Hoe overleef ik? Longkanker. Ofwel: Er komt een vrouw bij de dokter,

Hoe overleef ik?  Longkanker.

Ofwel: Er komt een vrouw bij de dokter,

Klinkt bekend nietwaar?
Na een mallemolen van onderzoeken, scans en biopsies. En de gezichten van de artsen, in hun ogen las ik al hun angsten voor mij. Ja en het is best schrikken hoor, als je dit verteld wordt door de arts die je wordt aangewezen.

Het verhaal gaat gelukkig niet helemaal zoals in het boek of de film, dat hoeft niet en voor iedereen is dit verhaal anders, net als de afloop.
Maar ik begin met:  wat er aan vooraf ging voor mij.

Het is eind 2007, oktober om precies te zijn als ik pijn krijg in mijn rug en borstkast, alleen links. Na een bezoekje aan de huisarts en hij na onderzoek eigenlijk niets hoort, heeft hij toch het vermoeden heeft van een longontsteking. Hij schrijft een bloedtest en röntgentest uit en geeft een antibiotica kuur.

3 weken lang slaap ik amper omdat ik niet kan liggen door de helse pijnen, zit ‘snachts aan tafel om mezelf zo lang mogelijk te houden. Om de tijd te doden lees ik maar een boek, ‘Meneer Albert’ (een roman over wiskunde).

De inmiddels al 2 kuren helpen niet, bloeduitslagen geven ook niet echt iets bijzonders aan, lichte bloedarmoede?, en op de R’foto is ook bijzonders te herkennen. Bijna had hij mij laten opnemen in het ziekenhuis als de verhoging daalt en ik iets begin op te knapen.

Na 5 weken toch weer aan ’t werk maar dat gaat maar kort als ik weer vreselijke pijnen krijg. Hiermee weten mijn huisartsen ook geen enkel raad en ook hier geen enkele aanwijzing. Ik kan het gevoel niet kwijtraken wat al lange tijd sluimert dat er iets mis is.

Eind januari voel ik me totaal uitgeput, heb last van vreselijk stinkende poepjes, zeer gênant, en ontdek een bultje in mijn hals. Daarmee ga ik dan ook na een week naar de huisarts die me dan ook direct doorverwijst naar een internist.

Helaas is door ‘de wachtende voor mij’ pas een afspraak te maken half mei!!!
Ik voel me beroerd, moe en gefrustreerd maar accepteer, het is niet anders. Maar na het ontstaan van nog meer bultjes in mijn hals, ik heb ook wat moeite met slikken, ga ik toch weer naar mijn huisarts die erg verbolgen werk maakt en mij iets eerder, 10 dagen!, bij de internist krijgt.

Die onderzoekt en geeft mij na afloop al bijna een doodvonnis, tenminste zo voelt het, schrijft dan een petscan uit en een biopsie door een KNO arts uit. De afspraken zijn gelukkig wel snel, maar kan pas weer een afspraak maken 3 weken na de biopsie.
Als ik dan toch 10 dagen na de biopsie gebeld wordt voor een afspraak met een longarts volgende week weet ik het.

Ik heb longkanker.

Hoe erg het is merk ik als ik door de hartstikke aardige dokter ontvangen word, kleincellig en mét uitzaaiing. De prognose is uiterst slecht, waarschijnlijk haal ik het einde van het jaar nietmeer.
Door de uitzaaiingen is opereren geen optie, ook bestralen niet.
Er kan mogelijk alleen met Chemo het proces worden afgeremd of gestopt.

Maar er gebeurde iets in mezelf.

Ik wist dat het waar was van die longkanker, maar ik was niet van plan dood te gaan,
Het was een gevoel van ‘ho, wacht even, daar heb ik nu de tijd niet voor.’
Het klinkt basaal nietwaar, maar zo voelde het voor mij.

Ik had vorig jaar besloten samen met mijn broer(tje) naar Canada te gaan, voor ons het gevoel  ‘Back to our roots’ aangezien wij onze kindertijd daar doorgebracht en de meeste herinneringen hadden.
Het was vrij kostbaar, mijn man voelde daar niets bij, en zijn vrouw invalide, dus de reis zouden we samen maken. En 'niets zou in de weg staan' om dat te gaan doen, geen kanker, geen chemo-kuren, niets.

De arts vond het een goed ding dat ik zo gedreven overkwam over die geplande reis, ried mij aan dit vast te houden en er werd direct een afspraak gemaakt om de chemotherapie te starten.

Dit kon al gelijk aan’t einde van de week. 
Het werd onvergetelijk, de datum 13 juni ’08, de wedstrijd van Orange, en er kwam een Orange zak te hangen aan de infuusstandaard.
Na een uur werd de spanning op mijn hals minder en de volgende dag waren 4 van de 5 bultjes in mijn hals verdwenen.

Het was eigenlijk een wonder.

Je kan je voorstellen dat het een euforie was als je dit zo mee maakt, ik begon dingen weer zo positief te zien. Het was me redelijk meegevallen en ik zag er niet tegenop de volgende 3 kuren te ondergaan.

Toch was het nog bijna misgegaan.

Na 3 weken bleek mijn bloed niet genoeg hersteld te zijn en moest de kuur een dag worden uitgesteld. Deze ging wat lastiger, had ook veel en vaak last van hoofdpijn.Dit kon een bijwerking zijn, werd mij verteld en kreeg paracetamol met codeïne voorgeschreven.

De ochtend dat ik terug zou voor de 2de gedeelte van de kuur die na één week poliklinische werd toegediend, een uurtje en je stond weer buiten, kreeg ik een hersenbloeding.

Ik heb toen gemerkt wat de nadelen zijn als je patiëntendossier niet door alle behandelende artsen kunnen worden ingezien (het elektronische patiëntendossier) zonder dat je daarvoor in 3voud schriftelijk toestemming voor moet geven.

Er was hierdoor niet bekend dat ik chemo kreeg en die ochtend een afspraak had. Mijn man was te zeer overdonderd om te bedenken dat dit zou moeten worden doorgegeven, hij was bezig met een vrouw die raar deed en soms niet aanspreekbaar was. Een mri scan gaf uitsluitsel over de bloedinkje en ik mocht een week in het ziekenhuis verblijven. Gelukkig was na een herstel periode van 3 maanden geen schade te herkennen, wel zwaar als dingen veel concentratie vergen, zoals een draad in een naald....

Pas 3 weken daarna kreeg ik een telefoontje van de longpoli, die zeer verbaasd waren hierover. Een afspraak werd met gemaakt met de behandelende longarts die toen even verbaasd was. Ik heb toen het ziekenhuis toestemming gegeven dat als ik om welke reden dan ook door een specialist of dokter zou worden behandeld, het dossier onmiddelijk ingezien zou kunnen worden.

Het wordt nogal een verhaal, nietwaar. Maar zoals u al zult vermoeden,

“Ik leef nog”.

Jammer genoeg was dit niet genoeg, nog 2 keer heb ik chemokuren moeten ondergaan.
Toch wilde ik niet dat dit artikel weer een triest verhaal wordt/is. Want er is zoveel positiefs, wil ik ook naar voren brengen. 
Geen verhaal over een triest geheel.
Dit artikel zou veelmeer kunnen zijn, een column,  een boek want ik heb nog wel wat te vertellen. 

Dus dit is dus deel 1

 

28/09/2012 12:12

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
03/07/2012 10:23
Als borstkankerpatiënte kan ik mij jouw frustratie wel voorstellen, bij mij ging er van alles mis wat maar mis kon gaan, maar stel jezelf in met één ding: DE GEEST IS STERKER DAN HET LICHAAM!Voorbeeld= Mijn moeder wilde niet eerder gaan voordat haar kleinkind, dat wij samen opvoedden van mijn overleden zus, eerst op een leeftijd kwam dat ze keuzes kon maken, ze bleef bij mij en toen zei mijn moeder,`Nou ga ik maar, heb genoeg geleden, de groetjes! Goed geschreven, niet dramatisch, gewoon zoals het is...Chapeau en sterkte voor de rest van je traject, groet van leny en duim natuurlijk.
03/07/2012 10:23
Wat een heftig verhaal zeg. Gelukkig heb je het overleefd anders kon je dit artikel niet meer schrijven. Duim.
03/07/2012 10:23
Hopelijk alles helemaal in orde gekomen....Duim!
03/07/2012 10:23
Aangezien je schreef in oktober 2007 en daarna 2008 neem ik aan dat je vervolg een goed einde laat zien, want inmiddels is het 2012 en je kan het allemaal zelf na vertellen. Duim en ben benieuwd naar het vervolg
03/07/2012 10:23
duim erbij..
03/07/2012 10:23
Nou, geluk bij een ongeluk dat de prognose zoveel te pessimistisch was... Indringend artikel, knap dat je er zo over schrijft. Ik ben benieuwd naar het vervolg!
03/07/2012 10:15
Wat een heftig verhaal. Ik ben blij dat je het kunt naschrijven en delen met ons. Heel veel sterkte met het vervolg. Ik lees graag het vervolg. Duim en fan erbij.