Een bloemlezing van mijn week so far; oordeel zelf...

In een klein doosje vol gedachten koester ik de momenten, dat ik opperbest in het leven sta. Een nieuwe baan, koffie op het terras, een goede uitslag van de dokter, uitverkoop bij de Bijenkorf of het openen van een reep Milkachocolade: het zijn momenten. waarbij een euforisch gevoel zich meester van mij maakt. Omdat het helaas niet altijd feest kan zijn (waarom niet eigenlijk?), zijn er ook van die dagen, dat ik niet als de allersterkste versie van mezelf naar voren kom.

 

Het leven is (g)een feest..?!

Mijn werkweek begint op zondag. Elke zondagochtend ga ik naar mijn ballettraining en aansluitende repetities in de kibbutz waar ik woon, in het noorden van Israel. Deze zondag niet. Op zaterdagavond ontvang ik een sms waarin vermeld wordt welke personen aanwezig dienen te zijn in de repetitie. Mijn naam ontbreekt op de lijst; vrije dag dus! Een goed begin is het halve werk en dus verwacht ik een werkweek vol euforie en gelukzalige momenten. 

 

Zondag

 

Mijn eerste opperbeste stemming van de week uit zich in de picknick, die ik heb georganiseerd met een vriend van me. Speciaal voor onze buitenlunch neemt hij een paar uur vrij van zijn werk. Een dag vrij en een lekker zonnetje betekent natuurlijk buiten genieten. Net wanneer we ons – compleet met ciabatta, humus en thermoskan koffie - geinstalleerd hebben op het picknickkleed, gaat mijn telefoon. Of ik zo onderhand niet eens een keer kom. ''Nee, waarom? Ik ben aan het picknicken, ik kom niet.'' Aan de reactie van een toehoorder, die ik op de achtergrond in het Hebreeuws onheilspellende gezinsnedes hoor spuien, hoor ik dat mijn antwoord handiger geformuleerd had kunnen worden. Ik moet NU komen. ''Geen sprake van, ik zit net lekker buiten op het gras.'' Ik knipoog naar mijn lunchmaatje. Geen vrees, Char lost dit wel even op. Kwestie van standvast zijn. De telefoon wordt aan iemand anders gegeven. Het is de schreeuwende toehoorder. Ik herken de stem. De schreeuwende toehoorder op de achtergrond is mijn baas. Of ik even kan bedenken wat ik liever wil voortzetten; mijn baan of mijn picknick. Haastig zoek ik het smsje van gisteren terug. Shit, vergeten omlaag te scrollen en daarom de boodschap 'Alle dansers van twaalf tot twee in het theater voor repetitie met de directeur' niet gezien.

Dag ciabatta. Welkom Boze Baas. In mijn bikinitopje en korte broek met glitters kom ik badend in het zweet de studio binnengehold. Ik probeer mijn best te doen om Oostindisch doof te zijn voor de verwensingen, die mij in het Hebreeuws worden toegeroepen. Ten aanzien van tientallen sarcastisch loerende ogen, stap ik in mijn opzichtige spice girls outfit de repetitie in. Morgen weer een dag.

 

 

Maandag

 

Morgen dansen we een voorstelling, die we al een tijdje niet meer gerepeteerd hebben. Tien minuten krijgen we de tijd om alle passen van de choreografie voor onszelf te herinneren voordat de muziek aangezet wordt. Tien minuten? Tijd genoeg om nog even de laatste roddels uit te wisselen, een broodje te halen en een potje te geiten met een van mijn collega's. Van de repetitor krijg ik een berisping: concentratie Char! Ach, een beetje onspanning voor de doorloop doet het gemoed alleen maar goed, is mijn reactie op haar boze blik.
De doorloop begint. Enthousiaste ritmes komen uit de boxen. Als de hoge tonen in de muziek klinken weet ik precies dat daar mijn solo begint. Enthousiast spring ik voor op het podium. Alsof Tita Tovenaar me stilzet, verstijf ik in mijn spot met licht. Al dreig je me met één been in de gazastrook te zetten, met geen mogelijkheid kan ik me de passen die ik hier hoor te doen voor de geest halen. Hulpeloos kijk ik naar mijn collega's. Ik zie hun lichamen de bewegingen van mijn solo maken en net wanneer ik weer bij zinnen kom en de choreografie wil oppikken, klinken de hoge tonen in de muziek weer. De spot met licht dooft. De solo is ten einde. Als ik in de coulissen aankom, hoor ik de repetitor schreeuwen door de koptelefoon van de technicus. Haar lettergrepen klinken nog hoger dan de tonen van mijn solo. Na de repetitie moet ik mijn solo herhalen tot ik erbij neerval. Die dag worden er geen roddels meer uitgewisseld en geen broodjes meer gehaald. Gegeit met een collega is al helemaal geen optie meer. Morgen weer een dag.

 

Dinsdag

 

Ik heb er zin in. Een fotograaf komt opnames maken voor de website van ons gezelschap. Vol vertrouwen trek ik mijn kostuum aan en maak ik me klaar voor de show. Op de hoge tonen begin ik enthousiast mijn solo. Ik zal ze eens even laten zien wat ik kan! Nog hoger dan normaal gooi ik mijn been de lucht in. Mijn moeite wordt beloond. Maar wat aanvankelijk een waarderend applaus lijkt, blijkt in werkelijkheid een diepe scheur in mijn broek te zijn. Vanaf mijn middel tot aan mijn bovenbeen geeft mijn lichaam zich bloot. Zelfs een pokerface kan de boel hier niet meer redden. Vol schaamte en in lichte paniek wil ik afrennen, wat niet kan omdat ik nog 45 minuten op het podium dien rond te dansen. Alstublieft Meneer de Fotograaf; maakt U eens een paar kiekjes van de meisjes linksachter en niet van die grote hoop onhandigheid middenvoor! Schaamtevol buig ik voor het publiek. Zucht. Morgen weer een dag.

 

Woensdag

 

Scheurde ik gisteren ten overstaan van honderden toeschouwers nog enthousiast uit mijn broek, vandaag is deze schaamtevolle gebeurtenis inmiddels al voltooid verleden tijd dankzij een nog recenter begane stommiteit.

Voordat mijn repetitie begint moet ik in alle vroegte naar de Nederlandse ambassade vlakbij Tel Aviv om mijn nieuwe langverwachte paspoort op te halen. Op de terugweg moet ik haast maken om weer op tijd in het noorden te zijn voor een belangrijke repetitie. Snel doe ik een paar boodschapjes bij de drogist en bij de supermarkt. Het betaalproces neemt slechts luttele secondes in, vanwege tijdens het shoppen vakkundig getrainde manoeuvres. Met vloeiende bewegingen geef ik de cassieres mijn pinpas en haast ik me naar het station.

In Israel dien je bij het binnenkomen en verlaten van het station je treinkaart in de lezer te stoppen. Met een vloeiende beweging steek ik hem in de machine. De deurtjes blijven dicht en een moment van ongeloof overvalt mij als ik nogmaals naar mijn portemonnee kijk en daarin de treinkaart zie zitten, die ik toch echt zojuist in de kaartautomaat dacht te hebben gestopt. Het angstzweet breekt me uit als ik me langzaam begin te realiseren dat ik niet mijn treinkaart, maar mijn pinpas lekker vloeiend de lezer in heb gedruwd. Een mannetje of acht moet er aan te pas komen en ook word ik zelf uitvoerig onderzocht of ik misschien een aanslag probeerde te plegen. Mijn onschuldige oogopslag ten spijt; ik word meegenomen naar het politiebureau. Luid geschreeuw en hardhandige bewegingen vallen mij ten deel en ook mijn telefoon laat natuurlijk net nu van zich horen. ''Wat is er?!'' schreeuw ik in de hoorn. Of ik soms weer buiten zit te picknicken. Mijn directeur wil de repetitie graag beginnen. Of ik even op kan schieten. Vertwijfeld zoek ik naar woorden om mijn situatie uit te leggen. Ik weet het wel; morgen weer een dag. Maar wat zal die in hemelsnaam brengen?
 

28/09/2012 12:08

Reacties (14) 

Voordat je kunt reagearen moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
03/07/2012 08:46
Mijn leven is. Een feest :)
03/07/2012 08:43
Mooi geschreven en inderdaad er zijn van die dagen...
03/07/2012 08:42
Leuk en onderhoudend geschreven.
03/07/2012 08:42
Weer een ballet van woorden gecreeerd
zo hebben wij van deze woordendans heel wat geleerd

Je bent een echte toneelster
je komt niet maar bent al ver

Mummeltje en moshe zullen trots zijn op zo'n vrouw
Dus een poot vol duimen voor jou
03/07/2012 08:41
Mooi geschreven, erg leuk om te lezen. Op naar de volgende week.
03/07/2012 08:41
Hoi Char heb dit artikel met een bijzonder grote glimlach uitgelezen ! Hoop dat je spoedig betere dagen kent...
03/07/2012 08:39
Haha Amiad, wat fijn om te lezen dat er nog meer dagdromers rondlopen!