Lieve , lieve mam, ik ben zo trots op jou.
Mijn brief aan de allerliefste moeder die er maar bestaat.
Mijn zicht gaat als een razende over het papier.Mijn ogen vullen zich met tranen, die als een waterval naar beneden razen. De diepe put van verzamelde pijn stroomt ineens over. Die pijn en het verdriet, mijn hele leven op de achtergrond aanwezig. De woorden die de gruwelijke details omschrijven, vormen zich in beelden voor mij. Ik wil niet kijken, maar ik kan niet meer terug. De kopjes en de theepot zie ik vliegen, de rondvliegende messen raken mij in mijn hart. Een stekende pijn, van beelden die ik niet kan verdragen. De doofpot opengebroken, in een diepe ontlading.
Hoeveel kan een mens dragen.
Zoveel schade aangericht. Ik heb je altijd willen beschermen voor het verdriet in jouw gezicht. Jouw ogen hebben altijd de pijn verraden. Mijn zusters in opstand wilde ik bedaren. Ze maakten me boos, lieten me inwendig schreeuwen. Opgesloten in mijn kamer, in zwijgen gehuld. Je kinderen zijn je spiegels, een van de sleutels tot je ziel. Mijn zwijgen was jouw spiegel, die voor jou openviel. Vechten en strijden om mijn doelen te behalen, ook hier zie ik een sleutel tot jouw verhalen. Zoekend naar waardering een stukje eigenwaarde, mijn boosheid altijd ingehouden. Niemand om me heen kon ik vertrouwen. Jouw pijn , mijn pijn, verborgen in mijn hart. Een poel van verdriet, vol met onze smart.
Nooit vergeet ik de dag.
Dat ik in opstand wilde komen. Misschien was ik daarom altijd de held in mijn dromen. De steeds terugkerende nachtmerrie, waarin ik iedereen moest redden en verzorgen. Misschien lag daar wel een gave achter verborgen. De dag kwam, dat ik mijn oma wilde opzoeken. Ik sprak er met jou over. Maar jij hielt me tegen, wilde mij beschermen. Misschien maar goed ook, ik zou haar diep hebben geraakt. Want met de stem van jouw boosheid, zou ik haar vertellen dat ze jou kapot heeft gemaakt. Wie weet zou ze mij hetzelfde hebben aangedaan. Dus die gevoelens bleven verborgen, mochten niet aan het licht. En ik hield gewoon verder mijn mondje dicht.
De overleving.Hij zette zich voort. Geen ruimte voor het gesproken woord. De onbewuste overlevingspatronen werden doorgegeven. Geen enkel benul van de spiegels in het leven. Gericht op wat we een ander kunnen geven. Komen we steeds opnieuw de teleurstelling tegen. De afwijzing, wanneer wij wat wensen, we werden niet gezien en niet gehoord. Niemand begrijpt ons gesproken woord. We strijden en we vechten, voor een stukje eigen bestaan. De opgeslagen pijn raken we niet meer aan. We verzamelen de teleurstellingen, die het leven kan geven. En laten ze in onszelf verder leven. Ons ego volledig aan de macht, gaat op zoek naar de bewijzen. Wij zijn waardeloos en hier niet gewenst en iedereen zal ons af wijzen. Dat gevoel is continu bevestigd, in onze zoektocht buiten onszelf.
Mijn crisis kwam.
Ik was totaal verslagen. Mijn overleving bracht me aan de grond, ik kon hem niet meer dragen. Het hoge woord kwam er uit, mam help , ik kan niet meer. Lichamelijk en geestelijk volledig in puin, legde ik me neer. Mijn ziel verloren, ik kon hem niet meer horen. Jouw ziel heel diep aangeraakt, door die ene persoon die mij zo kapot heeft gemaakt. Totaal gebroken kwam ik bij je terug, en was je mijn grootste steun in de rug. Zoals ik voor mijn kinderen bleef strijden, streden jullie voor mij met zijn beiden. Door de liefde voor je kind gedreven, maakten wij weer iets moois van het leven. Hoe bijzonder dat jij ons weet te geven, wat jezelf zo gemist hebt in jouw leven. Dat laat zien hoe krachtig en mooi je bent. Ik hoop dat zich dat goed in je ziel doorprent.
Ik heb jou gekozenOm mijn lessen te leren. Ik heb je nodig gehad om mijn karma te keren. Net als mijn ex die heeft er ook aan meegewerkt. Alles wat ik heb ervaren , heeft me zo enorm gesterkt. Ik kreeg de kans om bij mezelf naar binnen te keren, om de lessen in het leven te leren. Het bewustzijn is ontwikkeld, door de levenservaring. Ik ben een gelukkig mens geworden dat is een zeker ding. Ik zie de reden voor mijn bestaan, de mensen om me heen raak ik aan. Mijn aanwezigheid geeft ze liefde en kracht, ik help ze stralen in hun eigen pracht. Ik help ze bij zichzelf naar binnen, om hun overleving te overwinnen.
Jij hielp mij, nou help ik jou.
Mam ik ben zo trots op jou. Dat je de code van geheimhouding hebt doorbroken. Dat je het hoge woord nu eindelijk hebt gesproken. Dat je een einde hebt gemaakt aan het zwijgen, jouw boosheid eindelijk een plekje mag krijgen. Het opschonen van de energie doet hier zijn werk, mijn god wat is die materie toch machtig en sterk. Het doet heel veel pijn om de gruwelijke details te lezen, die opgeslagen lagen in jouw wezen. De kwartjes vallen als regen op me neer, ik zie in dit verhaal nog zoveel meer. Ik wil je helpen mam, om verder te groeien. Als prachtige bloem open te bloeien. Laat ons hier samen verder gaan, laat me je helpen naar een machtig mooi bestaan.
Dank je wel voor dit geweldig mooie cadeau, dat je me hebt gegeven. We gaan er wat moois van maken in dit leven.
©spiritlady
Reacties