Geen inspiratie

De moeilijke eenzame weg van een kunstenaar.

Geen inspiratie

Nou daar zit je dan met je volle hoofd en je lege beeldscherm. Je wilde plannen om rijk te worden en de wereld te gaan veroveren. Iedereen zou aan je voeten liggen, de telefoon zou de hele dag rinkelen en de brievenbus overstromen. Bloedmooie kerels zouden smeken om je aandacht en flauwvallen van je glimlach. Maar nee, het is zaterdag 25 juni 2011 en het regent. Je hebt nog geen stuiver verdient met je artikelen zoals ze dat zo mooi noemen. Je verveelt je de pleuris, bent alleen buiten geweest omdat de hond er uit moest en zit voor de rest van de dag maar een beetje wezenloos voor je uit te staren. Je wilt een artikel schrijven maar weet niet waarover.

Zo surf je een beetje rond op xead, leest een artikel hier, eentje daar, reageert af en toe, geeft een duimpie weg en ziet tot je verbazing dat bijna alle onderwerpen al beschreven zijn. Kreunend met je handen in je haar zit je naar je lege artikel blad te staren en zucht nog maar een keer. Dat is een goed artikel, daar kan ik wel een boek over schrijven maar er komt niks uit je vingers. Wetenschap en educatie, mooie categorie maar volgens mij weet ik nergens zoveel van af dat ik zo'n mooi artikel als dit kan produceren. En nogmaals een zucht.

Daar zit je dan, de hele wereld al beschreven, alle problemen al gesignaleerd, de schrijfopdrachten van verbijsterend uitgevoerd en azijnpisser zijn laatste hilarische verhaal gelezen. De mooie woorden van Kika bewonderd en alle andere fans al uitgeplozen. Ja mensen het valt niet mee hoor!

En dan komt er straks ook nog iets op tv wat je eigenlijk wil kijken en dan moet je artikel klaar zijn. Dus je hebt nog maar een paar minuten. Nou, wat moet je dan? Dan begin je maar te tikken, je hoofd leegmaken, je niets aantrekken van wat er al geschreven is want je weet dat ook jouw verhaal er toe doet en dat het anders zal zijn dan de andere. Misschien wel hetzelfde onderwerp of de zelfde gedachte maar toch weer anders. En zo sta je op die eenzame lange weg vol bochten. Op naar de toekomst, op naar je fans. Want er zal een dag zijn dat je boek te koop aangeboden wordt en vele fans je zullen schrijven. Ach en laten we wel zijn met z'n allen. Die flauwvallende kerels zitten we toch eigenlijk ook helemaal niet op te wachten met z'n allen? Of wel!