Ken je dat gevoel dat er iets in huis is maar je ziet het niet? Dat iemand je aanstaart maar er is niemand in huis? Dat je televisie aan en uit gaat, de radio op klassieke muziek en de koude wind je om de oren vliegt?

Dagelijks deal ik met de dingen die ik meemaak hier in huis, mijn zoontje is 3jaar en vanaf zijn geboorte ziet en voelt hij al heel veel aan. Zo weet hij ook wie hij wel kan vertrouwen en wie niet, waar iemand pijn kan hebben en hoe ver hij kan gaan.

Toen hij net geboren was werd hij vaak elke nacht om precies 05:00uur wakker met een krijsende gil, als ik bij hem ging kijken was er niet veel aan de hand. Meestal bleef hij naar 1 punt staren. Hoe meer het ging gebeuren dat hij om precies 05:00uur wakker werd ging ik er op letten, toen hij 3maandjes oud was was zijn gil extreem luid, ik liep heel zachtjes naar zijn kamertje toe en bleef bij de deur luisteren. Daar hoorde ik een heel vreemd geluid, alsof er een monster in de kamer van mijn zoontje zat, ja klinkt heel gek maar het is toch echt zo. Naast dat geluid voelde ik ijskoude lucht onder de deur vandaan komen, als moeder zijnde wil je natuurlijk weten wat er aan de hand is en probeer je erachter te komen, ik deed de slaapkamer deur van mijn zoon open en plots was alles weg. Geen vreemd geluid meer en geen ijskoude lucht meer. En mijn zoontje? die lag in zijn bed naar de hoek van de kamer te staren.

Als ik het iemand vertelde werd ik voor gek verklaard, maar ik weet net zo goed als mijn zoon dat we niet gek zijn maar dat er echt iets is in zijn buurt.

Hij is nu 3jaar en dagelijks praat hij met dingen die ik niet zie, ik voel dat er iets is maar zien doe ik ze niet. Als ik hem 's avonds in bed doe valt hij vaak snel in slaap maar na een uurtje begint hij heel druk te lachen, te springen en te praten. Tja.. wat moet ik daar van denken, het is een kind, die doen dat. Maar echt hele serieuze gesprekken voeren voor een kind van 3? dat vind ik toch wel ietsje vreemd en apart.

Ook maken we vaak mee dat als mijn zoon rustig zit hij ineens heel wild en strak met zijn armen begint te zwaaien, als ik hem dan roep of tegen hem praat krijg ik geen gehoor terug, hij kijkt me dan ook niet aan. Als ik in zijn ogen kijk dan zie ik dat hij er niet bij is, enige wat ik zie is een wazige blik in zijn ogen alsof mijn zoon ergens anders is.

Foto's worden ook niet altijd even mooi, als ik met mijn zoon op de foto ga dan worden ze vaak verpest door een wazig gezicht (ja je zal denken dat de camera of wij dan bewegen) maar dat is dus niet zo, ons voorhoofd en haar is dan nog normaal en de rest is alsof er iets voorbij kwam, ook Orbs (energiebollen, geesten) staan vaak op onze foto's.

Omdat mijn zoon hierdoor vaak driftbuien heeft, huilt om niks en agressief gedrag vertoond word er 20 april onderzoek gedaan naar wat er aan de hand kan zijn.

Dit artikel word vervolgd.....

28/09/2012 12:07

Reacties (5) 

Voordat je kunt reagearen moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
03/07/2012 09:36
Wowwww zeg
03/07/2012 08:24
Heel benieuwd naar het vervolg!
03/07/2012 08:24
Indrukwekkend verhaal, ik ga je verhaal ook volgen hoor.
03/07/2012 08:22
ben ook benieuwd naar het vervolg!
03/07/2012 08:22
Spannend ben benieuw naar het vervolg, ik heb ook wel is dat er orbs te zien zijn op mijn foto's.