Bevallen; een kick of een angst?

Bevallen; een kick of een angst? In november ben ik bevallen van ons eerste kind. Hij is nu dus 8 maanden oud. Toen ik lag te bevallen, riep ik tegen mijn partner; en jij wilde vier kinderen - nou niet bij mij! En nu 8 maanden later zou ik er zo weer aan willen beginnen. Wat is dat nu toch met vrouwen?

Bevallen; een angst of een kick?

In november ben ik bevallen van ons eerste kind. Hij is nu dus 8 maanden oud. Toen ik lag te bevallen, riep ik tegen mijn partner; en jij wilde vier kinderen - nou niet bij mij! En nu 8 maanden later zou ik er zo weer aan willen beginnen. Wat is dat nu toch met vrouwen?

Bij een eerste

weet je niet goed wat je moet en kunt verwachten. Je kent de verhalen allemaal wel, maar hoe het bij jou zal gaan lopen en hoe het zal voelen, je hebt geen idee. Bovendien pijn...wat is pijn? Je vergelijkt het met de pijn die je kent. Iets gebroken hebben, ongesteldheidspijn etc. Je probeert je ergens aan vast te houden. Natuurlijk weet je ook dat deze pijn anders zal zijn. Je doet het immers ergens voor, het heeft een doel en is niet nutteloos.

Bij een tweede

kan ik me voorstellen dat je tegen de bevalling op kijkt. Tenminste afhankelijk van je eerste ervaring. In mijn geval een bevalling van zo'n 19 uren. Een bevalling in het ziekenhuis i.p.v. de thuisbevalling die ik graag wilde, een bevalling die op natuurlijke wijze weinig opschoot. Toch is het ook kicken toch? Je voelt je als vrouw bevestigd, je komt erachter dat je meer kunt hebben dan je denkt, je komt erachter dat je oerkrachten hebt.

Maar; je weet ook -

elke bevalling is weer anders. Dus het mag dan de tweede zijn, in hoeverre heb je meer kennis? Op het moment van de bevalling zal je de pijn herkennen, maar heb je daar wat aan. Het enige voordeel is denk ik, dat je misschien weer weet hoe je de pijn op kunt vangen. Bovendien weet je dat je het eerder hebt gedaan, je kunt het!

Vroeger,

als kind, had ik een soort van angst voor bevallen. Dat gaat toch nooit passen en het doet pijn. Je denkt als je nog nooit een kind gekregen hebt dat als je eenmaal bevallen bent, je de wijsheid hebt. Je weet dan precies hoe en wat! Je hebt HET een keer meegemaakt. Nu, na mijn eerste te hebben gekregen...besef ik dat je de wijsheid nooit zult krijgen. Want je vergeet hoe het was, de ervaring wordt onwerkelijk en het is net alsof dat hele gedoe nooit gebeurd is. Het bewijs is er echter; je kind.

Nu, na 8 maanden...verlang ik naar de kick, naar de ervaring. Je bent er trots op! Jij kunt dat. Voor mij dus zeker een kick...maar of dat nog zo is als ik gezegend mag zijn een tweede te krijgen? We zullen zien!

Kijk jij er naar uit - of kijk je er tegen aan? Kick of angst; ik ben benieuwd hoe jullie meningen hierover zijn!