Schrijfopdracht Alicia: Obsessie: Hier mijn vervolg.

Door Babbelaarstermetdiepgang gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mijn vervolg op de uitdagende opdracht van alicia, zij eindigt met de woorden: " Je opent de gordijnen, je wangen nog roze van de slaap. Met verwarde haren tuur je naar buiten of het een zonnige dag belooft te worden. Het is net alsof je blik langer op mijn raam blijft rusten.."

Dit ging vooraf; http://www.xead.nl/hoe-gaat-dit-aflopen

Obsessie, zo ging het verhaal verder;

In de val

 

Je staart maar wat en het valt me op dat je niet blij en ontspannen kijkt.

Ik verscherp het beeld van mijn verrekijker en zie nu ook  hoe vermagert je eigenlijk bent. Ik schrik er een beetje van. Langzaam draai je om en loopt weg van het raam. Iets van medelijden overvalt me. Ik voel nu echt heel duidelijk dat er iets niet klopte aan jouw stem toen je zei: “ we passen niet bij elkaar”. Mijn gedachten slaan op hol en ik fantaseer dat je spijt hebt en me terug wilt. Dan bedenk ik dat het beter is mezelf geen illusie voor te houden. Ik beslis om nog wat dagen hier te blijven om jou in de gaten te kunnen houden, al is het nu met een heel andere intentie.

 

 

Even later zwaait de voordeur open en zie ik je in luchtige sportkleding wegrennen.

Je haren in een paardenstaart en opnieuw valt het me op hoe hoekig jouw gezicht is geworden. Je wangen zijn ingevallen en de schoonheid die je voorheen had door je gezonde normaal slanke uitstraling is nu verdwenen. Daarvoor in de plaats zie ik een uitgemergelde persoon die ik iedere dag twee keer zie vertrekken voor jogging. Een uur in de ochtend en een uur in de avond! Stom van mij, dat het me niet was opgevallen dat dit inderdaad wel een beetje teveel van het goede is.

 

 

Ik maak me zorgen.

Dit kan niet goed zijn. Mijn vermoeden staat me nu klip en klaar voor ogen.  Je hebt anorexia.  Als ik terug denk,  at je heel weinig.  Je ging vaker naar de toilet. Je droeg steeds vaker te wijde kleding. Wilde de laatste tijd geen seks meer. Oh nee, dit is afgrijselijk. Ik moet ingrijpen. Ik moet iets doen. Maar wat?

Niets kreeg ik nog uit handen. Ik keek in de spiegel en zag dat mijn ogen met rood waren doorlopen. Het leven van de laatste drie weken hadden me niet goed gedaan. Ik was nu ook radeloos geworden. Ik kon jou gewoon niet loslaten. Ik heb nog nooit zoveel van een vrouw gehouden. Het was zo ongelooflijk hoe je mij die zondag dropte. Ik kon dat niet accepteren. Toch was mijn gedrag daarna absurd. Dat besef ik nu temeer. Je hebt me op teelt laten gaan. Nu ik alle gevoelens die er maar zijn de revue heb laten passeren, zoals woede, onmacht, jaloezie, angst en verdriet.  De hoop is overgebleven.  Je hebt problemen. Problemen waarvoor je mij wilde beschermen. Waar je mij niet bij wilde betrekken. Een traan voel ik over mijn wang lopen en besef dat ik je niet even zomaar kan helpen. Het zal niet vanzelf gaan en het zal niet een, twee, drie zijn dat we onze relatie zullen kunnen hervatten, als dat überhaupt nog mogelijk zal zijn.

 

 

Ik poets mijn tanden was mijn gezicht en zet een beker  koffie.

Ik stink naar zweet en besef dat ik ook eens zal moeten douchen. Ik zit met mijn beker koffie in de ene hand en de verrekijker in de andere hand te turen als ik je daar aan zie komen. Je bent nat van het zweet. Je grijze shirt is is donker op de rug en borst. Je armen en benen glimmen net als jouw gezicht. Je staat nog even te stretchen en gaat naar binnen. Ik wacht en verwacht dat je nu gaat douchen en aan gaat kleden. Daarna zal ik je nog naar buiten zien komen om  jouw met de auto te zien vertrekken naar jouw werk.  Ik spreek met mezelf af dat ik daar nog op wacht en dat ik vervolgens ga  douchen, scheren en zorgen dat ik weer een normaal uiterlijk krijg. Onderwijl verzin ik dan hoe ik op vriendschappelijke wijze met jou in contact kan komen.

 

 

Er is een uur voorbij ik sta hier nog en je komt maar niet naar buiten.

Nog een uur gaat verder en ik word helemaal ongeduldig. Dit is niet normaal. Ik zie nergens beweging in het huis. Je poes moet bij de voordeur op en neer lopen omdat ik al een kwartier een kleine schim zie bewegen. Vreemd, je laat hem nooit echt wachten. Ik word hier bloednerveus van. Ik zie nu waanbeelden voor me dat je misschien door het vermageren, de inspanning van het lopen en de benauwde temperaturen, tegen de grond ben gegaan. Jazeker, je ligt daar tegen de grond, flauwgevallen. Misschien heb je jouw hoofd geraakt... Ik moet naar je toe, ik moet aanbellen.

 

Paniekerig van angst, pak ik jouw sjaal van de stoel en neem die geklemd in mijn hand mee als smoes. Ik stap het huis uit, steek over, haal diep adem en bel aan. Nog geen beweging. Na drie keer aanbellen raak ik door de opgelopen spanning van mijn eigen verbeeldingsangst, zo in paniek dat ik om het huis loop. Over de poort klim die op slot zit en naar de achterdeur ren. Tot mijn verbazing is die open. Ik roep jouw naam en wacht in de deuropening. Er komt geen enkel antwoord. Dan hoor ik het miauwen van de poes in de hal. Ik roep nog een keer wat luider en wacht af. Mijn handen trillen als ik buiten zinnen de deur naar de woonkamer open, ik steek mijn hoofd naar binnen maar zie geen teken van leven. Dan open ik de deur naar de hal en de poes loopt langs me heen door de openstaande keukendeur naar buiten. Ik kijk in de hal en zie niets. Ik roep met een hese stem opnieuw jouw  naam waar ik geen reactie op krijg. Ik twijfel even of het zaak is om de trap op te lopen. Toch is er iets in mij wat zegt ga naar boven. Ik loop de trap langzaam op en roep nogmaals  jouw naam. Ik begin nu te twijfelen of je wel thuis bent.

 

 

Misschien ben je wel achterom naar de buren gegaan.

Daarom was natuurlijk de achterdeur gewoon open. Ik baal als een gek en wil eigenlijk zo de trap weer afrennen en naar buiten. Wat in hemelsnaam haal ik allemaal in mijn dolle kop. Dit kan ik niet maken. Ik zie er uit als een schooier en stink als de pest. Zo is het niet mogelijk mezelf te tonen. Als je me zo ziet schrik je jezelf  te pletter. Als ik omdraai om naar beneden te gaan, staat daar de buurman onderaan de trap. We kijken elkaar aan en ik weet niet waar ik het moet zoeken. Hij roept heel hard jouw naam, er volgt nog steeds geen antwoord. Het is een boom van een vent. Met angst in mijn donder zie ik zijn ogen veranderen en voel de bedreiging groeien.

 

 

Ik loop rustig door naar beneden terwijl  hij me vraagt wat ik met jou gedaan heb. Ik zeg hem dat je niet thuis bent. Hij zegt dat jij in paniek net een sms naar hem had gestuurd en wanhopig bleek te zijn. Ook had hij een doffe klap gehoord. Daarom had hij eerst geprobeerd te bellen maar jouw telefoon stond uit. Dat vond hij maar vreemd en had toen maar besloten poolshoogte te gaan nemen.

” Wat heb je daar in jouw hand? Een sjaal van haar? Wie ben je?”  vraagt hij.
“ Ik ben haar ex en kom haar sjaal terug brengen” antwoord ik.
“ Dan kom je maar mee met mij naar boven. We gaan haar zoeken.”beval hij.

Mijn hart slaat over en ik voel me in de val. De bevestiging is daar wanneer we je op de zolder zien bungelen aan een van jouw sjaals. Je hebt jezelf opgehangen.

 

Tenminste dat moet ik nog zien te bewijzen.

 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel bijzonder!
Ik had dit even gemist maar ben nu heel blij het alsnog gevonden te hebben. Ik verbaas me telkens weer over de verschillende invalshoeken die mensen hebben maar die van jou is wel heel bijzonder. Ik wacht wel op een vervolg hoor :)
Het zweet brak me uit ik ben blij dat ik geen sjaals draag, spannend verhaal geschreven.
Nu maar wachten op het vervolg.

Pork geeft de Partij DUIM.

DRIMPELS.
amai, dat was ook een prachtig verhaal. Jij schreef het zo goed dat ik het in één adem gelezen heb. Het is nu de vraag wie deed het? een open einde ... prachtig!
Dik verdiende duim erbij
Ik bedank jullie allemaal voor de lieve reacties!
Dit had ik zeker niet verwacht! Het was voor mij een erg toffe uitdaging om mee te doen, vooral omdat het genre thriller eigenlijk niet zo mijn ding is... Een prima oefening dus. :)
Dan ook vond ik het geweldig de stukken van de andere schrijvers te lezen om andere stijlen en mogelijkheden te zien. Erg interessant en leerzaam. Een dikke duim voor Alicia voor deze heerlijke schrijversopdracht! We want more... ;)
Ook weer heel anders, en inderdaad een open einde... oef.
Vind het wel heel mooi! - zou ik haast vergeten te zeggen;)