Klein geluk te paard...of niet

Door Irja gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

In volle galop over het pas geoogste korenland, het zonnetje op mn hoofd en de ritmische ademhaling van mn paard onder me: Als je het over een groot gevoel van geluk hebt.

Van korte duur blijkt deze keer, paardlief vind het genoeg, hij is er zat van en wil naar huis. In één beweging draait hij zich om en na een paar ferme sprongen word ik mij er pijnlijk van bewust dat de grond, die net nog zo mooi onder me glooide, toch wel erg hard is.


"BRONCOOO, kom onmiddelijk hier!!" brul ik de longen uit mn lijf, beter had ik: "Bronco, ren zo hard mogelijk weg!!" kunnen bléren, dan had ik in ieder geval nog enigszins het idee gehad dat meneer luisterde.
In een mum van tijd ben ik hem uit het oog verloren en er zit niets anders op dan me te voet ook in zijn richting te begeven. De woede maakt langzaam plaats voor ongerustheid, is hij naar huis? Of msschn de grote weg opgerend? ooit heeft hij hier al eens voor een file gezorgd waar ze in de Randstad jalours op zouden zijn! Hij vond al die paniekerige mensen in blik wel interessant, niet interessant genoeg voor herhaling hoop ik! Een tweede keer kon wel eens minder aflopen.
Al lopende bedenk ik me dat een paard meestal dezelfde weg terug neemt. "Nee toch" hoor ik mezelf kreunen, straks komt hij in het kanaal terecht. Zn benen zullen vastzuigen en het zadel wordt natuurlijk loodzwaar. Hij kan wel over de kop slaan en verdrinken. En als het niet zó erg is: Hoe krijg ik hem er in hemelsnaam weer uit??? De brandweer??

Ik voel me steeds moedelozer worden en de tranen stromen over mn wangen: Altijd heb ik mn mobiel op zak en vandaag vergeet ik dat ding, in de verste verte geen sterveling te bekennen en natuurlijk begint mn knie ook nog op te spelen, ook ooit opgelopen met dank aan Bronco. Het vliegen gaat steeds beter, de landing moeten we nog oefenen.
Erger dan dit kan het niet worden bedenk ik me, en dan voel ik de eerste druppen vallen. Binnen de kortste keren stort het uit de lucht en word ik me van het volgende gevaar bewust: Als het zo nat is wordt het gras spekglad, als dat stomme beest nu maar niet gaat springen, hij breekt al zn botten nog!


Ik weet niet meer wat nu tranen zijn en wat regen is. Waarom is er nu niemand in de buurt!! Als je eens alleen wilt zijn kom je om de haverklap iemand tegen en nu ik iemand nodig heb....Niemand!
Oh mijn hemel!! Hij kan ook naar de paarden van de boer verderop zijn gerend, ze zullen helemaal dol worden en misschien wel door het draad rennen, en zes paarden kunnen ook zes keer zoveel schade aanrichten als één. Ze kunnen elkaar ernstig verwonden of met zn allen de grote weg opzoeken en een ernstig ongeluk veroorzaken.Of zouden ze zo dom zijn met zn allen in het kanaal te springen?? Zoveel autos heeft de brandweer hier geeneens!

Nu loop ik luidkeels te janken en ik moet nog minstens twintig minuten lopen voor ik bij het eerste huis ben, inmiddels doorweekt, strompelend van de pijn aan mn knie, een fikse hoofdpijn onder mn cap, en nog geen spoor van dat rotbeest.
Ik laat me zakken op een grote steen aan de rand van het stoppelland en vraag me af wat alle mensen in nood altijd doen: Waarom IK??? Ik leg mn hoofd in mn handen en laat mn tranen de vrije loop...totdat ik een harde duw in mn rug krijg, verschrikt kijk ik op: Bronco!! Kletsnat maar ongedeerd, geen collegapaarden meegenomen en zo te zien ook geen duik in het kanaal. Ik hoor geen sirenes loeien dus hoogstwaarschijnlijk heeft hij de grote weg ook gemeden, godzijdank..hij is terug!


Ik geef hem een knuffel en een kus op zn neus en lach door mn tranen heen. Eigenlijk valt mn knie vandaag wel mee, het is erger geweest. Mn hoofdpijn is als sneeuw voor de zon verdwenen, dat was dus pure spanning. Het stopt met regenen en ik heb eigenlijk helemaal geen zin om naar huis te gaan. Het stoppelland is wat natter maar goed begaanbaar: We gaan ervoor!!
En terwijl ik in volle galop over het pas geoogste, ietwat natte, korenland rij voel ik het zonnetje weer doorkomen. Ik hoor de ritmische ademhaling van mn paard onder me en ik denk:
"Wat een groot gevoel van geluk!".

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat een doemscenario's kan een mens verzinnen! Gelukkig is alles goed afgelopen
Altijd een mobiel mee nemen is hier de regel! Wat lief van hem toch dat hij mooi terug kwam. duim
mooi verhaal, gelukkig is het goed gekomen.
paarden zijn toch altijd trouw aan hun baasje. mooi geschreven.
Goed verhaal! Fijn dat 'ie bedacht had je weer eens op te zoeken.
Top! Mooi geschreven!
wat een leuk verhaal! ik hou ook van paarden