Emdr: de gezondste ontdekking van de eeuw

De gedegen BBC zendt een ingetogen documentaire uit 

Het gaat over een verfrissend simpele therapie die een remedie zou zijn bij diep ingevreten traumas. 

Ik kijk niet er niet naar als het rechtstreeks slachtoffer

Als ik er logisch over nadenk lijkt het de enige oplossing binnen de ondoorzichtige diversiteit in psycholand. 

In mijn rol als moeder hangt het meest monsterlijke kunststuk in helse grofheid echter wel als een molensteenom mijn nek. Het staat al decennia in mijn wezen geëtst en getuige zijn, dagelijks de gevolgen ervan meemaken, is minstens zo ingrijpend. Schuldgevoel is er niet want over de aanstichter van het onheil had en heb ik nog steeds geen macht.

Jaren later bezoek ik de spirituele jaarbeurs

Gedurende de dag kunt je deelnemen aan workshops. Numerologie lijkt me wel wat. Het is een eeuwenoude wetenschap. Bij alle veertien deelneemsters blijkt het 100% te kloppen. Die dag kan dan al niet meer stuk. Na de, bij de prijs is inbegrepen, lunch ga ik in de Van-Alles-Wat-Zaal kijken en weet meteen dat ik in de linkse hoek moet zijn. De dame en heer aan het kale tafeltje zijn gewild en ik wacht op een van de vier stoelen op mijn beurt. Met welk magisch wondermiddel werken zij? Wat wil ik eigenlijk van hen?

We geven elkaar een hand. Onwennig.

Ik vertel niets, ben benieuwd wat ze oppikt

Zonder te weten waarom schuif ik zwijgend het enige kopietje dat ik van haar heb over tafel.
“Oef, zo zo,” zucht ze en knikt begrijpend. Ik krijg het koud, zo exact schetst ze de situatie.
“Geen jarenlange therapie,” schudt ze zeker van haar zaak het blonde goed gekapte hoofd. “EMDR, dat is iets voor haar, maar daarvoor is het nog te vroeg.” De man naast haar knikt. Bijna liefdevol strijkt ze over de verschoten afbeelding. Ik zucht, wacht al zo lang. Straks ben ik dood voordat…
“Maar, u kunt zelf iets doen.” zegt ze en na vijf minuten ben ik klaar. Overrompeld rij ik die avond naar mijn vriendin. Nog verbaasd over hoe goed die vrouw de situatie heeft ingeschat. Ze pakt het kaartje aan van een EMDR therapeute in Amsterdam, dat het medium me overhandigde. "Ze doet tevens iets in ‘familieopstellingen’.“ zeg ik. "Al sla je me dood, ik zou niet weten wat dat betekent, maar het voelt wel goed,” laat ik er nonchalant op volgen. MJ het met me eens: “Als dit een middel is, zou ik het zeker proberen.” Lang hoef ik niet te overwegen want het is een win-win-situatie.

"Nee heb ik al jaren. Kwaad zal het zeker niet kunnen.”

Bij binnenkomst voelt het vredig 

Het is totaal niet wat ik heb verwacht.

Ze schenkt koffie in, legt op haar gemak uit wat de gang van zaken zal zijn en tekent ondertussen een schemaatje van een hoofd met de Hypocampus die begint met twee ‘koffiebonen’.
“Die twee kleine knobbeltjes zijn het enige deel van de hersenen dat over is van de tijd dat we nog niet spraken. Toen intuïtie ons handelen regelde. Die twee dingen bepalen waarvoor we vluchten of vechten om te overleven,” zegt ze, kijkt of ik het begrijp en ik knik.
“Daar liggen herinneringen opgeslagen van de jongste jaren. De onbewuste veiligheden.“
Of onveiligheden, denk ik. Tot dan begrijp ik het want alle psychologieboeken beschrijven dat die tijd in het onderbewuste verdwijnt, wordt ‘vergeten’ of in noodgevallen verdrongen.
“Mijn jeugd heb ik dertig jaar geleden onderzocht en verwerkt. Het schijnt uitzonderlijk te zijn dat ik er alles nog van weet, niets van heb verdrongen.” zeg ik en ze knikt.
“Ik begin met ‘familieopstellingen’ maar het eigenlijke werk doet de koptelefoon.”
Dan hoor ik dat ik straks links en rechte tikken zal horen en dat ik niets hoef te sturen, want waarover ik zal praten komt vanzelf. Het zal me een worst wezen, denk ik, laat me verrassen.
“Wat los moet komen, komt, laat het maar simpel gebeuren.”
Er is geen behandelkamer, HET zal zich op haar bank in het woonkamer(tje) ontvouwen. 

Aan de hand van mijn gegevens tekent ze een stamboom.   “ Je man was een replica van je moeder,” schiet ze in de roos. Vertel mij wat, denk ik.

“De energetische binding overlaadt jullie relatie. Zodra jouw kant ervan verandert, heeft het ook een goede uitwerking op je dochter.”

Ze is zeker van haar zaak, zie ik en denk: Al geloof jij dat ik van Mars kom, zolang jij weet waarover je spreekt, geef ik me eraan over. Als mijn aura te sterk is moet je er maar de helft van afschaven, alle beetjes helpen.

“Het geeft niet hoe het werkt, als het maar werkt,” doe ik lacherig een duit in het zakje.
“De oorzaak, het trauma kan ze zich niet herinneren. Daar helpt praten niet bij,” Ik geef grif toe dat het klopt. “Inderdaad, dat heb ik al die jaren ook zo ondervonden.”

“Dieren kunnen niet praten en een kind verdringt wat te erg is. Daar helpen geen gesprekken of therapie iets aan. Niemand kan het via spreken genezen en al die angst en pijn uit het verleden oprakelen heeft weinig zin.” Ik knik, zij ook en we drinken de kopjes leeg. Het klinkt zo logisch, voor de hand liggend en volgens mij klopt het als een zwerende vinger.