Mijn ex een geboren leugenaar, mijn ervaring met een date, net zo teleurstellend, zijn er nog mannen die te vertrouwen zijn die doen wat ze zeggen, zich niet anders voor doen dan ze zijn?

Mijn eerste date

Al negen jaar ben ik gescheiden, lange tijd had ik het helemaal gehad met de mannen, niet te vertrouwen gewoon. Na enige tijd heb ik mijn mening hierover durven bijstellen, en heb me ingeschreven bij enkele dating sites. Na hier en daar wat berichten via de site over en weer, zijn we overgestapt naar de msn, om daar uren met elkaar te chatten. Het waren super leuke gesprekken, heel persoonlijk, en ik kreeg een foto gemaild zodat ik ook wist hoe hij er uitzag. Uiteindelijk hebben we een afspraak gemaakt om elkaar te ontmoeten, volgens de regels, op neutraal terrein , tussen de mensen. Dus op de afgesproken dag ging ik vol goede moed naar de afgesproken parkeerplaats, van waaruit we samen de stad in zouden gaan om gezellig bij de V&D te genieten van een heerlijk bakje koffie. Eenmaal op de afgesproken plek aangekomen kreeg ik de schrik van mijn leven. Vanaf de andere kant van de parkeerplaats komt er werkelijk waar een wandelend lijk op me aflopen, ik heb nog voor mezelf bekeken of ik ergens ongezien tussen de auto’s weg kon kruipen , maar helaas het was al te laat, hij had me al gezien en kwam resoluut op me af lopen. Zijn energie voelde echt verschrikkelijk, maar zo warmhartig als ik ben, wilde ik hem niet voor zijn hoofd stoten door hem meteen af te wijzen, dus toch maar naar de V&D gelopen om tot zover het voor me mogelijk was te kunnen genieten van een bakje koffie.

Om mijn god kan ik hier niet weg

Mezelf in mijn gevoel volledig afgesloten, pratend over eigenlijk niets weet ik me staande te houden in deze situatie. Voel me absoluut niet op mijn gemak, en als hij op een gegeven moment aan me vraagt of we even kunnen evalueren, val ik bijna van mijn stoel. Ik kan me nog net staande houden , en weet me er heel discreet uit te lullen, zoiets van ik heb altijd even de tijd nodig om het een en ander op me in te laten werken, alleen teruggetrokken in mezelf, dus hier kan ik je nu geen antwoord op geven. Wat ik eigenlijk bedoelde was ik heb even geen idee hoe ik dit netjes moet verwoorden zonder je te kwetsen, je zwaar af te wijzen, de grond onder je voeten weg te halen. Laten we het daar de volgende keer als we elkaar spreken over hebben. Het wordt geaccepteerd, pfft ik kan weer opgelucht ademhalen en na enige tijd weet ik onze afspraak ten einde te brengen. We lopen samen terug naar de parkeerplaats, nemen afscheid met een paar koele, beleefde kussen op de wang, en gaan ieders weer onze eigen weg.

Hoe vind je de juiste woorden

Eenmaal thuis wordt ik weer opgeslokt door mijn kinderen, hun dromen, hun wensen, hun problemen. Het was een zware ochtend, de middag met de kids was niet veel minder, geen tijd om na te denken, geen tijd om te voelen, geen tijd om de woorden te vinden die ik nodig heb om dit tot een goed einde te brengen. Ik besluit om vroeg naar bed te gaan, er een nachtje over te slapen, en morgen in alle rust, mijn woorden netjes en zorgvuldig in een mail te zetten. De volgende ochtend, na een heerlijk bakje koffie om de ogen op en te krijgen, en mijn hoofd weer helder te laten denken, zet ik mijn pc aan. Ergens in mijn onderbuik begint een raar gevoel, het gaf iets aan, ik wist gewoon dat ik mail van hem had haha, en ja hoor ik open mijn mailbox en en meteen zie ik een mail van hem. Ik wist dat hij er een zou sturen, mijn gevoel zei al dat het niet een is die met fijne energie geschreven was, en ja ik hierin heb ik gelijk. Ik begin hem te lezen : Wat is dit twee weken lang spreek ik je elke dag op de chat, en op de dag dat we elkaar ontmoeten kom je niet online, wil je me niet zeggen hoe je het vond, laat je me in de steek en ga zo maar door. Met verbazing lees ik de hele mail en vraag me af of ik hier met een volwassen iemand te maken heb of met een stampende peuter. Vriendelijk stuur ik een mail terug, waarin ik hem vertel dat ik een zeer onrustige middag met de kinderen heb gehad, uiteindelijk erg geraakt ben door dingen en besloten heb om vroeg naar bed te gaan om tot rust te komen en dus vandaag van plan was om even rustig te gaan zitten om te vertellen wat er allemaal was gebeurd en wat deze dag zowel ochtend als middag met me had gedaan. Dus als hij even geduld heeft zal hij later op de dag in alle rust een mail van me ontvangen. Maar de stampende peuter is niet tevreden hij wil het nu , direct, al la minute, maar weet nog niet dat ik me niet laat dwingen. Ik confronteer hem met het feit dat hij zich als een stampende peuter gedraagt en dat ik me dus niet laat dwingen, en zijn daarop zeer boze mail is uiteindelijk de laatse geweest. Ik kan je zeggen opnieuw was ik er helemaal klaar mee, ik heb me van de dating sites verwijderd en dacht als het zo moet blijf ik liever alleen. Of misschien moet ik wel zeggen , ik was er nog niet klaar voor want ook ik had hierin natuurlijk een rol en ook die zie ik.

Ik ga het weer proberen

Maar al pratende met mijn zus over deze dingen en deze ervaringen wordt ik opnieuw aangemoedigd om toch het avontuur weer eens aan te gaan. Dus opnieuw heb ik me ingeschreven op een dating site en nu maar kijken wat dat me gaat brengen. Ik vind het spannend, ik vind het eng, maar ik ga erdoorheen om nieuwe ontdekkingen te doen, oude ervaringen achter me te kunnen laten, en die te kunnen vervangen door een geweldige nieuwe ervaring, eentje die me laat zien dat het anders kan. Ik hou Jullie op de hoogte.

©spiritlady

28/09/2012 12:08

Reacties (48) 

Voordat je kunt reagearen moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
03/07/2012 11:41
De Titel, zijn mannen "eigenlijk" wel te vertrouwen?, is niet in lijn met je stuk, omdat je in je schrijven gaan antwoord geeft op deze vraag. (tot zover de tip) Mijn Suggestie: "mijn verloren vertrouwen in de man"
Tijdens het lezen, kreeg ik het wel een beetje met je te doen, zo'n date als lijk, brrr. Afknapper zeg. Daten is vrij dom, en ik heb het ook gedaan dus spreek ik voor mijzelf ;)
Nog even over je titel, want dit vraag ik mijzelf dus af over de vrouw. Mijn ervaring is dat zij niet te vertrouwen zijn, liegen en bedriegen, maar ook dat is de ervaring van één. Vanuit eigen perceptie een heel geslacht onder de loep nemen, is daarom ook suf. -we trekken ze zelf aan- (kennelijk gunnen wij onszelf niet beter) Kun je hier iets mee? enne.., het leven is zo lang, we moeten maar leven met een gezond vertrouwen ;)
03/07/2012 11:25
leuk artikel , heb zelf ook de nodige ervaring met daten..niets voor mij...mooi geschreven..duim en fan!
03/07/2012 11:19
Tjonge! Ben ik even blij dat ik een man ben en al bijna twintig jaar getrouwd met mijn maatje. Ik heb nooit hoeven internet -daten; zou ik overigens ook nooit doen; maar dit artikel heeft me overtuigd dat het verwachtingspatroon toch - ondanks de nodige aarzeling - blijkbaar hoog is.

Ik hoop dat je uiteindelijk - op welke manier dan ook maar - wel de ware vindt!

Over het vertrouwen van mannen: Er is nog niet een vrouw geweest die geklaagd heeft over het feit dat ik niet te vertrouwen was. En dat terwijl ik toch ook vrouwen coach. Ik vraag me af dat ik dan waarschijnlijk een uitzondering zou zijn? Dat lijkt me stug! Maar ik kan jouw reactie wel begrijpen.
Ik ben wellicht met mijn 52 jaren wat ouderwets: maar wat is er in hemelsnaam mis met gewoon daten?
03/07/2012 11:16
Moooi artikel!
03/07/2012 11:13
Je moet het zeker weer proberen!
03/07/2012 10:30
Niet alle mannen zijn gelijk, gelukkig ;)
03/07/2012 10:24
Goed verwoord maar helaas wel jammer van het tegenvallend date resultaat. Ik verzeker je, het kan ook anders lopen hoor!