Mijn auto ongeluk

Door Robjes gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Hierbij een artikel over mijn auto ongeluk op 25-10-2010

Mijn Auto Ongeluk

25 Oktober 2010, nooit van mijn leven zal ik deze dag meer kunnen vergeten, het was 09.25 en na een zware nachtdienst van 12 uur reed ik over de A2 van Amsterdam richting Rotterdam, ik reed in een Fiat Panda oud model, zo'n mooi vierkant doosje:Zoals het een Fiat Panda betaamt zat ik dus met mijn hoofd bijna tegen de voorruit aangedrukt met mijn 1 meter 93, mijn ogen waren zich nog aan het instellen op het daglicht aangezien je daar een beetje gebrek aan hebt tijdens nachtdiensten (klinkt toch vrij logisch).

Alhoewel ik reed dus op de A2 waar je net een klein stukje heilt, tussen Abcoude en Vinkeveen en ik heb weer het geluk dat er een vrachtwagen voor mij rijd, dus ik geef wat gas bij tot ik de 120 km p/u heb behaald (wat hier ook de maximum snelheid is) en haal de vrachtwagen in.
Helaas had ik niet kunnen voorzien dat de zon flink irritant aanwezig was voor deze vrachtwagen, dus bij het inhalen schijnt de heerlijke felle en laagstaande ochtendzon recht mijn ruit in waar mijn hoofd niet ver van verwijdert zit. Het noodlot slaat dus toe en het zonlicht is zo heftig dat ik tijdelijk verblind word en een rode waas voor mijn ogen krijg.
Uit angst om ergens tegenaan te klappen hou ik mijn stuur in de positie waarop deze al was bij het inhalen, voornamelijk met de gedachte dat ik beter zijdelings tegen de vangrail aan kon schrapen dan dat ik frontaal tegen een voorligger aan zou klappen.
Een seconde later krijg ik mijn zicht weer terug en zie ik op misschien twee meter voor mij een pijlwagen staan, geen tijd meer hebbende om deze te ontwijken klap ik dus vervolgens met 120 km p/u frontaal op deze pijlwagen.


En aangezien dat niet de enige pech is die ik heb raak ik niet buiten westen, ik maak de klap mee en alles wat erna gebeurt maak ik ook mee, ik voel mijn benen een flinke smak maken waarna ze totaal gevoelloos worden en ik voel het glas door heel mijn lijf snijden.
Mijn arm maakt een beweging welke al helemaal niet prettig voelt en het lijkt alsof er een jachtgeweer op mijn borst word afgevuurd. Het enige waar ik nog aan kon denken was dat ik wou blijven leven.

Ik begon om hulp te schreeuwen (voor zover er nog geluid uitkwam) en binnen twee minuten zag ik in mijn ooghoek vanuit de andere kant van de snelweg 2 vrachtwagenchauffeurs aan komen rennen. Bij mijn auto (wat er nog van over was) aangekomen begonnen deze direct tegen me te praten vroegen ze mijn naw gegevens om te kijken of ik nog bij was. Deze kwamen er behoorlijk gebrekkig uit, maar ze wisten in ieder geval dat ik nog redelijk bij kennis was. De ene man begon mijn hoofd aan mijn hoofdsteun vast te tapen (wat een geluk dat ik altijd tape in mijn auto heb!) voor het geval dat ik nekklachten zou hebben en de andere man vroeg of hij iemand voor mij kon bellen.
Vervolgens gaf ik de man te kennen dat hij mijn moeder kon bellen en na ongeveer twee minuten had ik haar 06 gegeven. De 1e man had ondertussen mijn hoofd vastgetaped en was in gesprek met de hulpdiensten. Niet heel veel later had de 2e man mijn moeder te pakken gekregen en hield haar aan mijn oor, niet heel slim achteraf want het enige wat ik mijn moeder nog kon vertellen was "Ma ik ga dood, ik ga dood ma, ik  ga dood!" wat mijn moeder dus een behoorlijk panische aanval bezorgde.

Bij het aankomen van de hulpdiensten kon ik weer een kleine glimlach vertonen op mijn gezicht, ik schatte mijn kansen op overleving al ietsjes hoger in maar was nog steeds bang dat ik dit niet zou gaan overleven.
Ineens gebeurde alles in een rap tempo, de ene hulpverlener legde een deken en mijn jas over mij heen en begon met mij te praten om me rustig te houden.
Ondertussen begonnen 4/5 andere hulpverleners mijn auto om te vormen in een Fiat Panda Cabrio omdat ze geen andere manier wisten mij de auto uit te halen.

Na de nieuwe facelift van mijn auto voelde alles nogal hobbelig en pijnlijk, ik probeerde te praten maar wegens de hoeveelheid bloed in mijn mond was dit niet heel erg succesvol, de hulpverlener die mij constant ondersteunde vertelde mij dat ik het bloed maar gewoon uit moest spugen over de jas heen, maar ook dit was geen geslaagde actie, aangezien ik nergens meer kracht had liep het dus vanaf mijn mond langzaam naar beneden waardoor ik me nog kutter en smeriger voelde.

Ondertussen werd er een houten plank onder tussen mijn rug en mijn rugleuning geschoven en werd alles klaar gezet om me zo snel mogelijk uit de auto te krijgen en de ambulance in. Vervolgens werd ik door 7/8 man door middel van de houten plank zo de auto uitgehesen en was het vervolgens toch ook een zeer angstaanjagende ervaring om midden op de snelweg op een houten plank de lucht in gehesen te worden, heb ik weer met mijn hoogtevrees.
Vervolgens in de ambulance aangekomen was ik alweer een beetje tot rust gekomen, de artst welke mij bijstond gaf me wat morfine waardoor ik de wereld weer van een wat positiever standpunt kon bekijken, halverwege de rit kon er zelfs nog een lachje af, waarbij ik het volgende zei tegen de arts " Ha, toen ik de  auto uitgehesen werd hoorde ik mijn tomtom nog zeggen dat er op de A2 een vertraging was vanwege een ongeluk".
Toch leuk die tomtom's, kunnen blijkbaar ook tegen een stootje!

In het Amsterdam Medisch Centrum aangekomen word ik de trauma kamer ingereden waar ik vervolgens de schrik van me leven krijg. Al mijn kleren worden kapot geknipt tot ik in mijn volledige schaamte helemaal naakt op het ziekenhuis bed lig, onder een toeziend oog van rond de 12 artsen en verpleegsters.
Wat er daarna allemaal gebeurd kan ik niet meer bijhouden, alles gebeurd tegelijk, ik word geprikt, er worden zalfjes gesmeerd, botten worden getest, foto's worden gemaakt en er worden vragen gesteld, eindelijk ben ik het middelpunt van belangstelling!

Ik kan hier nog een hele uitgebreide beschrijven van alle activiteiten binnen het ziekenhuis gaan geven maar dan word het een beetje te gek, al met al ben ik erg goed vanaf gekomen, 2 hechtingen in mijn kin, 2 in mijn elleboog, een gebroken wijsvinger waar ze nog even in de nagel moesten boren, 2 knieen met beschadigde zenuwen en een nachtje slapen waarna ik weer naar huis mocht.

Ik wil bij deze alle hulpverleners maar vooral ook de 2 vrachtwagenchauffeurs bedanken, want zonder deze mensen was ik hier wellicht niet meer geweest.

Nieuwsbericht ongeluk:
http://www.dichtbij.nl/amstelland/regionaal-nieuws/artikel/1831377/auto-botst-op-pijlwagen-op-a2.aspx
 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hallo Robjes,

Ik las jou auto ongeluk en wow man, wel een slechte en van de andere kant ook een goede ervaring.

Ik heb op 24 januari 2011 ook een verkeers ongeval gehad op de Maas en Waalweg te Druten. Ik lees dat er twee vrachtwagen chauffeurs en nog andere hulpverleners jou te hulp hebben geschoten, wel fijn, maar bij mij was het helaas een vrachtwagen chauffeur,die de boel zat te terreuriseren en uiteindelijk is hij er ook vandoor gegaan,zonder dat er iemand zijn kenteken kon beschrijven.

Bij mij heeft de Politie ook geen onderzoeken in de aanrijding of zoeken naar die dader verricht.

Ik werd de enige schuldige in deze ongeval aangewezen. Na twee maanden heeft mijn verzekerings maatschappij ook mijn verzekeringen stop gezet en als reden dat ik Roekeloos rijder was. Zij hebben mij aangemeld bij een fonds van de verzekeraars en kan ik 5 jaar lang niet meer normaal verzekerd worden, alleen bij Rialto verzekeringen voor een hogere premie.

Wat betreft mijn lichamelijke letsels. gebroken rug,gebroken sleutelbeen en de pink op 4 a 5 plekken gebroken. Na aantal operaties, ben ik nu een beetje aan het herstellen. ik heb vanaf 24 januari 2011 niet meer kunnen werken en mijn auto is ook Total Los.

Wat ik wil zeggen is, je hebt de goede mensen om je heen gehad, want ik ben nu een beetje mijn vertrouwen in mensen kwijt.

Mvg.
Eric uit nijmegen
Bedankt voor de reacties, vrijwel alles is hersteld op één knie na, nog steeds een beschadigde zenuw waardoor ik niet meer op mijn knieen kan zitten o.i.d. Mijn moeder is er uiteraard wel weer bovenop gekomen, al was ik persoonlijk sneller van de schrik bekomen.
Heel duidelijk beschreven, de gebeurtenissen en gedachten en gevoelens die er door je heen gingen. Een ongeluk is behoorlijk heftig om mee te maken. Goed geschreven
Nondeju!
Hoe is het mogelijk dat je het er zó goed hebt afgebracht!
Emotioneel verhaal, krachtig geschreven!
Hoe is het met je moeder?
Duim en fan!
Woow wat een heftig verhaal. Gelukkig dat je hebt gered. Is alles weer hersteld in het lichaam?
En welkom hier op xead, dat we nog veel van je mogen lezen!
Voor nu een dikke duim!