x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn laatste feestje, mijn begrafenis.

Door Madje88 gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

De enige zekerheid in het leven is dat je zult sterven, en tot die tijd leeft.

Mijn laatste feestje.

Momenteel ben ik veel bezig met 'het afscheid'. Hoe zal het zijn? Hoe zou het gaan? Dát je gaat, dat is een gegeven zekerheid.

Een hele geruststelling, dat er toch nog íets vaststaat. Maar waar, wanneer, hoe en waarom?
Dat zal de vraag blijven. En dat maakt mij zo bang. Wanneer zal jouw klokje stoppen met tikken? Waar zal jij voor het laatst je biertje drinken? Wie zie jij het laatst voordat jouw lichtje uit gaat? Wat zullen jouw laatste woorden zijn, en waarom? Zul je je ervan bewust zijn dat alles de laatste keer heeft gehad, of heb je geen idee? En wat heeft daar zijn invloed op? Is het een beangstigend idee, dat het zomaar voorbij kan zijn, of geeft het je een bevrijdend gevoel, niet altijd bezig te hoeven zijn met het naderende eind? Wat vinden we nu eigenlijk prettig??

Oma's laatste feestje.

Ik weet dat we er goed aan hebben gedaan. Toch blijft het een naar idee.Het infuus is eruit. Ze krijgt geen vocht meer. Langzaam droogt ze uit. De lucht uit haar mond wordt ondraaglijk, de kleur uit haar gezicht verdwijnt. We besloten dit lijden, het uitstellen van iets wat onverbiddelijk doorzet, het verlengen van de pijn op een natuurlijke manier te stoppen.

Met een soort enorm wattestaafje maak ik haar lippen nat. Ze zijn helemaal kurkdroog. De kracht om te praten is ze kwijt. Haar hoofd rolt steeds naar de zijkant, en verwoed doet ze een poging hem weer recht op het kussen te krijgen. Ik help haar maar. Maar alles is zo dun, zo vel over been. Fragiel. Alles, alle aanrakingen doen zeer. Ook mij. Je voelt het leven onder je handen wegvloeien. De uitstekende botten, de ingevallen wangen. De holle oogkassen. Het voelt niet meer als mijn oma. Maar ze is het wel. En daarom blijf ik gaan. Omdat ik van haar hou. Omdat ik heel veel, zielsveel..omdat ik zoveel van haar houd. Ik ga haar missen.

..Ook al weet je dat het einde nadert, laat elkaar niet in de steek..

 

Hoe zal het zijn?

Wat mij fascineert, bezighoudt, intrigeert, zijn bijvoorbeeld de bloemen. Ik hoef geen bloemen op mijn graf. Dan ben ik dood. Ik kan niet meer dankbaar zijn, of genieten.Klinkt logisch toch? In mijn hoofd ís het ook logisch. Breng de bloemen naar mijn nabestaanden! Ga niet zitten treuren met een kop koffie en een plakje bedorven cake. Drink een glas bier en luister mooie muziek, praat met elkaar over mooie dingen. Probeer wat mooie dingen over mijn leven te bedenken en te vertellen. Niet van die eeuweig tranentrekkers, oude koeien en absurt ophemelen. Denk aan me zoals ik ben. Zoals ik was. In alle eerlijkheid. Rouw niet om mijn dood, maar vier dat ik ooit geleefd heb. Dát lijkt me pas echt een mooi afscheid...

Dat is, wat ik hoop dat mensen zullen doen.

If you can't feel it, you can't heal it...

mandy 2011
meneervink.nl/mandy

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben niet bang voor de dood, wel voor de manier waarop ik dood kan gaan. Elke dag is toch een stapje dichter er naar toe, en daar hou ik me véél te véél mee bezig de laatste tijd.
aangrijpend verhaal
Dit zet een ieder aan het denken, mooi geschreven over dit gevoelige onderwerp. Duim
Als ik na mijn dood besef dat ik me tijdens mijn leven me nooit druk gemaakt heb om de dood, vier ik mijn wederopstanding , goed?

ps door ons schrijven kan men over honderden jaren nog met ons kennismaken! Een bloem voor ieder die dit leest!
Heel mooi geschreven, en ik denk niet da je er teveel bij stil moet staan hoe wat waar en wanneer. "Vier dat ik geleefd heb" wat een mooie uitspraak...
Heel erg mooi geschreven.
Veel plezier met het schrijven!
Haha, daar heb je een heel mooi punt Starchucks... absoluut. Wijze woorden voor zo'n jong iemand! dank je wel.