Sexueel benaderd worden door een bejaarde man, terwijl je in zijn huis aan het werk bent als thuishulp.

Wat doe je als je ineens betast wordt door de man voor wie je al jaren de huishouding doet? Geloof me als ik zeg dat je niet weet wat je overkomt op zo'n moment. In mijn geval was ik totaal verrast toen hij het voor de eerste keer deed. Ik dacht eerst dat het een grapje was van hem, maar toen ik zijn gelaatsuitdrukking zag, wist ik meteen dat hij het meende.

Maar laat ik beginnen te vertellen dat ik er al zo'n drie jaar werkte.
Ik ben begonnen met drie uurtjes per week.
Toen ik er voor het eerst kwam, bleek het te gaan om een hoogbejaard echtpaar.
Naarmate ik er langer over de vloer kwam, ging de gezonheid van mevrouw langzaam achteruit.
Op een gegeven moment hadden zij recht op zes uur hulp per week.
Vanaf dat moment kwam ik er dus twee keer in de week.
Al snel leer je elkaar dan beter kennen en ontstaat er een band tussen jezelf en de klanten.
Mijn band met mevrouw was beter als die met meneer.
Hij was een mopperkont die alles meestal beter wist.
Zij was een lieve vrouw die het allemaal maar een beetje over zich heen liet gaan.
Maar als hij even weg was voor 't één of ander, dan beklaagde ze zich wel eens bij mij over hem.
Ik luisterde dan naar haar, maar bemoeide me er verder niet mee, als thuishulp is dat niet aan jou besteedt.
Op een avond werd ik gebeld door meneer, hij deelde mij mee dat zijn vrouw die dag met spoed was opgenomen in het ziekenhuis.
Ik schreef elke week een kaart naar haar, en na twee maanden is zij overleden.
Hoewel het niet echt meer nodig was om zes uur per week bij meneer te werken, hij was immers nu alleen, wilde ik niet direct teruggaan naar drie uur.
Hij moest eerst even tijd krijgen om het verlies van zijn vrouw een plaatsje te geven.
Hij begon te veranderen naar mij toe.
Was hij eerst altijd eigenwijs en bazig, nu werd hij toegevend en praterig tegen mij.
Hij liep vaak achter me aan en ik betrapte hem erop dat hij telkens naar mij zat te staren vanuit zijn stoel.
Op een gegeven moment, ik was in de gang een raam aan het lappen, stond hij ineens vlak achter mij.
En vanuit het niets zei hij dat het al heel erg lang geleden was dat hij gestoeid had met een vrouw, en dat hij dat eigenlijk wel weer eens heel graag zou willen doen.
Ik wist niets te zeggen, bleef in eerste instantie gewoon doorwerken, en hoopte dat hij door zou lopen.
Maar hij bleef achter me staan, en op een gegeven moment pakte hij mijn arm.
Ik draaide me om, deed nog wat lacherig, dacht dat hij een grapje maakte.
Maar meteen daarop pakte hij mijn borst en wreef erover.
Ik pakte zijn hand en zei dat ik daar niet voor was, maar hij zette kracht en wreef weer over mijn borst.
Hij keek me zeer vreemd aan en trilde over zijn hele lichaam, terwijl hij tegen me zei dat hij het maar heel even wilde en er verder niets mee bedoelde.
Daarna liep hij weg en ging koffie zetten, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Ik was verbijsterd, zo kon ik hem helemaal niet.
Er ging van alles door me heen, maar besloot te blijven en vergoeilijkte zijn gedrag door te denken dat hij in de war was door de dood van zijn vrouw.
Hij was eenzaam en miste haar heel erg.
Ik nam me voor om bij een volgende keer mijn jas aan te trekken en weg te gaan.
 

Het gebeurde weer.........!

Ik ging dus gewoon verder met mijn werk bij meneer.
Alhoewel... gewoon!
Het was niet meer onbevangen, ik was constant op mijn hoede.
Als hij in mijn buurt kwam, verstijfde ik een beetje, bang dat hij wéér toenadering zou zoeken.
Ik zorgde ervoor dat ik steeds net ergens anders was als hij, wilde niet in één ruimte zijn met hem.
Twee weken gebeurde er niets, ik begon echt te denken dat hij even een zwak moment had gehad door het verlies van zijn vrouw.
Totdat het wéér gebeurde!
Ik stond op een trapje in de badkamer, en ineens stond hij in de deuropening.
Hij keek naar me en zei dat ik er erg gevaarlijk bij stond zo.
Ik zei dat het wel mee viel, dat ik het altijd al zo deed.
Volgens hem kon ik beter op zijn nek komen zitten.
Waarop ik nog zei dat we dat beter niet konden doen,  want hij zou daardoor nog een hernia kunnen oplopen.
Maar hij deed een stap naarvoren en zei dat hij het wilde proberen, en gelijk stak hij zijn hand uit en wreef weer over mijn borsten.
Ik stapte van het trapje af en hij pakte mijn armen vast, onderwijl zeggend dat hij mij zo'n lekker wijfie vond.
Weer wreef hij over mijn borst en vertelde dat het niets te betekenen had, en dat hij verder niets zou proberen.
Het was zo lang geleden voor hem en zijn vrouw had hem de laatste jaren afgewezen terwijl hij het nog wel steeds geprobeerd had.
Ook zei hij dat hij wel een andere vrouw zou willen zoeken, maar dat het nog niet gepast was omdat zijn eigen vrouw nog maar net overleden was.
Ik heb nog tegen hem gezegd dat ik hem zo helemaal niet kon, waarop hij antwoorde dat hij zo ook niet was toen mevrouw er nog was, en dat ik het maar moest beschouwen als een goede vriendschap.
Ik heb mijn werk die dag afgemaakt en ben weggegaan.
Ik wist meteen dat ik er niet meer heen wilde.
Ik heb het thuis verteld aan mijn man en dochter, en die zeiden meteen dat ik er niet meer heen moest gaan.
Met mijn leidinggevende heb ik toen een gesprek gehad, en ook die zei dat dit niet toelaatbaar was.
Ik ben van meneer afgekoppeld door de organisatie, en heb geen contact meer met hem gehad.
Ik heb gehoord dat hij het heeft toegegeven, maar hij was behoorlijk verbolgen dat ik het verteld had.
Hij vond het allemaal maar onzin en wilde dat ik terug kwam.
Dat gebeurde natuurlijk niet, in mijn plaats heeft hij iemand anders toegewezen gekregen.
Hij is door de Thuiszorg gewaarschuwd, als hij nog één keer zijn handen naar iemand uitsteekt, dan wordt hem verdere thuishulp ontzegd, dan heeft hij daar geen recht meer op.
Nu ben ik dus weg bij hem, maar ik blijf eraan denken.
Ik voel me schuldig, terwijl ik dat niet ben.
Ik had niet verwacht dat zoiets zo'n inpact op je kan hebben.
Met hem heb ik aan de ene kant medelijden, hij blijft voor mij een man in de war, en aan de andere kant neem ik het hem kwalijk dat hij zo onnadenkend te werk is gegaan.
Want hoe je het ook bekijkt, het is sexuele intimidatie, en ik voelde me er niet goed bij.
Aan mijn leven voegde het niets toe.
Maar de band die ik had met hem en zijn vrouw, is nu wel op een hele vervelende manier verbroken.
En dat voelt niet goed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

28/09/2012 12:07

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
03/07/2012 08:21
Het doet me goed om jullie reacties te lezen, het bevestigd voor mezelf dat ik toch de juiste weg heb bewandeld in deze nare situatie. Tevens heb ik inmiddels vernomen dat meneer een hele andere versie van het verhaal heeft verteld. Volgens hem raakte hij per ongeluk mijn borst aan toen hij de deur voor me open deed en ik langs hem heen naar binnen ging. En dat is écht een leugen. Maar dat maakt het voor mij nu gemakkelijker om me niet meer schuldig te voelen. Het zegt immers dat hij weet dat hij fout zat, anders verdraai je de waarheid niet. Hij was dus niet in de war, maar heel berekenend bezig.
03/07/2012 08:21
Goed om dit zo op te schrijven...je verwerkt het dan sneller emdr zie artikel is misschien ook goed om het een plaats te geven.
03/07/2012 08:21
Marvisje, niemand mag ongevraagd op jouw vierkante meter komen, jij bent zeker niet schuldig hij heeft een grens overschreden. Maar ik weet waar je vandaan komt en ik snap je twijfel. Het kan de beste overkomen, ik vind het lief om te lezen dat je hem de eerste keer hebt vergeven en waarom dat zegt wat over jou! Dat je de tweede keer voor jezelf hebt gekozen is een wijs besluit. Laat de mooie herinneringen niet verpesten die je hebt met zijn vrouw.
03/07/2012 08:21
heel erg vervelend, en maak je zerker niet druk om of je schuldig bent of niet... de antwoord= nee
03/07/2012 08:21
Het is goed dat je daar bent weggegaan.....en je moet je zeker niet schuldig voelen!
03/07/2012 08:21
Wat een vervellende ervaring, en schuld nee voel je absoluut niet schuldig, zo wordt je leven beheerst door anderen en dat is wel schokkend.
03/07/2012 08:21
Wat een vervelende ervaring, en schuld nee voel je absoluut niet schuldig, zo wordt je leven beheerst door anderen en dat is wel schokkend.