(deel 2) Het Boek Vette Pech fietst regelmatig bescheiden voorbij.

Door Babbelaarstermetdiepgang gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Regelmatig fietst het boek van Dorina bescheiden voorbij, hunkerend naar de juiste hoeveelheid aandacht. Soms gaat ze met gierende banden door de bocht om die dan ook wel te krijgen.

Vooraf gegaan door deel 1

http://www.xead.nl/het-boek-vette-pech-fietst-regelmatig-bescheiden-voorbij-deel-1

 

(deel 2)  Het Boek “Vette Pech” fietst regelmatig bescheiden voorbij.


Regelmatig fietst het boek van Dorina bescheiden voorbij, hunkerend naar de juiste hoeveelheid aandacht. Soms gaat ze met gierende banden door de bocht om die dan ook wel te krijgen.

 

 

Palmzondag.

Jesolo  windkracht 6. Met het vooruitzicht dat de wind gaat liggen rond het middaguur. De zon schijnt heerlijk en we wachten tot het mogelijk zal worden om onze toko’s open te gooien. We maken grappen en we trappen lol. Het is niet voor niets 1 april! We liggen in een stuip als het Ricardo lukt te verkopen met zijn gesloten “winkel”!

 

 

Na een poosje dollen, kwam het boek van Dorina weer voorbij fietsen en ik besloot deze kans te grijpen om een ongestoord begin te kunnen maken. Ik pakte mijn gammele houten klapstoel en zette deze in de zon en uit de wind. Ik plofte erop neer of het een zachte fauteuil was en haalde even heel diep adem.

 

Een gewaarschuwd man telt voor twee. Er was al vaker gezegd dat er gejankt werd tijdens het lezen van het boek. Dit boek met zoveel wezenlijke, droevige drama. Kom op, zeg! Ik ben ik en als ik niet wil huilen dan huil ik niet. Om precies te zijn was het bij de zin “De ellende is begonnen” dat mijn ijzeren zelfbeheersing omver tuimelde. Voordat ik het wist zat ik te janken als een klein kind. Wat een gruwelijk contrast zit er in dat hoofdstuk tussen geboorte en de dood in aantocht. Zo treffend beschreven.

 

 

De stijl die Doortje gebruikt in het stukje waar ze de “Ballon scène” omschrijft is zo intrigerend mooi dat ik het nog eens las. De discrepantie is zo wezenlijk herkenbaar. Vaak passeert het ons onopvallend. Hier is het een prachtig omschreven tweestrijd over dezelfde ballon. Aan de ene kant de angst, schaamte, spijt. Aan de andere kant de opluchting, blijschapsmomentje, trots en de hervonden zelfvertrouwen. Dit alles hing aan een kwetsbaar draadje; de reactie van haar zo zieke zus. Ik noem dit een pittige vertedering.

 

 

Fiorenzo heeft zonder dat ik ook maar iets gemerkt heb de kraam geopend en zelfs is de wind gaan liggen. Ik hoorde hem niet roepen en keek pas op toen ik zijn hand op mijn arm voelde. Hij vraagt me een prijs en ik die hem aankeek met een behuild “Alice Cooper” gezichtje gaf hem die na het ophalen van mijn neus. Ik had me vanmorgen nog met zoveel zorg opgemaakt, maar dat had nu voor mij geen enkele waarde meer. Ik zat vastgezogen in het drama “Voorhaar”. Ik beleefde de pijn, de hoop, de onmacht, en het verdriet.

 

 

Het idee van mij om ongestoord te kunnen lezen ging niet helemaal op. Het boek liet me soms lachen en soms huilen. Die afwisseling wekte interesse bij mijn collega’s. Ze kwamen eens kijken wat ik aan het doen was. Ik liet hun het boek zien en gaf een korte omschrijving. Eentje beweerde wel eens iets te hebben gelezen van Dorina Voorhaar! Nou dat zal ik haar wel even kunnen vragen! Is er iets wat wij niet weten? Met haar bekendheid is het sneller gegaan dan ze zelf had durven hopen. Ze zou zichzelf voorbij gefietst hebben.

 

De doorgeweven beleefwereld van Daphne is hartverscheurend. De gedichten die er betrekking op hebben zijn een fijnbesnaard contour. De scène van de jurk geeft aan hoe geweldig de ouders van Dorina zijn. Zo verplaatsen in en alert op belangrijke details. Als ze met al hun verdriet op deze wijze hun kleinkind kunnen “troosten” dan kan ik nagaan wat die mensen hebben betekend voor de opvoeding van hun eigen vijf kinderen.

 

 

Het boek trekt je naar binnen. Je leert de familie Voorhaar kennen. Je wordt er familiair mee. Opvallend hoeveel er uit het verhaal te halen valt. Het is geen dik boek maar wel krachtig. Ik had al wel wat gedichten gelezen uit haar boek en die erg mooi gevonden, maar nu ze in deze context stonden raakten ze mijn ziel.

 

 

Ze heeft het prima gedaan om dit drama te verwoorden in een boek. Een boek dat zijn sporen zal nalaten op lotgenoten en niet lotgenoten. Een boek dat haar geholpen heeft bij het verwerken. Een rouwproces duurt jaren. Hopelijk neemt ze daarvoor de tijd en tobt ze niet over het loslaten van die ballon. De dag dat Dorina de ballon loslaat is de dag dat ze beseft dat Yvonne voor altijd als een engel om haar en haar familie heen dwarrelt.

 

 

Ja graag, zonder suiker en een heerlijk stuk eigen gebakken appeltaart!

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt Kikafonie
Bedankt Love_Rose
Bedankt Weltevree

Karazmin, het boek is te bestellen bij Doortje via een bp!

Hannah bedankt
Henie bedankt

Bedankt Edwin
Bdankt neerpenner

Ha ha ja die diepgang, Lucifall, alles op zijn tijd... Bedankt voor het enorme compliment!

Bedankt Alicia
Bedankt Yrsa


Ik ben onder de indruk van jullie reacties! Heel erg bedankt allemaal!
wat heerlijk geschreven, mooie recensie Anja!
Prachtige recensie, inderdaad.
duim!
Babbelaarstermetdiepgang.
Nu begrijp ik temeer de toevoeging: diepgang.
Wat heb je een schitterende indringende recensie geschreven. Chapeau!

@ Hannah.. zo lief dat je hier ook reageert! Sweeterd! xx
Wat prachtig geschreven, heel mooi!
nou wil ik hem ook lezen.