Die oom was gewoon een viezerik

Nooit hadden we van hem gehoord, maar ineens was hij daar, ome Wim. Ome Wim was de broer van mijn oma, nooit werd er over hem gesproken, wat was er mis met hem?

Ome Wim

Nooit werd er over hem gesproken, dus wij kenden hem ook helemaal niet. Ik was 8 jaar oud en mijn zusje was 5 jaar oud, toen we voor het eerst kennis met hem maakten. Hij zat bij oma op een keukenstoel aan tafel, hij beefde een beetje en keek strak voor zich uit. Oma vertelde dat oom Wim een poosje bij ze kwam wonen. Hij had in Amsterdam gewoond, maar zijn vrouw had hem de deur uitgezet en nu zocht hij een woonruimte, weer in de buurt van zijn familie.

Ome Wim was geen knappe man, hij had een groot hoofd, keek strak voor zich uit en hij was nogal groot en fors, maar hij beefde, soms wat minder, maar soms heel erg, wat ons, als kinderen, toch wel een beetje bang maakte. Hij zei ook niet veel, ademde zwaar en kon heel doordringend naar je kijken. Of hij kinderen had? Geen idee, er werd niet over gesproken, ook niet over het hoe en waarom hij door zijn vrouw de deur was uitgezet. Maar ja, wij waren nog kleine kinderen, dus dat werd ons ook niet verteld natuurlijk.

Opa en oma

Mijn opa en oma waren mensen die altijd voor iedereen klaarstonden, dus ook voor hem. In de oorlog hadden ze onderduikers gehad en ook hun kinderen, die gingen trouwen en nog geen onderdak hadden, konden altijd bij ze terecht. Dus ook ome Wim. Mijn oma was een vrouw, die eigenlijk met iedereen wel overweg kon, mijn opa had dat wat minder. Hij was altijd goed gezind met iedereen, maar ik denk dat hij toch niet zo goed tegen ome Wim kon. Het zware ademen, het niets ondernemen en het beven, dat kon hem weleens mateloos hebben geïrriteerd. In elk geval kwam er een dag dat ome Wim bij ons in huis zat. Mijn moeder had mijn spullen bij mijn zus op de kamer gebracht en ome Wim kreeg mijn kamer. 

In ons huis

Ik moest nu een kamer met mijn zusje delen. Ome Wim kwam een poosje bij ons logeren, vertelde mijn moeder. Even rust voor opa en oma, de mensen waren ook al oud en zo hadden ze weer even tijd voor zichzelf. Dat was voor ons wel even wennen. 's Morgens zat hij bij ons aan tafel te ontbijten, zwaar ademend en doordringend kijkend naar ons. Wij hadden al een hekel aan hem gekregen, doordat hij ineens de sfeer voor ons verpeste, maar mijn ouders vonden dat we niet zo raar moesten doen. Toch denk ik dat mijn ouders er ook niet zo blij mee waren. Mijn vader ging overdag naar zijn werk, wij naar school en mijn moeder zat de hele dag met deze man opgescheept. De man die eigenlijk de hele dag maar een beetje in de stoel zat, heel af en toe een klein rondje ging lopen en vervolgens weer, zwaar ademend, in zijn stoel kroop tot het eten weer op tafel stond.

Winkelen

Oom Wim ging ook mee als we gingen winkelen. Misschien was dit de reden waarom mijn ouders hem in huis hadden gehaald, want hij betaalde eigenlijk veel van de aankopen. Ook wij, als zusjes, mochten een mooie jurk uitzoeken. We hadden beide dezelfde mooie, maar ook dure jurk, uitgezocht. Ik weet nog precies hoe die eruit zag. Een roze jurk, met bloemen en vlinders, met een strik die je op de rug vastknoopte. Ja, dat was natuurlijk leuk, maar we moesten hem, om te bedanken, wel een kusje geven. Dat vonden we allebei verschrikkelijk, maar ja, het moest natuurlijk wel. Hij rook niet lekker, in onze ogen was het gewoon vies om hem een kus te geven, maar we deden het, omdat het moest van mijn vader en moeder.

Wandelen

Op zondagmorgen wilde ome Wim wandelen en de meisjes (wij dus) mochten wel met hem mee, zei hij tegen mijn ouders. Die vonden het prima. Wij hadden onze nieuwe jurkjes aan en aan elke hand één van ons, wandelden we met hem naar het park. Het was wel leuk, zolang we nog in de bebouwde kom liepen, maar toen we het bos inliepen, werden we allebei een beetje bang en niet onterecht.

Ome Wim zag een bankje en wilde dat we daar naast hem gingen zitten. Hij liet onze hand los, maar zijn beverige vingers gingen naar onze knieën en langzaam omhoog tot onder ons rokje. Steeds weer duwden we zijn hand weg, maar hij bleef het steeds weer proberen, totdat één van ons aangaf naar huis te willen. Hij zei helemaal niets, maar stond op en nam weer onze handen en liep weer met ons terug naar huis, onderwijl toch steeds weer proberend een rokje omhoog te krijgen. We waren bang van hem.

Toen we thuis kwamen, moesten we een gelegenheid afwachten tot onze moeder even met ons alleen was, dat duurde natuurlijk lang, want ome Wim was er altijd, maar toen we het eindelijk konden vertellen, nam onze moeder ons niet serieus. Wij stelden ons aan, zei ze, er was niks aan de hand, we wilden ome Wim alleen maar weg hebben.

Weer terug naar opa en oma

En ineens op een dag, was hij weg! Ik kreeg mijn kamer weer terug, ome Wim was weer bij opa en oma. Mijn ouders hadden hem weggebracht, hij kon niet langer blijven. Wat er is voorgevallen, het is me een raadsel, ik vermoedt dat hij ook bij mijn moeder iets heeft geprobeerd, hoewel ze dat nooit heeft gezegd, het was in elk geval een opluchting dat hij weg was en dat erger voor ons werd voorkomen.

Gelukkig heeft hij niet lang bij opa en oma hoven wonen, hij kreeg al snel een woning bij meer ouderen in de buurt. Zo gingen we weer met plezier naar opa en oma en hadden met ome Wim niets meer te maken. Jammer dat mijn ouders er nooit inhoudelijk over hebben willen praten, het heeft met mijn zus en mij natuurlijk wel wat gedaan, we waren nog zo jong en wat wisten wij nou van seksueel misbruik? Wij wisten niet eens hoe we moesten reageren en we kregen ook nog eens nul op rekest, toen wij het vertelden. Gelukkig wordt er nu veel meer aandacht aan besteed en ouders, luister naar je kinderen!