar nu gaat het niet meer zo slecht met hem….
 

www.stormerwout.nl

28/09/2012 12:09

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
28/01/2014 15:48
Kijk voor daklozen helpen ook op www.DaklozenHelpen.nl !
03/07/2012 09:00
Goed artikel.
03/07/2012 08:58
goed artikel je kan nog altijd iets van je leven maken
03/07/2012 08:58
Alles heeft twee kanten. Zelf heb ik eens verkozen uit een woning te vertrekken van 4 verdiepingen. Ik betaalde braaf de huur nog. Zelf woonde ik in een tentje. Enfin, in de winter is dat ff te cool: dus op zoek naar woonruimte. Het enige wat ik kon vinden was een adres waar ik vooraf 1200 euri mocht betalen. Inschrijven kon ik mij daar niet door allerlei blabla van die dame met haar ex. (en uitekeringen denk k) Enfin, Ik was toen dus een zgn. spookburger want had mij uitgeschreven van mijn oude adres. Deze dame was een ordinaire oplichter dus werd het resultaat: na 2 dagen miepte madam mij op straat en ik kon fluiten naar mijn centen en was dakloos. Ik was in de gelukkige omstandigheid van een baan. Bij mijn ouders ga ik niet aankloppen op mijn 45e, dus kwam ik 3 maanden in een semi kraakpand terecht., Braaf dagelijks naar werk, maar in de ogen van de burger natuurlijk helemaal fout!Ik red mij wel en woon nu in een schitterend appartement in het centrum.

Maar ,iets wat ik mis in jouw verhaal: ik kwam eens een zwerver tegen in het Vondelpark. Hij had gevochten voor ons land in den vreemde, in Libanon. Werd uitgekakt bij terugkeer. Werd gek van de beelden van herinnering welke zijn geest plaagden. Zijn vrouw ging van hem af. Raakte zijn baan kwijt en hij werd zwerver. Ik kwam hem tegen toen ik zo'n juppencursus aan het volgen was in de Roos. Alvleesklierkanker had hij, en bedacht zich hoe het was met zijn pijnen te moeten sterven op zo 'n bankje in het park.....
Een week later was de man dood en stierf alleen.

Hulpverlening schiet heus te kort.
Believe me!
03/07/2012 08:51
topper!
03/07/2012 08:51
Prima geschreven
03/07/2012 08:51
mooi artikel klasse gedaan.