Ik ben 12 jaar getrouwd, vraag me af waarom het leven zo moeilijk is.

Weet je, ik schrijf niet op xead om punten te verdienen, of geld te maken, daar schrijf ik ook niet vaak genoeg voor.  Ik hou ervan om mijn belevenissen, emoties en gevoelens op te schrijven, ik ben echt een gevoelsmens. Dat is niet altijd even makkelijk, dit verhaal is weer zo,n warboel van gevoelens, verwachtingen die niet uit komen. Geen verhaal met leuke plaatjes, ik heb geen zin in leuke plaatjes, ik voel me down, depri en ontzettend eenzaam.

25 juni jongstleden waren mijn man en ik 12 jaar getrouwd, we houden niet van tradities of gewoontes dus hebben we besloten om dan met ons 12 jarig huwelijk maar een feestje te doen, in plaats van de standaard 12,5 jaar. In de eerste instantie wilde ik geen feestje geven, maar mijn man vond het leuk om te doen, nu waren onze beider ouders er nog bij, met mijn schoonouders gaat het niet zo goed. Die gedachtengang begreep ik dan nog wel, dus met lood in de schoenen zijn we gaan organiseren, tenminste ik ging organiseren want mijn man is altijd maar aan het werk.

Geen kwaad woord over mijn kereltje hoor, hij heeft alles voor mij en zijn 2 kinderen over, maar is ook altijd weg en druk.

We mochten bij mijn schoonouders de schuur gebruiken, dus veel voorbereidend werk, de schuur moest schoon, alles versierd, veel boodschappen gedaan, maar gelukkig had ik hulp van een lieve vriendin. Mijn man was zoals altijd eigenlijk druk aan het werk, ik liep op mijn tenen tijdens de voorbereiding.

Nou kom ik zelf uit een heel warm nest waar aandacht en genegenheid centraal stond, bij mijn man was dat echter niet het geval, dus als wij al een keer strijd hebben gaat dat meestal over tijd en aandacht voor elkaar, ik vind dat belangrijk, maar mijn man vind het belangrijk om geld te verdienen zodat ik en de kinderen het goed hebben.

Oh en we hebben het goed hoor, niks te klagen, alleen die quality time met elkaar schiet erin.

Maar goed, mijn gevoel gaat weer met me op de loop, terug naar de 25e. Ik had tegen mijn man gezegd dat ik er best wel tegenop zag, maar hij zei dat het allemaal goed zou komen.

En het is goed gekomen hoor, het feest was geslaagd, er was genoeg te eten en te drinken, iedereen heeft het reuze naar zijn zin gehad, iedereen behalve ik.

Maandag hadden mijn man en ik het over ons feest, en hij vroeg me wat er was, dus ik vertelde hem dat ik teleurgesteld was in het feest, teleurgesteld in hoe dingen waren gelopen, maar hij begreep me niet, dus ik heb gezegd dat ik het erg jammer vond dat hij en ik niet samen koffie gedronken hebben, dat we niet samen gegeten hebben, en dat ik zelfs na 3 keer te hebben gevraagd nog niet even met hem gedanst had.

Eigenlijk heeft hij de hele avond geen woord met me gewisseld, en als reactie kreeg ik dat hij het druk had en dat ik te hoge verwachtingen van het feest had gehad. Ik heb gezegd dat het feest me niet boeide, maar het feit dat wij terwijl we toch 12 jaar getrouwd zijn niet eens samen konden koffie drinken, of eten. Hij vond dat ik een beetje overdreef, dus ik vroeg hem of hij het leuk had gehad, en hij zei ja ik heb genoten, ik heb veel gekletst met mijn vrienden en het was gezellig. Ik vroeg hem of hij mij ook gemist had, en toen zei hij heel eerlijk, nee eigelijk niet, ik vond het wel best hoe het ging.

Mijn conclusie, oke dan heb je mij niet nodig om een goede tijd te hebben, en zijn reactie daarop was nee idd, ook zonder jou kan ik het leuk hebben.

Eigenlijk gaat het zo al 12 jaar, nee wacht ik lieg, zo gaat het al 15 jaar, al zolang we bij elkaar zijn, als er vrienden zijn kan hij praten, maar met mij niet.

Waarom is het zo moeilijk, ben benieuwd naar jullie meningen, heb ik nou echt te hoge verwachtingen gehad, weet je, ik wil mijn huwelijk niet opgeven, maar ben zo vreselijk down en moe, en voel me zo ontzettend alleen. We hebben 2 schatten van kinderen maar wat heeft mijn relatie nog voor zin!

Ik weet het niet meer.

 

28/09/2012 12:08

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
04/10/2012 20:21
Je man mag zich nooit verschuilen aan zijn manier van denken. Hij zal toch eens naar jou moeten luisteren en zeggen: O is dat waar jij mee zit!
Dus ik vind dat het niet aan jou ligt maar aan je man die niet luistert en niet echt met jou bezig is, gelezen jou verhaal over jullie feest.
Zo kun je niet verder, dus zoals anderen zeggen praten en duidelijk zijn. Suc6 hopenlijk.
03/07/2012 08:40
Praten, communicatie, het zal je inmiddels duielijk zijn.
Maar wees ook vooral duidelijk in wat jij nodig hebt,
Als je behoefte hebt aan een arm om je heen, ga dan niet in een hoekje zitten te wachten totdat hijdie vibratie opvangt, uit je verhaal blijkt duidelijk dat hij dat niet doet, dus vraag gewoon of hij je even wil vasthouden omdat je dat even nodig hebt. Kijk vooral ook hoe duidelijk jij in de communacatie bent, dat is wat je kan veranderen , dat is waar je invloed op uit kan oefenen, dat is waar je controle over kan hebben, dit heb je niet over een ander persoon. Kijk wat jij kan veranderen om de situatie te veranderen
03/07/2012 08:40
Dank jullie wel voor alle reacties, praten is idd de beste methode, ik doe mn best
03/07/2012 08:39
Tsja, hij is een man. Hij denkt waarschijnlijk, omdat hij het geld binnenbrengt dat hij genoeg voor jou en je kinderen doet. Hij begrijpt niet dat voor vrouwen het juist om de kleine dingen gaat. Een aanhaling, wat tijd samen doorbrengen, een bloemetje meebrengen, etc..
Hij bedoelt het niet verkeerd, hij weet gewoon niet beter. Aan jou de schone taak hem dat duidelijk te maken. ;)
03/07/2012 08:39
Praten, praten en nog eens praten is de enige oplossing hoe moeilijk het ook is :(
03/07/2012 08:39
Meer praten en aangeven wat er is. Als hij altijd werkt dan bedoelt hij het goed. Misschien minder leuk voor jullie maar voor hem wellicht nog midner leuk (hij moet werken). Zonder werkt had je weer andere problemen.

Proberen uit de sleur te komen.
03/07/2012 08:39
Je man bedoelt het niet kwaad denk ik, maar hij is er niet mee groot gebracht. Praten erover, hoe je je voelt en wat het met je doet is het enige wat helpt, denk ik.