Geslaagd! Een Master-titel op zak.. dus 't leven bereikt een nieuw dieptepunt.

Door Madje88 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Het duimen, het hopen, het meedenken en meevoelen.. het heeft geholpen. Ik ben geslaagd en wel. Dus ik ben ongelukkiger dan ooit....

Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen had.

Nou, dit keer niet dus. Afgelopen jaar, september 2011, begonnen aan een éénjarige voltijd opleiding: Master SEN. Special Educational Needs. In eerste instantie omdat er vrijwel geen werk te vinden was in onderwijsland, deels omdat ik me  nog niet 'rijp' voelde en stabiel voelde om een groep te leiden, deels omdat ik me verder wilde bekwamen. 

Nog nooit is iets gelopen zoals het hoorde, ook qua opleidingen niet. Gymnasium begonnen, blijven zitten, van 3 gymnasium naar 4 havo en 5 havo. Pabo, 5 jaar over gedaan door een burn-out..en zelfs daarna nog vertraging oplopen. Afstuderen in augustus. Zonde.

Afgelopen jaar is een heftig jaar geweest. Veel last van mijn depressie gehad, veel last van de fibromyalgie gehad. Extreem oververmoeid geweest. Tegenslag op tegenslag. Een niet aanvaard meesterstuk-concept. Extra oprdachten als straf op het niet aanwezig zijn tijdens alle lessen. In Amsterdam. Wat een reis van 3 uur heen, en 3 uur terug betekende. Per dag. 

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Ondanks alles, ondanks veel..ben ik nu dan toch geslaagd. Binnen de tijd. Geen vertragingen. Geen problemen. Geen onvoldoendes. Één 6je, een heleboel 7ens en een hele mooie 8. Schitterend commentaar van de desbetreffende docente..

"Wat een mooie en uitgebreide uitwerking van je eindopdracht. Mandy, je was en bent een bijzondere student. Ik heb veel van je mogen leren. Dank je voor je inbreng."


......Stilte. Dank...Ontzettend lieve woorden.

En nu ben ik dus klaar. Klaar met studeren. Klaar met student zijn. Afgelopen.

 

Afgelopen, klaar, schlüss.

En toen besefte ik me ineens: Ik ben niets meer. Geen student. Geen docent. Geen werknemer. Ik heb niets, ik ben niets meer. Ik ben 'ZZP'er'; heb een eigen 'bedrijf'. Heb een leerling die ik mag begeleiden. Maar de zomervakantie staat voor de deur, en dan houdt ook dat op. Nog 2 begeleidingsmomenten van een uur. Maar wat dan.. Wat nu dan? Je moet verder, maar hoe? Vertel me in hemelsnaam hoe....

Geen doel, geen kracht. Ik voel me leger, nog nuttelozer dan ervoor. Geen eigen huisje, geen werk, geen opleiding. Geen kat, geen rijbewijs, geen baby. Alles om me heen verandert zo snel, alles en iedereen lijkt zo welvarend, zo goed te gaan. En ik weet ergens dat het ook met mij goed gaat. Ik heb een hele fijne relatie, een ontzettend lief en oprecht lief, ik heb een vader en een moeder, twee broertjes.. een schoonmoeder en vader bij wie ik mag wonen... We zijn allemaal min of meer gezond, geen schokkende ziektes meer.. 

Waarom kan ik daar dan niet van genieten? Waarom voel ik alleen wat er niet is? Ik weet het niet.

 

Het voelt allemaal zo onzeker.

Ik voel me zo onzeker. Wat te doen, waar te gaan? Ik zoek een hand die de mijne vastpakt, en me leidt. Ik weet niet, of ik al los kan lopen. Houd me alsjeblieft nog even vast?

 

mandy, juni 2012.

 

Reacties (42) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn reactie sluit aan bij de lovende woorden. Ik las dat je fibromyalgie hebt. Dat heb ik ook. Toch wilde ik weten waardoor dit kwam, En dat waren mijn jeugdtrauma's. Diagnose:
chronische PTSS. Heb nu hulp van het GGZ. (57 jr)
Misschien een hint? Sterkte.
Je kunt altijd nog gaan schrijven!
Allereerst Gefeliciteerd.. ik herken het gevoel heel sterk, dat alles groener lijkt aan de overkant..! kop op..Geniet van de zomer en er komt vast iets moois voor je op je pad!..Succes!
Van harte gefeliciteerd!
Heel erg gefeliciteerd! Heel mooi hoe je toch nog een master heb kunnen behalen!
Gefeliciteerd met je diploma! De toekomst wijst zichzelf uit en daar wens ik je heel veel succes in. Dubbeldikke duim, fan ben ik al
Gefeliciteerd!

Ik hoop dat je snel je draai weer kunt vinden!