De toestand in de wereld...

Door ZijalleenisZij gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Niet door G.B.J Hilterman, maar door anderen bekeken....

Nog negen dagen te gaan. Op 20 mei zal een kolossale aardbeving plaatsvinden, de aarde zal hevig beven en er zullen hagelstenen zo groot als eieren uit de lucht vallen.   En dat is nog lang niet alles wat ons op 20 mei te wachten staat. Ben je benieuwd wat er nog meer te gebeuren staat die dag, dan is hier de link. http://​dutchamazingnewsblog.wordpress.​com/2012/05/10/​20-mei-2012-allemaal-toevalligh​eden/

Als jong meisje was ik al gevoelig voor duistere zaken. Het begon met het  ' zien ' van een witte gedaante in het huis van mijn grootouders waar ik toen woonde met mijn moeder en broer. Ik zal een jaar of vijf, zes geweest zijn toen, en nu nog kan ik het beeld wat ik toen zag zo voor de geest halen. Na die avond ben ik nooit meer gaan slapen zonder nachtlampje. Ik ben ervan overtuigd dat dit gebeuren mijn hele verdere leven heeft beinvloed. Enkele jaren later, ik ging inmiddels naar de basisschool, overleed een klasgenootje. Ik kon het niet bevatten, wat was de dood, wat was de hemel, waarom moest je eerst in een houten kist onder de grond en hoe kwam je daar weer uit om naar de hemel te gaan. Er kwamen geen antwoorden. Niet van mijn moeder en ook niet van de juf op school. Niet zoveel later overleed ook mijn opa. Opa en opoe sliepen altijd samen, maar van de ene op de andere dag niet meer. Toen ik vroeg waar opa was werd daarover heel vreemd gedaan. Ik moest maar fijn gaan spelen en niet meer van die vreemde vragen stellen. Opa was dood en daarmee was de kous af. Het was mij alleen niet toegestaan in het voor kamertje te komen, mijn poppenwagen die daar altijd stond werd tijdelijk naar de achterkamer verhuisd.

Toen ik 's avonds in bed lag hoorde ik beneden een komen en gaan van mensen. Wat was dat toch, wat moesten die mensen allemaal bij ons binnen, en ik hoorde toch steeds de deur van het voor kamertje open en dicht gaan. Door de spijlen van de overloop zag ik dat ooms en tantes het kamertje in en uitgingen. De volgende morgen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en opende ik de deur heel voorzichtig. Ik moet enorm hebben gegild want ruw werd ik door mijn opoe weggetrokken van de deur. Dat beeld van die grote bruine kist die schuin in het kamertje stond zou ik nooit meer vergeten. Geen hap van de boterhammen die klaar stonden kreeg ik door mijn keel en ik weet nog dat ik verblind door tranen ( van woede ) naar school gelopen ben. Eenmaal in de klas heb ik de hele morgen door het raam zitten kijken. Later begreep ik dat de school op de hoogte gesteld was van het slechte nieuws, maar men had het blijkbaar beter gevonden dat naar school gaan het beste was voor mij en mijn broer.

Toen ik tussen de middag thuis kwam stond de deur van het kleine kamertje wijd open. Mijn poppenwagen stond weer op de plek waar hij altijd stond. Ik durfde geen vragen te stellen, en dat heb ik ook nooit meer gedaan. Later begreep ik dat ook opa onder de grond terecht was gekomen. Ik heb ook nooit durven vragen of opa ook uit de bruine kist was gekomen en naar de hemel was gevlogen. Het hoofdstuk opa was afgesloten.

Waarom ik dit vertel. Omdat ik nog altijd moeite heb met het leven en de dood. Omdat ik aangetrokken én afgestoten word door berichten die ik niet kan bevatten. Zoals het bericht waarvan ik de link geplaatst heb. Dit is maar één van de vele berichten die mij totaal uit het veld kunnen slaan. Ik ben jaloers op mensen die rustig op één oor kunnen gaan liggen en bij zichzelf denken ik zie wel wat er komt. Jaren heb ik gesprekken gehad met hulpverleners, ben ik diverse malen opgenomen geweest omdat ik bang was mezelf iets aan te doen. Zevenentwintig jaar was ik toen ik begon met het slikken van antidepressiva en slaapmiddelen. Dat is in de loop der jaren niet minder geworden, wel meer. Het is een paar jaar beter met mij gegaan toen ik alles van mij af begon te schrijven, eerst in dagboeken, later op Space en dat heeft mij heel erg geholpen. Maar Space verdween, Wordpress kwam daarvoor in de plaats. Maar ik voel me daar niet thuis, ik mis de vele vrienden die ik had en waarmee ik heel veel deelde.

Ik ga nog een laatste poging wagen hier op Xead.nl en dit is mijn eerste schrijfsel. Kijk niet vreemd op als ik hier ineens ook verdwenen ben, maar ik wil mezelf een kans geven.

 

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is gelukkig al 20 mei 2012 geweest.
Laat je nooit beïnvloeden door anderen.
Suc6 op Plazilla.
Hopelijk kan je door ervaringen van anderen wat positieve tips krijgen. Je verhaal is goed geschreven. grt
Goed geschreven, ga zo door!
Je bent nu 2 dagen lid en eigenlijk ben ik heel benieuwd hoe je Xead tot nu toe ervaart. Hoop dat dit een positieve plek voor je kan worden!
Welkom op xead. En wat een aangrijpend verhaal, het heeft je hele leven verandert en bepaald het blijkbaar nog. Ik hoop dat je het ergens een keer een plekje kan geven! Je kan er hier in ieder geval over schrijven en wij zullen het lezen met z'n allen! Ik word je fan en ben benieuwd naar de rest van je verhalen. D
Ik hoop dat je je angsten snel overwint. Erover schrijven, ook op Xead, werkt goed. Iedereen leeft met je mee.
en wat die ellende op 20 mei betreft: dat soort dingen hoor ik mijn hele leven al en het is nog nooit uitgekomen.
Ga zo door!
Hartelijk dank voor deze lieve en warme reacties, doet me heel erg goed. Ik ga zeker proberen hier mijn draai te vinden.